خاکستر گل‌سرخ

مراسم چهلم این وبلاگ برگزار شد

2006-02-25T16:55:00.000+03:30

40 روز از نقل مکان من می‌گذره.

اونایی که چهل روزِ به وبلاگ من سر نزدید:

من رفتم اینجا

لطفن لینک‌م رو درست کنید

خداحافظی با بلاگر سلام به خانه‌ی نو

2006-01-20T21:27:00.000+03:30

بار اولی که وبلاگ نوشتن رو شروع کردم ظهر یک روز تابستان بود که از بیکاری و تفنن سراغ پرشین بلاگ رفتم. وقتی خواستم آدرس وبلاگ رو انتخاب کنم نوشتم مینا، که قبلا پر شده بود. پس نوشتم مینا 24. چون روز بیست و چهارم ماه دنیا اومدم. و " خاکستر گل سرخ " رو از کتاب زیبای " پرنده خار زار " انتخاب کردم.
اون روز اصلا فکر نمی‌‌کردم که در وبلاگ داشتن اینقدر جدی باشم که با چند روز فیلتر شدن پرشین بلاگ نتونم طاقت بیارم و کوچ کنم به بلاگر.
اومدم به بلاگر، ولی قالب درست و حسابی نداشتم تا اینکه سجاد گفت که نویسنده‌‌ی وبلاگ "ساده تر از آب " پیشنهاد داده که براش قالب درست کنه ولی چون سجاد از قالب خودش راضی بود گفت که اون قالب برای من درست بشه.
بیشتر از یک سال از اون روز می‌‌گذره. آقای حکیمی که پارسال زحمت این قالب رو کشیدن الان هم با بزرگواری کمک کردن تا صاحب یه خونه‌‌ی مستقل بشم.
وبلاگ جدید رو خیلی دوست دارم. وردپرس امکانات خیلی خوبی برای وبلاگ نویسی داره که آدم رو قلقلک می‌‌ده تا بنویسه. با قالب جدید هم خیلی راحت هستم و در کل از زندگی توی خونه‌‌ی جدید لذت می‌‌برم.
شما هم بفرمایید.و البته زحمت بکشید و به عنوان کادوی خونه‌‌م آدرس رو تغییر بدید.

داستان: صبا و پیر می فروش

2006-01-13T01:16:00.000+03:30

ده- بیست بسته نوشابه‌ی خانواده داخل مغازه بود با میز فلزی و صندلی زهوار در رفته‌ای که پیرمرد روی آن می‌نشست و صبح را به شب می‌رساند.
تا پارسال مغازه‌ای وجود نداشت ولی از وقتی زن کنار باغچه سکته کرد و به رحمت خدا رفت پیرمرد نتوانست باغچه‌ی بدون زن را تحمل کند. چند متر از حیاط و کل باغچه را دیوار کشید و در انداخت تا شد این مغازه. حوصله فروشندگی و سر و کله زدن با مشتری را نداشت فقط دل‌خوش به این بود که از صبح تا شب مردم را ببیند و از تنهایی و بی‌خبری درآید.
بعضی عصرها مش عباس می‌آمد و کنارش می‌نشست و از قدیم و جدید می‌گفت و می‌شنید تا آن روز که مش عباس حرف خواهر زاده‌اش را پیش کشید:« مهین با یه بچه برگشته خانه‌ی همشیره‌م. از وقتی شوهرش افتاده زندان با مادر شوهرش نمی‌سازه. حالا رفته خانه‌ی باباش شده سربار. حالا داره دنبال یه دکانی، اتاقی، چیزی می‌گرده بساط آرایشگاه راه بندازه. کاش می‌شد یه مغازه‌ای اندازه‌ی اینجا پیدا کنه.»
فردا صبح پیرمرد نوشابه‌ها را گذاشت گوشه‌ی حیاط و رفت سراغ مش عباس. این شد که تابلوی " آرایشگاه صبا " دو روز بعد سر در مغازه نصب شد.
پیرمرد خانه نشین شد. ناراضی نبود، گرچه دل‌ش برای هیاهوی کوچه تنگ شده بود. به بهانه‌ی خرید روزانه چند بار بیرون می‌رفت و با همسایه‌ها حال و احوال می‌کرد. بارها مهین و دخترش صبا را دیده بود. دخترک ملوسی بود، عروسک به بغل با موهای لخت خرمایی. وقتی می‌گفت:« سلام عمو» قند توی دل پیرمرد آب می‌شد.
یک روز عصر پیرمرد شلنگ آب را برداشت تا حیاط را آب پاشی کند. در را باز کرد و تا جایی که توانست کوچه را هم خیس کرد که صبا از آرایشگاه بیرون آمد و به زمین نگاهی انداخت. با بغض گفت:« عمو ببین چی کار کردی لی لی منو پاک کردی. می‌خواستم بازی کنم. حالا چی کار کنم؟»
پیرمرد گفت:« این که ناراحتی نداره عمو جان. خودم برات یه لی لی دیگه می‌کشم. برو گچ بیار تا بکشم.»
چشمان دخترک نمناک شد و گفت:« من که دیگه گچ ندارم. همه‌شو مصرف کردم.»
پیرمرد برگشت داخل حیاط و شلنگ را به گوشه‌ای انداخت در همان وقت فکری به مغزش خطور کرد.
ساعتی گذشت. مادر هرچه صبر کرد صبا بر نگشت. از آرایشگاه بیرون زد. صدای دخترک را از خانه‌ی پیرمرد شنید. در نیمه باز حیاط را باز کرد و با دیدن پیرمرد و دخترش لبخند زد.
از فردای آن روز صبا مشتری حیاط پیرمرد شد. یک شعر می‌خواند، یک لیوان نوشابه جایزه می‌گرفت. آن‌قدر جایزه می‌گرفت تا به سکسکه بیفتد و دماغ‌ش را بگیرد بعد می‌خندید و دل پیرمرد را شاد می‌کرد.

داستان: نامه‌ای بدون پست‌چی

2006-01-06T12:18:00.000+03:30

مگر از خانه ما تا شما چقدر راه است؟ فوق فوق‌ش نیم ساعت پیاده. یا با اتوبوس که خیلی خلوت هم هست بیست و پنج تومان ناقابل. شاید با تاکسی خیلی زیاد بشه صد تومان. اگر بخوای باکلاس باشی و با آژانس بیای پانصد تومان. من که حساب نکردم. یعنی مامان که بسته رو داد دستم خیره شدم به اسم‌ت و همه چیز از یادم رفت و فامیلی‌ت که عمدا اشتباه نوشته بودی را دیدم و گریه‌ام گرفت. داشتم می‌گفتم من که حساب نکردم ولی مامان گفت حدود هزار تومان پول پست دادی برای همین فاصله کم و من فکر کردم که چند بار با این پول می‌شود این راه را رفت و برگشت...
داخل بسته کتاب‌های خودم که پیش‌ت بود گذاشته بودی و یک کتاب دیگر. نتوانستم بازش کنم. چکه چکه اشک‌هایم ریخت روی جلد کتاب. من و تو همیشه مثل هم فکر می‌کردیم با هم کتاب می‌خواندیم و با هم لذت می‌بردیم. با هم بزرگ شدیم. اگر بخواهم برایت یادآوری کنم این با هم‌ها سر به فلک می‌کشد. ولی الان...
آخرین کتاب کوئیلو هدیه تولدم بود که تو دادی. گفتی:« فروشنده ازم پرسید کتاب رو می‌خوای هدیه بدی؟» گفته بودی:« بله، هدیه برای بهترین دوست‌م» و فروشنده گفته بود:« خوش به حال اون آقا» و تو عصبانی شده بودی که:« یعنی نمی‌شود بهترین دوست من دختری باشد که با هم بزرگ شدیم و در خرید کتاب هم سلیقه هستیم؟»
و حالا این یکی. خواندن "یازده دقیقه " برایم آرزو بود و تو مثل همیشه آرزوهایم را قبل از این که بگویم می‌دانستی.
الان " یازده دقیقه" را کنار دست‌م گذاشتم. نمی‌دانم خوشحال باشم یا ناراحت. سری کتاب‌های کوئیلو با این کتاب تکمیل شد ولی چه فایده؟ خواندن کتاب وقتی نشود با تو درباره‌شان بحث کرد چه لذتی دارد؟

دیدن دوباره‌ات که می‌دانم غیر ممکن است. اجازه نداری که با من صحبت کنی، پس تلفن نمی‌زنم تا مایه دردسر نشوم. می‌خواستم جواب نامه را بنویسم ولی تو حتی اسم‌ت را پشت پاکت اشتباه نوشتی تا چه می‌دانم اگر برگشت خورد برایت مشکل‌ساز نشود.
جواب نامه را نوشتم ولی می‌دانم هیچ پست‌چی این نامه را به دست تو نمی‌رساند.

تکه‌های ماندگار ( قسمت اول)

2006-01-05T16:27:00.000+03:30

گاهی اوقات در زندگی روزمره اتفاقاتی رخ می‌دهد که ناخودآگاه جمله یا بخشی از یک کتاب شاید هم صحنه یا دیالوگی از فیلمی به ذهن خطور می‌کند. قصد دارم که قسمت‌هایی از کتاب‌ها که بیشتر برایم تداعی می‌شوند را در چند قسمت بنویسم.
حالا قسمت اول:
1." صد سال تنهایی " " گابریل گارسیا مارکز" ترجمه‌‌ی "بهمن فرزانه":
قسمتی که مرد عاشق رمدیوس خوشگله از بالای سقف حمام پائین می‌افتد و به جای خون مایع عنبر رنگی بیرون می‌زند: " کاشی‌های پوسیده با صدایی فجیع خرد شد و مرد فقط توانست فریادی از درد بکشد. جمجمه‌اش روی سیمان کف حمام خرد شد و جا به جا مرد. از روی پوست جسد، بوی گیج کننده‌ی رمدیوس خوشگله به مشام می‌رسید. آن عطر چنان عمیق در جسد نفوذ کرده بود که از شکاف جمجمه‌اش خون نمی‌آمد، بلکه مایعی روغنی به رنگ عنبر و آغشته به آن عطر مرموز جاری بود. آن‌وقت فهمیدند که بوی رمدیوس خوشگله، مردها را حتی در ماورای مرگ، تا وقتی استخوان‌هایشان خاک شود، شکنجه می‌دهد."
2. باز هم از " صد سال تنهایی " جایی که در مورد فرناندا توضیح می‌دهد:
" در سراسر مناطق ساحلی تنها کسی بود که می‌توانست به خود ببالد و بگوید که در لگن طلا قضای حاجت می‌کند. و آن‌وقت آن سرهنگ آئورلیانو بوئندیای خدا بیامرز با کمال پر رویی، با آن بد دهنی عمله‌وارش بگوید که« او از کجا این امتیاز را به دست آورده؟ پس لابد به جای فضله، گل گندم می‌گذارد!»
3. " دزیره" " آن ماری سلینکو" ترجمه‌‌ی " ایرج پزشک زاد " :
جایی که ناپلئون به انتهای خط رسیده و شمشیرش را به دزیره به عنوان پرنسس ولایتهعد سوئد تسلیم می‌کند و می‌گوید:« بعداز اولین استعفایم سعی کردم در فونتن بلو به زندگی خود خاتمه بدهم.اما نجات م دادند. شما یقینا هیچ‌وقت بین حیات و ممات نبوده‌اید، خانم؟»
_« شبی که شما با کنتس دوبوآرنه [ژوزفین] نامزد شدید، خواستم خودم را در سن بیندازم!»
-« می‌خواستید خود را در سن بیندازید...؟ چطور نجات پیدا کردی اوژنی؟»
_« برنادوت مرا به عقب کشید»
_« چقدر عجیب است! برنادوت ترا به عقب کشید، تو ملکه‌ی سوئد می‌شوی، من شمشیر واترلو را به تو تسلیم می‌کنم... تو به سرنوشت معتقدی؟...»
4." آخرین پرنده در شاخه‌ای تنها" اثر " کالین مک کالو" ترجمه‌‌ی " مریم مفتاحی":
" هانور لانگتری" از پرستاری در بخش روان بیمارستان ارتش در جنگ جهانی به خانه بازگشته و مادرش با پدرش می‌گوید: « جسم او هنوز در اتاق‌ش است. ولی او رفته و هرگز نمی‌تواند دوباره بازگردد، منظورم روح اوست. اوه خدایا! در مقایسه با او ما بچه هستیم! بدتر از آن اس که آدم دختری داشته باشد که راهبه شده است. حداقل این‌که اگر دختر تو راهبه شده، می‌دانی که او سالم است و ایمن؛ و دنیا نمی‌تواند آزاری به او برساند. اما در " هانور" رد پای آزارهای دنیا دیده می‌شود. هنوز هم به طریقی او بزرگتر از دنیا ست...»

گرسنه

2006-01-02T12:22:00.000+03:30

« این انگشت آخری رو می‌بینی؟ این که از همه کوچیکتره، این منم، این یکی انگشت که کنارش وایساده مامانی. دلم می‌خواد همیشه لاک بزنم بهش که مثل مامانی خوشگل بشه. این انگشت بزرگه هست این وسط وایساده ببین چه ناخن پهنی داره این یکی بابایی باشه چون که گنده است، بابایی وایساده کنار مامانی.
این یکی انگشت که همیشه توی دماغم می‌کنم، این آقای قادریِ »
«آقای قادری کیه؟»
« آقای قادری همکارِ مامانِ میزش یه اتاق دیگه‌س ولی همیشه می‌اد اتاق مامان. هر وقت من و بابایی از مهد می‌ریم دنبال مامان می‌بینیم‌ش. بعدش بابایی عصبانی می‌شه و توی راه که می‌ریم خونه با مامانی دعوا می‌کنه که قادری مگه بیکارِ که همیشه می‌اد اتاق تو، بعدش مامان گریه می‌کنه.
امروز بابایی اومد مهد اجازه‌مو از خاله شیرین گرفت گفت‌ش زودی بریم دنبال مامان تا نهار پیش هم باشیم من‌م فرستاد بالا پیش مامان خودش هم رفت غذا بگیره.
من آروم آروم رفتم تو در رو باز کردم دیدم مامانی با آقای قادری بغلی شدن، بلند گفتم مامانی . مامانی جیغ زد .بعدش آقای قادری اومد دستمو گرفت گفت بابات کو؟ منم گفتم بابایی رفته غذا بگیره الان می‌اد. مامان یهو زد زیر گریه. آقای قادری این انگشت بزرگمو محکم کشید دردم اومد. گفت اگه به بابات بگی چی دیدی انگشتت رو می‌شکنم. گفتم به بابایی می‌گم بابام زورش از تو بیشترِ می‌زندت .آقای قادری انگشتم کشید عقب خیلی درد گرفت من جیغ زدم انگشتم ترق ترق کرد چشام بسته شدن بعدش دیدم اینجام.»
دخترک روی تخت جابه جا شد و به دست گچ گرفته‌ش نگاه کرد.
گفت:« پس چرا مامانی و بابایی نمی‌ان دنبالم بریم نهار بخوریم. گرسنمه»

زیر مایوی نارنجی

2005-12-31T16:24:00.000+03:30

در سنگین آهنی نیم باز بود. روی پرده‌ی برزنتی پشت در نوشته شده بود:« ورود آقایان ممنوع.»
پرده را کنار زدم و هوای گرم و دم کرده را تو دادم. از داخل سبدِ کنارِ در دمپایی و کیسه برداشتم. کفشهایم را در کیسه گذاشتم و دمپایی را به پا کردم و به طرف پذیرش رفتم.
زن میان‌سالی با موهای شرابی کوتاه و مایوی مشکی تلفن به دست کنار سکوی پذیرش ایستاده بود. کیسه کفش را روی سکو گذاشتم. زن سر تا پایم را برانداز کرد و گوشی تلفن را بین شانه و سرش گرفت، خم شد و از قفسه‌ی پایین کلید کمد 38 را انداخت روی سکو و کیسه‌ی کفش را در قفسه گذاشت. با دست اشاره کرد که بنشین. نشستم و کیف و ساک را روی صندلی کناری گذاشتم. مسئول پذیرش که حرف‌هایش با تلفن تمام شد گوشی را گذاشت و رو کرد به من و پرسید:« تایم شما چه ساعتی شروع می‌شه؟» جواب دادم:« ساعت چهار» با ابرو به ساعت سمت چپ اشاره کرد و گفت:« یه ربع زود اومدی.» و از پشت سکو کنار رفت و وارد اتاق مدیریت شد.
بخار عینکم را گرفته بود با گوشه‌ی روسری شیشه‌های عینک را پاک کردم. کیف و ساک را برداشتم و به طرف کمدها رفتم تا لباس عوض کنم.
ردیف کمدها کنار در سالن بود. از سالن آهنگ ملایمی شنیده می‌شد. کمد 38 را پیدا کردم و همانطور که درش را باز می‌کردم از گوشه‌ی در نگاهی به داخل سالن انداختم. نفهمیدم چند دقیقه خیره ماندم. ده- دوازده زن جوان با مایو نارنجی و موهای دم اسبی حرکات ایروبیک پیچیده را با آنچنان ظرافت و هماهنگی انجام می‌دادند که هرکس دیگری جای من بود هم متحیر می‌ماند.
غیر از مربی که طبق مقررات باشگاه مایوی سیاه به تن داشت بقیه نارنجی یک دست پوشیده بودند انگار از یک قالب بیرون آمده بودند با هیکل و قد و سایز مشابه. چیزی که بیشتر جلب توجه می‌کرد موسیقی ملایمی بود که با حرکات پیچیده‌شان به هیچ وجه هماهنگی نداشت.
با خودم گفتم:« خوش به حال اینا. واقعا هنرمند هستن. بچه‌های گروه ما با اسکوتر هم نمی‌تونن یکی از این حرکات رو درست و هماهنگ با هم اجرا کنن.»
در همین فکرها بودم که مربی آهنگ را قطع کرد و سوت بلندی زد و ایستاد. خسته نباشید گفت و با سرعت به طرف در آمد.
به خودم آمدم و کیف و بقیه وسایل را در کمد گذاشتم. گروه نارنجی پوش به طرف کمدها هجوم آوردند. دلم می‌خواست بپرسم که چطور اینقدر هماهنگ هستند، لبخندی بر لب آرودم تا لااقل از یکی جواب ببینم ولی دریغ از یک نگاه.
سریع مانتو شلوار و مقنعه پوشیدند و چادر به دست به طرف پذیرش رفتند. کیسه‌های کفشی که تحویل می‌گرفتند حداقل دو برابر کیسه‌ی کفش من بود. جلوی در دمپایی‌ها را با پوتین عوض کردند و منظم بیرون رفتند.
......................
پ.ن:
اینی که نوشتم داستان بود. از دیروز دارم جواب پس می‌دم که چی نوشتی و واقعیت داره یا نه.
من که همون روز که کامی درست شد گفتم از این به بعد فقط داستان و خلاصه کتاب می‌نویسم و سایر نوشته‌ها رو در روزنوشت می‌گذارم.
حالا نیان بپرسید که این داستان از کی بود. این‌رو خودم نوشتم. از نویسنده ‌های دیگه اگر باشد حتما می‌نویسم که دوباره ابهامی پیش نیاید.
والسلام

مشترک گرامی تا اطلاع ثانوی دسترسی به هر سایتی مقدور می‌باشد

2005-12-30T15:20:00.000+03:30

این خبر رو نمی‌شه ننوشت.
دارم با یکی از سایت داران و طراحان دولتی چت می‌کنم که یه خبر خوب داد. اینکه:
از دیشب تا حالا سیستم فیلترینگ مخابرات فلج شده و همه سایت‌ها باز می‌شن انگار یکی از شاه راه‌های ارتباطی‌شون قطع شده شاید هم مشکل نرم افزاری باشه.
به هر حال فعلا دارم کیف می‌کنم که بدون فیلتر زیتون و هودر می‌خونم.
پ.ن: چه دلخوشی‌هایی داریم ما...

بینش

2005-12-29T11:22:00.000+03:30

معلم از عذاب‌های جهنم می‌گفت:« هرکس توی این دنیا کار بد انجام بده جهنم می‌ره و مجازات می‌شه. غذا و آب بدبو و بدمزه‌ی داغ باید بخوره، توی آتش می‌افته و می‌سوزه و...»
پسرکی که ردیف آخر نشسته بود به دست کبود شده‌اش نگاه کرد و با خودش گفت:« خدایا شکرت که توی جهنم با شلنگ کسی رو کتک نمی‌زنن.»

حتی وقتی می‌خندیم

2005-12-22T22:04:00.000+03:30

به تازگی کتاب " حتی وقتی می‌خندیم" از فریبا وفی نویسنده کتاب‌های: " پرنده من"،" ترلان" و" رویای تبت " را خواندم. این کتاب مجموعه‌یبیست و دو داستان کوتاه است با مضمون اجتماعی و دغدغه‌ها و مشکلات خاص زنان در جامعه و خانه که می‌توان گفت شبیه به نوشته‌های سابق فریبا وفی است. اگر اسم و مکان‌ها عوض نمی‌شد به راحتی خیلی از این داستان‌های کوتاه را می‌شد بخشی از زندگی زنان محوری آثار سابق به شمار آورد. گرچه این موضوعات عرصه وسیعی در داستان نویسی دارند ولی تکرار، نتیجه‌ای جز در جا زدن ندارد. وقتی برای اولین بار " ترلان" را خواندم از این موضوع دست اول و ناب لذت بردم لذتی که با خواندن " رویای تبت" کمتر شد و حالا از این مجموعه بیست و دوتایی فقط دو داستان به دل‌م نشست: " بگو عمه" و " خسته از بازی" .
" خسته از بازی" از کوتاه‌ترین داستان‌های این مجموعه است ولی به عقیده من جذاب‌ترین. داستان در یک اتاق از خانه‌ای که مادر و پدر و دختر و پسر خردسال‌شان زندگی می‌کنند اتفاق می‌افتد. پدر در را می‌کوبد و می‌رود بیرون. بچه‌ها را به پارک نمی‌برد. مادر وسط اتاق دراز کشیده، انگار مرده. بچه‌ها مشغول بازی می‌شوند و هر بار از مادر به عنوان یک وسیله بازی استفاده می‌کنند. سنگردر جنگ بازی، مجسمه در پارک بازی و اشک‌های مادر به جای فواره.
استفاده ابزاری در بازی، از مادری که خسته از بازی است و مجبور به بازی.

خسته از بازی
بابا در را کوبید و رفت. ما را هم به پارک نبرد. مامان دراز کشیده بود و دستش را گذاشته بود روی صورتش. انگار که نخواهد آفتاب برود توی چشمهایش. آیدین زد به در و دیوار و جنگ بازی کردیم. من شدم دزد و آیدین با تفنگ دنبالم کرد. پهلوی شکم بزرگ مامان سنگر گرفتم و او به من شلیک کرد. مامان دعوامان نکرد و آیدین باز هم بلندتر سرم فریاد زد و من تسلیم شدم. بعد گفتم: « حالا بیا پارک درست کنیم.»
اول نرده‌هایش را چیدیم. بعد گلدان‌ها را آوردیم که شدند درخت‌های پارک. آیدین گفت:« مجسمه» بدو رفتم عروسک کورم را آوردم. چشم‌هایش را آیدین در آورده بود. آیدین سرپا زل زده بود به مامان. آستینم را کشید و گفت:« بیا مامان می‌شود مجسمه‌ی ما.»
پای مامان را گرفتیم و کشیدیم. نمی‌توانستیم تکانش بدهیم. مامان سنگین بود. دوتایی کمک کردیم و باز هم یک پایش را کشیدیم. عقب رفتیم و خوردیم زمین و خندیدیم. باز هم بلند شدیم و این دفعه سر مامان را کشیدیم. بعد دوباره پاهایش را گرفتیم و آنقدر تکانش دادیم که توانستیم تا وسط اتاق بکشیم. حالا مامان دستش را گذاشته بود روی شکم گنده‌اش و چشم‌هایش را بسته بود. بعد دور مامان نرده کشیدیم. هرچه بالش و متکا بود آوردیم و دورش چیدیم. اگر بابا بود هردومان را می‌انداخت توی انباری و در را قفل می‌کرد. اگر هم مامان چشمش را باز می‌کرد سرمان داد می‌کشید. ولی او عین یک مجسمه واقعی شده بود. حالا مامان وسط اتاق بود و دورش یک دیوار قد‌ من.
آیدین گفت:« بیا جنگ بازی.»
گفتم:« توی پارک که جنگ بازی نمی‌کنند.»
« پس گرگم به هوا.»
دنبال هم دویدیم و جیغ زدیم. یک دفعه آیدین ایستاد. داشت به مامان جوری نگاه می‌کرد که انگار مورچه‌ای روی صورتش راه می‌رفت. رفتم نزدیک‌تر .از گوشه‌ی چشم مامان آب می‌ریخت و تمام موهایش خیس شده بود. گفتم:« اینم فواره، آیدین!»
آیدین خم شد تا به چشم‌های مامان نگاه کند که مثل چشمه آب می‌ریخت. یواش گفتم:« بیا، این‌ور زیادتره.»
آیدین خم شد رو صورت مامان. بعد هم صدا زد:« مامان!»
هر دومان یکدفعه گفتیم:« مامان! مامان!»
مامان دست‌های هر دوی ما را گرفت. دستهایش سرد سرد بود.
« خسته نشدید از این همه بازی... من که خیلی خسته شدم بچه‌ها. خیلی خسته شدم از بازی.»
بعد هم خندید و آب از گوشه‌ی چشم‌هایش ریخت توی موهایش.

بعد از سه هفته سلام

2005-12-20T17:55:00.000+03:30

بالاخره کامی درست شد. باکیفیت‌تر و بهتر از قبل. توی این سه هفته تونستم درجه اعتیادم به اینترنت و کامپیوتر رو متوجه بشم. هفته اول که واقعا سخت گذشت ولی بعد عادی شد و تونستم جایگزین براش پیدا کنم. خواندن روزنامه‌های متعدد و کتاب و نوشتن چند داستان کوتاه کمی جاگزین اینترنت شد. پولی رو که صرف خرید کارت اینترنت و قبض تلفن می‌شد رو بردم ریختم توی استخر و چند برابر نشاط به دست آوردم. به جای بازی و صحبت با دوستان اینترنتی با برادرهام بازی می‌کردم و جاتون خالی خیلی خوش می‌گذشت که در نهایت صمیمیت بین‌مون بیشتر شد.
در کل تجربه خیلی خوبی بود. امیدارم بشه از ساعات کار با اینترنت کم کنم و به این فعالیت‌هایی که گفتم بیشتر برسم. دلم می‌خواد حالا که متحول شدم یه تحولی هم در وبلاگ ایجاد کنم. یعنی از هر دری سخنی ننویسم. فقط درباره کتاب‌هایی که می‌خونم و چیز‌هایی که خودم می‌نویسم خواهم نوشت. حرف‌های معمولی و خاطره و عکس و... رو در روزوشت می‌نویسم.
خوبه؟
......................
به عنوان اولین نوشته در شروع مجدد این مینی مال رو بخونید:

از وقتی آمده بود چسبیده بود به مامان و پچ پچ می‌کرد. دلم می‌خواست بشنوم چه می‌گویند ولی صدای واضحی به گوش نمی‌رسید. تا این‌که مامان با صدای بلند گفت:« بیخود گفته، از این کارها نکنی. خودتو نندازی زیر دست دکترا. مشکل از خودش‌ مگه یادت نیست عمو و برادرش هم همین‌طور بودن تا چند سال درمان کردن و بچه دار شدن و...» که انگار شهین جون مامان را متوجه کرد تا آرام ادامه دهد و دیگر چیزی نشنیدم تا بعد از نیم ساعت که شهین جون در زد و وارد اتاق‌م شد. کتاب را بستم و روی میز گذاشتم تا حرف بزنیم. دل‌م می‌خواست بفهمم جریان از چه قرار بوده.
کنارم نشست و کتاب را از روی میز برداشت، ورق زد و با حسرت گفت:« همه می‌گن تا همین جا کافیه، سراغ دکترا نرو خیلی دردسر داره.»
متعجب گفتم:« یعنی نمی‌خوای دنبال درمان باشی؟ نکنه می‌خوای جدا بشی؟ حیفه به خدا، بچه که همه‌ی زندگی نیست.»
ابروهایش بالا رفت و به اخم تبدیل شد. فهمیدم دسته گل به آب دادم. ناراحت شده بود گفت:« فضول خانم! دکترای بعد از فوق لیسانس‌م رو گفتم نه دکترها»

روزهای دور از کامی

2005-11-30T11:32:00.000+03:30

واقعا سخت می‌گذره. کلی وقت اضافی گیر آوردم که نمی‌دونم کجا بودن تا حالا. از تلویزین که بیزارم. برای دیدن و شنیدن موسیقی و فیلم هم از کامپیوتر استفاده می‌کردم. نوشتن و خواندن وبلاگ و سرزدن به سایت‌های خبری، حتی حرف زدن با دوستان از تینا تا عزیزترین به مسنجر محدود شده بود.
ولی حالا چی؟
هیچکدوم نیستن.
یه ذره زیادی سخته. هر روز هم می‌ریم یه قطعه تهیه می‌کنیم ولی بعدش متوجه می‌شیم بقیه قطعات بهش نمی‌خورن یا یه چیز جدید سوخته بوده و ما متوجه نبودیم، با این اوصاف خریدن یه سیستم جدید به صرفه تر به نظر می‌آد.
خیلی دلم برای وبلاگ‌ها و نویسنده‌هاشون تنگ شده. کافی نت رفتن هم مکافات شده. یه روز یادم رفته مسنجر رو ببندم. یه روز هم ایمیل رو. عادت ندارم خب. چه کار کنم؟ خوبه باز هک نشدم و اتفاق دیگه‌ای نیفتاده. مسئول کافی نت آشناست و می‌دونه من چه موجودی هستم.
اینهمه بدی گفتم ولی خوبی هم داره. با وقت‌های اضافی که مثل گنج‌های مخفی هستن کلی کارهای خوب انجام دادم. چند تا کتاب خوندم که تا حالا فرصت نمی‌شد بخونم. یه ذره خیاطی یاد گرفتم و چند تا رومیزی دوختم البته با کمک مامان و خیلی کارهای دیگه.
ولی هیچی مثل کامپیوتر نمی‌شه.

عدالت

2005-11-19T03:03:00.000+03:30

موخره: خيلي طولاني، پرغم و غصه و به قول بعضي‌ها خاله زنكي نوشتم، نخونيد يا اگر هم خونديد نظر بديد كه خيلي بهش احتياج دارم.
ديديد بعضي وقتا يه چيزايي به ياد آدم مي‌اد كه هربار يادآوري‌ش دردناك‌تر و عميق‌تر مي‌شه و از ياد نمي‌ره؟
از صبح دارم يه بند درس مي‌خونم و خيلي خسته‌ام ولي نمي‌تونم بخوابم. خاطرات قديم با همه بدي‌ها و زشتي‌ها يادم مي‌اد اونوقت با فكرهاي آينده مخلوط مي‌شه و عذاب‌آورتر مي‌شه.
از كجا بايد شروع كنم؟ از جايي كه يه جوان 17 ساله بدون گواهي نامه و مست پشت فرمان نشسته و دوتا دختر معلوم الحال كنارش با سرعتي خيلي بيشتر ازحد مجاز داره مي‌ره كه تعادل‌ش رو از دست مي‌ده و محكم مي‌زنه به ماشيني كه مامان و بابا و دايي و مامان بزرگم توش هستن و راه خودشون رو مي‌رن؟
يا از اونجا بايد شروع كنم كه قانون مملكت اسلامي حتي يك ساعت اين جوان رو زنداني نكرد و هنوز كه هنوزه داره آزاد مي‌گرده و با اتكا به ثروت و نفوذ خانواده‌ش همه كار مي‌كنه. بي‌خيال از خانواده‌اي كه داغدار و بي‌پدر موندن.
ولي اين حرف‌ها بعد از 6 سال براي من كهنه شده. غصه‌ي امروزم اينه كه دارم عروس مي‌شم ولي نه فقط پدرم نيست [ گرچه مي‌دونم كه نيست ولي حضورش رو كامل حس مي‌كنم] كه خانواده پدرم هم نيستند. ماجرا از همون شب تصادف شروع شد. عمو و عمه‌ها، دايي رو كه راننده بود مقصر مي‌دونستن و به تلافي اونها با مني لج افتادن كه پدر و مادرم بيمارستان بودن. يك كلاغ چهل كلاغ و دروغ و كج فكري عمه باعث شد كه توي همون بيمارستان عمو با من دعوايي بكنه كه يه آدم عاقل بر سر دشمن‌ش هم نمي‌آره. عمو حرف‌هاي عمه رو شنيده بود ولي حتي يه كلمه از من نپرسيد كه حقيقت داره يا نه، نپرسيد چرا و چطور و محاكمه كرد و حكم رو اجرا كرد. از ترس اون بي‌انصاف جرات نكردم برم پيش بابا ازش خداحافظي كنم و حسرت شنيدن يه كلمه از بابا مونده روي دلم تا قيامت.
توي مراسم ختم و چهلم هركسي مي‌خواست تسليت بگه مي‌گفت:« خدا سايه عمو رو از سرت كم نكنه، غصه نخور عموت هست نمي‌زاره تنها بموني» كدوم سايه؟ كدوم تكيه‌گاه؟ دو سال تمام نيومد بگه زنده‌اي يا مرده . تكيه‌گاهم خدا بود كه از همه بالاترِ. مريضي مامان كه بعد از يك سال تموم شد اوضاع زندگي خيلي بهتر شد. بعد هم رفت دنبال كارهاي دادگاه و... تا تونست كمي از حق و حقوق ما رو بگيره. مگه كس ديگه‌اي هم بود كه بتونه اين كار رو بكنه؟
خلاصه ... كم كم روابط فاميلي بهتر شد و آمد و رفت مختصري انجام شد تا مريضي مادربزرگ و فوت‌ش پيش اومد. كمي از اون جريان رو قبلا نوشتم هر روز مي‌رفتم بيمارستان و تاجايي كه مي‌تونستم كمك مي‌كردم. موقعي كه فوت شد هم خيلي ناراحت بودم و نمي‌تونستم گريه كنم.حتما اون‌هايي كه وبلاگ‌م رو از قبل مي‌خوندن يادشون هست.
بعد از اون جريان يه سفر به مشهد رفتيم ( يه سفرنامه ازش هست) كه اي كاش نمي‌رفتيم. عمه‌ها طبق معمول خيالبافي و دروغ سرهم كرده بودن كه ما هنوز چهلم نشده رفتيم سفر تفريحي و دروغ گفتيم به اون‌ها و مي‌دونن كه شمال بوديم و به مرده احترام نمي‌گذاريم و... اونقدر گفته بودن كه توي مراسم چهلم، عمو حتي من و مامان رو نگاه نكرد. موقع برگشت هم مامان مي‌خواست ازش خداحافظي كنه كه ديد عمو از ماشين پياده نمي‌شه. در عقب ماشين رو باز كرد و داشت حرف مي‌زد كه عمو بي‌توجه پاش رو گذاشت روي گاز و داشت حركت مي‌كرد كه من جيغ زدم و ايستاد. مامان هنوز پلاتين كنار استخوان پاش هست و نمي‌تونه خوب راه بره با اين حركتي هم كه عمو كرد پاش درد گرفت ولي اون موقع چيزي نگفت. چند روز بعد به عمه گفته بود كه:« از بس پشت سر ما حرف زديد كه عمو اونطور عصباني شده بود، آدم مي‌خواست از ناراحتي بزنه توي سرش» آقا همين يه جمله از دهن مامان دراومد و شد پيرهن عثمان. اون يكي عمه تلفن زد و هرچي از دهن‌ش دراومد به مامان گفت. مي‌گفت:« با اجازه كي مي‌خواي بزني توي سر برادرم؟» يكي نبود حالي‌ش كنه كه " آدم وقتي ناراحته از شدت ناراحتي مي‌زنه توي سر خودش، نه سر يكي ديگه" . سر اين يه جمله دعواها به پا شد حرف‌هايي زده شد كه نگو و نپرس.
از چند ماه پيش باز هم بايكوت ما شروع شده. اين وسط چند تا فاميل‌ها خبر مي‌آرن كه:« عمو گقته مي‌خواد بره از مامان شكايت كنه كه پول بچه‌هاي يتيم رو خورده و با ارث پدرشون معلوم نيست چه كار كرده!» اون يكي مي‌گه:« عمه گفته اين دعوا رو الكي راه انداختيم تا طلاهاي مادربزگ رو تقسيم كنيم و چيزي به اون‌ها نديم!»
روي دلم مونده كه بهشون بگم:
مامان علاوه بر حق و حقوق ما، هرچي هم كه خودش داشت سرمايه گذاري كرد و براي هركدوم خونه جدا به اسم خودمون خريد تا خداي نكرده يه روز زير دست شماها نيفتيم.
دلم مي‌خواد داد بزنم و از عمو بپرسم:
مگه غير از ما برادرزاده ديگه‌اي هم داري كه اينطور بي‌عدالتي كردي ؟ چطور تونستي بدون آگاهي از اصل و فرع ماجرا نظر بدي؟ اون دنيا جواب خدا رو چي مي‌دي؟ وقتي بابام رو ببيني خجالت نمي‌كشي ازش كه در حق بچه‌هاش كوتاهي كردي؟
حالا با همه اين حرف‌ها دارم عروس مي‌شم. نمي‌دونم اگه راهي پيدا كنم و عمو و عمه‌ها رو خبر كنم درست هست يا نه؟ دعواهاي بدتري راه نمي‌افته كه هنوز سال مادربزرگ نيومده يه عقد مختصر و مخفيانه برگزار كرديد؟ واكنش‌شون چطوريه؟ خوب يا بد؟ بالاخره كه خبردار مي‌شن بهتر نيست بگم؟ يا بگذارم همونطور كه موقع سختي ما رو تنها گذاشتن موقع خوشي هم خبرشون نكنم؟

احسن التواريخ

2005-11-14T22:17:00.000+03:30

روزي از روزها لسان الغيب حافظ، از شوخ چشمي و بي‌وفايي نگار به تنگ آمد و برخلاف آنچه در تاريخ تحريف شده امروز آمده، بقچه‌اي كوچك جمع كرد و مخفيانه از شهر خارج شد.
از آنجايي كه بار اول بود از دروازه شهر بيرون مي‌رفت سردرگم ماند كه كدام سو برود، پس چشمان را بست و چرخي زد و ايستاد. آنگاه به همان سو كه دماغ‌ش نشان مي‌داد ره‌سپار شد. رفت و رفت تا رسيد به روستايي ناشناخته كه آن‌را برره مي‌خواندند.
داخل روستا شد و روزي آنجا ماند و رفت بر او آنچه كه بر " كيانوش استقرار زاده" رفت.
به هر مرارتي بود به شيراز بازگشت و دست در زلف يار و قدح مي بر كف نقسي تازه كرد و سرود:
" نبود چنگ و رباب و نبيد و عود كه بود
گل وجود من آغشته گلاب و نبيد"
آن ترك شيرازي روي برافروخت و معترض شد كه:« به چه زباني مي‌سرايي؟» حافظ خلوت نشين ندانست كه چه جوابي بدهد چون مخفيانه از شهر رفته بود و ترسيد كه لقب‌ش را بازستانند. پس خواست تا شعري بگويد و خود را به بي‌راهه زند و گفت:
" ناگهان پرده برانداخته‌اي يعني چه ؟
مست از خانه برون تاخته‌اي يعني چه؟"
كه وجدان هميشه بيدار نهيب زد كه: « يه سوزن به خودت بزن يه جوالدوز به ديگران، شاهد شيرين كار راست مي‌گويد..."
و حافظ همان‌طور كه در حس شاعرانه بود شرمنده شد و با خود گفت:
" حافظا در دل تنگت چو فرود آيد يار
خانه از غير نپرداخته‌اي يعني چه؟"

الايام

2005-11-12T14:05:00.000+03:30

اين روزا هركي ازم مي‌پرسه :«چه كاره‌اي؟» مي‌گم:« دو تا امضا تا فارغ التحصيلي‌م مونده» دوتا امضا كه گرفتن‌ش نيم ساعت طول مي‌كشه تا كاملا ثابت بشه كه ديگه دانشجو نيستم؛ ولي خيلي چيزها مونده كه براي خودم جا بندازم و بعد برم دنبال مدرك.
يادم مي‌اد روزاي اول دانشگاه فقط به اين فكر مي‌كردم كه زود درس رو تموم كنم و برم سركار. بعد ديدم كه شايد گرفتن فوق ليسانس بهتر باشه. بعد هم گفتم بي‌خيال. يه آرزوهاي طولاني هم داشتم كه مثلا كارگاه عطر سازي درست كنم و... با اين فكرها حواس‌م پرت مي‌شد و كمتر يادم مي‌اومد كه از شيمي متنفرم. خيالات كه تموم شد با بدبختي درس‌ها رو پاس كردم تا شد اين.
توي دانشگاه چند سري كتاب درسي خوندم كه حالا رنگ جلدشون هم يادم نيست چه برسه به مطالب‌ش. آزمايشگاه‌ها بر خلاف انتظاري كه از كار عملي مي‌ره فقط ترجمه بود و كوئيز و چند تا انجام آزمايش به روش‌هاي زمان دالتون كه از اون‌ها هم چيزي يادم نمونده؛ نه من و نه هم‌كلاسي‌هام هيچوقت سردرنياورديم كه اين روش كارها چي هستن و چرا اينطوري شدن. ماراتن بخون و حفظ كن بود تا كلك‌ش كنده شد. و حالا من موندم و تنفر بيشتر از شيمي و چند تا سوال كه شايد رسيدن به جواب‌شون مدت زيادي طول بكشه. مهم‌ترين‌ش اين‌كه: من كه عاشق ادبيات بودم چرا رفتم رشته تجربي و بعد هم شيمي قبول شدم تا هم عذاب بكشم و هم موفق نباشم. هميشه فكر مي‌كردم مي‌تونم به شيمي علاقه‌مند بشم. خيلي سعي كردم، با استادا حرف زدم، تحقيق انجام دادم. كتاب‌هاي علمي غير درسي خوندم، خواستم الگو پيدا كنم. خيلي كارها ولي باز هم نتونستم علاقه‌مند بشم.
دوران دانشجويي رو دوست داشتم. كلاس‌ها ، اردو، دنياي هم كلاس‌ها، روز و شب‌هاي امتحان با اون اضطراب كشنده و دنبال نمره رفتن، توي روزهاي زمستان تا كنار كوه قدم زدن، روزاي گرم و گريز زدن به طاق‌بستان و بستني خوردن كنار درياچه، كشف خوبي و بدي هاي اجتماع و خيلي چيزهاي ريز ديگه كه بايد فكر كنم تا يادم و بياد ولي از هر چيز بيشتر تابستون‌ها رو دوست داشتم كه بعد از آخرين امتحان از قفس رها مي‌شدم و مي‌رفتم چند تا كتابفرشي و كتابخانه و به عشق‌م مي‌رسيدم.
اگر هم بخوام از استادام تعريف كنم نمي‌تونم. چون خيلي كم شناخت ازشون پيدا كردم و اكثرن اهل قاطي شدن با بچه نبودن. استادهاي گروه شيمي يه ديسيپلين خاص خودشون رو داشتن. مودب و اطوكشيده و خشك و جدي. فقط يه استاد عمومي داشتم كه مي‌تونم بگم چيزهايي ازش ياد گرفتم كه به درد زندگي و آينده‌ام مي‌خوره. استاد معارف ، برخلاف درسي كه مي‌داد و همه فكر مي‌كنن خشكه مذهبي و نچسبِ، خانم روشنفكر و خوش صحبتي بود كه همه دانشجوها دوست‌ش داشتن. اونقدر دورش رو شلوغ مي‌كردن و باهاش درددل مي‌كردن كه نمي‌تونست يه استكان چاي بخوره. همه رو مي‌شناخت و راهنمايي مي‌كرد.
از موضوع اصلي حرف دور شدم. مي‌خواستم بگم: اين روزها دارم فكر مي‌كنم كه چه كار كنم تا از زندگي‌ام راضي باشم و بعدها بدون افسوس ازش ياد كنم.
.................
چند نفر از دوستان درباره گواهينامه رانندگي‌ام پرسيده بودن كه بالاخره چي شد. راست‌ش كلاس‌هاي عملي و تئوري رو گذروندم. امتحان آئين نامه رو هم دادم و قبول شدم، مونده امتحان شهري ولي يه مشكل پيش اومد. آخرين جلسه تعيلم، توي پارك كوچه اشتباه كردم. مربي‌ام كه يادتون هست كه چقدر عصبي بود سرم داد زد كه تو راننده بشو نيستي و... گفت برو بيرون از كوچه. سر كوچه يه دست انداز خيلي بد بود كه بدجور ردش كردم. زير گلگير عقب خورد بهش و يه ذره فرو رفت. مربي فوق العاده عصباني شد، نمي‌تونم بگم چقدر داد زد و دعوا كرد گفتم كه جبران مي‌كنم شروع كرد به فحش دادن. اصلا تصور نمي‌كردم اينقدر بداخلاق باشه. سعي كردم آروم‌ش كنم و معذرت خواهي كردم. به مسئول آموزشگاه هم مقداري پول دادم كه مربي بتونه ماشين رو تعمير كنه و ضرر مالي نكنه. ولي باز عذاب وجدان داشتم، تا رسيدن به خونه گريه مي‌كردم. مامان هم عصباني شده بود. البته از حرف‌هاي بدي كه آقاي مربي گفته بود و از برخورد من كه جواب‌ش رو نداده بودم.
خلاصه اين شد كه حس مي‌كنم به چند جلسه تعيلم بيشتر احتياج دارم و حاضر هم نيستم با ماشين‌هاي عادي و غير تعليمي تمرين كنم. يه ذره روحيه‌ام بهتر بشه حتما تموم‌ش مي‌كنم.
خيلي دلم مي‌خواست بدونم اگه ماشين‌هاي تعليمي تصادف كنن هزينه تعميرات به عهده كيه كه برخوردم به وبلاگ " تعيلم رانندگي راهنما" جواب سوال‌م اين بود:« مربي مقصر محسوب مي‌شه و البته خودرو بيمه تعليماتي است» باور كنيد تا وقتي اين جواب رو نديده بودم خيال‌م ناراحت بود كه نكنه با كاري كه كردم ضرر به مربي زده باشم.
به پاس اين جواب متن دعوت‌نامه انجمن حمايت و رعايت فرهنگ رانندگي رو اينجا مي‌گذارم كه در صورت تمايل اون رو امضا كنيد:
«بنام خدای گرامی
عزیزان:
ما انجمن رعایت و حمایت از فرهنگ رانندگی را تشکیل می دهیم.ازتمام عزیزانی که گواهینامه دارند ورانندگی می کنند آقا یا خانم درخواست می‌شود دراین کار فرهنگی واجتماعی عضو شوند. زيرا وقتي كه همه قوانین راهنمائی ورانندگی را رعایت نمایند آمارتصادفات به شدت کاهش پیدا می کند.
عضویت در این انجمن صرفا فرهنگی و اجتماعی است.شرایط عضویت:درکامنت وبلاگ راهنما (http://www.rahnama1378.blogspot.com/ )تعهدنامه زیر را نوشته وارسال نمائید ویا به آدرس rahnama1378@yahoo. تعهدنامه را تکمیل وایمیل نمائید
اینجانب (نام نام خانوادگی ) دارای گواهینامه پایه ( 1یا 2) به شماره (شماره گواهینامه) تقاضای عضویت دارم وتعهد می نمایم که فرهنگ رانندگی را رعایت نمایم.اعضای انجمن تعهد می نمایند:
قوانین راهنمائی ورانندگی را رعایت نمایندوقتی همه عضوشوند وفرهنگ رانندگی رارعایت نمایندآمارتصادفات به شدت کاهش پیدا می کند.»
من كه هنوز گواهينامه رو نگرفتم ولي قول مي‌دم هر وقت موفق شدم اين تعهدنامه رو امضا كنم.

پنجره

2005-11-10T12:27:00.000+03:30

يك پنجره براي من كافي‌ست
يك پنجره به لحظه‌ي آگاهي و نگاه و سكوت
ولي
بهار پنجره‌ام را
به وهم سبز درختان سپرده بود.

« تكه‌هايي سرهم شده از اشعار فروغ»

تامل

2005-11-07T11:02:00.000+03:30

سقراط را، كه انقلابي حقيقي در انديشه‌ي بشري برانگيخت ( و به همين دليل محكوم به مرگ شد)، همواره مشغول قدم زدن در بازار اصلي شهر مي‌ديدند.
يك روز يكي از شاگردان‌ش پرسيد:« استاد، از شما آموختيم كه يك حكيم، زندگي ساده‌اي دارد. شما حتا يك جفت كفش از خود نداريد.» سقراط پاسخ داد:« درست است.» شاگرد ادامه داد:« با اين حال، هر روز شما را در بازار شهر، و در حال تحسين كالاها مي‌بينيم. آيا اجازه مي‌دهيد پولي جمع كنيم تا بتوانيم چيزي بخريد؟»
سقراط پاسخ داد:« هرچه را كه مي‌خواهم دارم. اما عاشق اين هستم كه به بازار بروم تا ببينيم آيا بدون انبوه اين چيزها، هم‌چنان خشنود خواهم ماند؟»
....................
سپاهيان اسكندر كبير، خود را براي فتح شهري در آفريقا آماده مي‌كردند. اما دروازه‌هاي شهر، بدون مقاومت گشوده شدند؛ تقريبا تمام جمعيت شهر را زنان تشكيل مي‌دادند، چرا كه مردان در جنگ در برابر فاتحان كشته شده بودند.
در جشن پيروزي، اسكندر خواست برايش نان بياورند. يكي از زن‌ها، يك سيني زرين پوشيده از جواهرات، با تكه‌اي نان در وسط آن آورد. اسكند فرياد كشيد:« من‌كه نمي‌توانم طلا بخورم؛ من نان خواستم!» و زن پاسخ داد:« اسكندر در قلمرو خود نان نداشت؟ لازم بود براي نان اين راه دراز را بپيمايد؟»
اسكدر به فتوحات خود ادامه داد، اما پيش از ترك گفتن آن شهر، دستور داد روي يك تخته سنگ حك كنند:
« من، اسكندر كبير، تا آفريقا آمدم تا از اين زنان بياموزم.»

از " دومين مكتوب"، تاليف:" پائولو كوئيلو "

انتخاب در آخرين شب رمضان

2005-11-03T10:45:00.000+03:30

خيابان از شب عيد شلوغ‌تر بود. زن چادر را با دندان‌هاي جلويي نگه داشته بود، سطلي پلاستيكي پر از حليم در يك دست و طفل نوزادي در دست ديگر با زحمت نشست داخل تاكسي.
بچه وول مي‌خورد و بي‌تابي مي‌كرد. زن با لحن كودكانه‌اي گفت:« الان مي‌رسيم خونه به‌به مي‌خوريم، حليم خوشمزه مي‌خوريم» بعد انگار تازه متوجه وضع‌ش شده باشد ادامه داد:« فقط نمي‌دونم چطور پياده بشم، يا تو از دست‌م مي‌افتي يا ظرف حليم. كدوم رو بندازم؟ تو رو يا حليم رو؟ نمي‌دونم بعد از داماد و نوه و 5 تا بچه تو از كجا سردرآوردي كه بلاي جانم بشي،هي...»
مرد جواني كه صندلي جلو نشسته بود خواست پياده شود، در را باز كرد و همان‌طور نگه داشت، رو كرد به زن و گفت:« از من مي‌شنوي حليم رو نگه دار و بچه رو بنداز. امشب نمي‌رسي حليم درست كني ولي مي‌توني يه بچه ديگه درست كني.»
منتظر نشد بقيه پول و ناسزاهاي زن را دريافت كند. قاطي شلوغي شد و رفت.

حمام هم حمام‌هاي قديم

2005-10-29T21:41:00.000+03:30

مادربزرگ‌م نشسته بود كه مادرم چمدان قديمي‌ش را آورد و باز كرد تا نفتالين لابه‌لاي لباس‌ها بگذارد كه يك سري پارچه‌هاي گلدوزي شده از جنس مخمل و ماهوت بين‌شان ديدم. فكر كردم كه روميزي هستند ولي مادربزرگ‌م خنديد و گفت كه اينها بقچه و سجاده حمام هستند كه مال جهيزيه‌ش بوده و بعد هم به مادرم داده.
مجذوب گلدوزي زيبا و قدمت بقچه‌ها بودم و از مادربزرگ خواستم كه جريان حمام رفتن قديم را تعريف كند.
گفت:
« قديم مثل حالا نبود كه در خانه حمام باشه چند تا حمام توي شهر بود مثل " حمام سرتيپ" " حمام رجبعلي خان" ( روبروي مسجد نواب كه حالا نانوايي ماشيني شده) " حمام تيمچه" و چند حمام ديگر كه بايد اسباب حمام را جمع مي‌كرديم و نصف روز حمام رفتن و برگشتن طول مي‌كشيد.
اسباب حمام را از روز قبل جمع مي‌كردند و به حمام خبر مي‌دادند كه فردا پادو را بفرستد تا وسايل را به براي‌شان به حمام برود. روز بعد پادوي حمام كه پيرزني بوده سيني بزرگي را كه وسايل داخل‌ش بوده را روي سر مي‌گذاشته و به حمام مي‌برده، صاحب وسايل هم قبل يا بعد از پادو به حمام مي‌رفته. و بعد از استحمام پادو دوباره وسايل را جمع مي‌كرده و به خانه مي‌آورده و دو قران مزد دريافت مي‌كرده و پول حمام هم سي شاهي يا اگر گران بود دوقران مي‌شد.»
گفتم:« نمي‌شد خودتان وسايل را به حمام ببريد و پادو نگيريد؟»
گفت:« اسباب‌مان زياد بود، پادو هم عادت داشت و از اين راه نان مي‌خورد.» بعد هم وسايلي را كه بايد به حمام مي‌بردند شمرد:
اسباب حمام:
1. يك سيني بزرگ از جنس مس كه روي زمين مي‌گذاشتند و توي آن مي‌نشستند.
2. يك لگنچه بزرگ مسي براي آوردن آب از خزينه و استفاده شخصي
3. يك لگنچه كوچك براي ريختن آب بر روي سر و بدن
4. يك سيني كوچك مسي براي ليف و صابون و سنگ پا
5. يك سجاده بزرگ پشمي يا ترمه براي زير لباس‌ها
6. يك حوله بزرگ براي روي سجاده
7. يك حوله براي خشك كردن بدن
8. يك حوله كوچك براي خشك كردن سر
9. بقچه مخمل يا ماهوت گلدوزي شده به عنوان جاي لباس
10. بقچه سوزني گلدوزي شده براي انداختن روي سجاده
11. لباس‌هايي كه بايد شسته مي‌شد و لباس‌هاي تميزي كه به تن مي‌كردند
12. صابون سفيدي كه سرشور مي‌گفتند با كتيرا و روشور و شانه‌ي چوبي
به حمام هم كه مي‌رفتند سيني را مي گذاشتند و داخل‌ش مي‌نشستند و داخل لگنچه بزرگ را آب گرم مي‌ريختند و بعد از استحمام احرامي را در قسمت خشك حمام پهن مي‌كردند و بعد سوزي و سوم حوله بزرگ روي آن و در آخر بقچه لباس را مي‌گذاشتند و باز مي‌كردند تا حوله بزرگ و حوله سر را درآورند و لباس بپوشند.
گفتم:« اوه! چه تشريفاتي داشته حمام رفتن، عجب حوصله‌اي داشتند. هر چند وقت يه بار اين مراسم رو اجرا مي‌كردن؟»
گفت:« هر هفته يك بار ولي اين كه گفتم براي روزهاي معمولي بوده ولي اگر كسي مي‌زاييد تشريفات داشت. روز اول كه زايمان انجام مي‌شد به حمام خبر مي‌دادند و پادوي حمام يك آفتابه آب گرم به خانه زائو مي‌برد و در مقابل شيريني و پول هديه مي‌گرفت. بعد از هفت روز دوباره مي‌آمد و اسباب زائو و همراهان‌ش را به حمام مي‌برد. زائو و چند نفر از فاميل‌ها بعد از مدت كمي پشت سر پادو به حمام مي‌رفتند و با سلام و صلوات و دود اسپند وارد مي‌شدند، به همراه خودشان دو قدح بزرگ قيماق كه با روغن حيواني درست كرده بودند براي مردمي كه به حمام رفته بودند مي‌بردند، سپس وسايل زائو را مي‌چيدند لباس‌هايش را درمي‌آوردند و مورد و تخم مرغ بر سرش مي‌ريختند و كمي مشت ومال‌ش مي‌دادند و دلاك مي‌آمد و سر و تن زائو را حسابي مي‌شست بعد گوشه حمام را مي‌شستند و لنگ تميزي پهن مي‌كردند و زائو روي آن مي‌خوابيد و دو نفر دست و پاهاي‌ش را مي‌گرفتند و خلاف جهت مي‌كشيدند، چند بار اين كار را تكرار مي‌كردند تا رگ و ريشه بدن جا بيفتد.
بعد از اين كارها دو زرده تخم مرغ خام به زائو مي‌خوراندند و با سلام و صلوات راهي خانه مي‌شد.
وقتي به خانه مي‌رسيد بايد هديه و شيريني و غذا براي اهل حمام مي‌فرستادند. به اين صورت كه:
1. يك جعبه شيريني براي اوستاي حمام
2. يك قواره پارچه پيراهني سنگين براي اوستاي حمام
3. بشقاب‌هاي پلو خورشت و ميوه و پارچ‌هاي شربت در دو مجمع بزرگ براي كارگر و پادوي حمام
4. يك قواره پارچه و مقداري پول براي دلاك
5. ديس‌هاي غذا براي اوستاي حمام
6. پول جداگانه براي هركدام از كارگرهاي حمام
در خانه هم جشن مي‌گرفتند و فاميل را دعوت مي‌كردند، از قبل تدارك نهار مي‌ديدند و بعد از نهار و عصرانه مراسم نامگذاري بچه را
انجام م‌دادند و بچه را دور اتاق دست به دست مي‌گرداندند و فاميل سكه و پول و دعا لابه‌لاي قنداق بچه مي‌گذاشتند.»
گفتم:« پس اين‌قدر لوس‌تون مي‌كردن كه ده تا بچه آوردين ديگه!»
خيلي خنديد و تصديق كرد.
..........
اين هم از مراسم حمام رفتن قديمي‌ها كه تا حالا دم از سادگي زندگي قديم مي‌زدند. معني سادگي را فهميديم! ما ساده‌ايم كه ده دقيقه دوش مي‌گيريم يا اين‌ها كه 6 ساعت رفت و برگشت و پادو و دلاك‌شان طول مي‌كشيده؟
پ.ن: شايد تونستم از اين جناب بقچه عكس بگيرم. تا ببينم مي‌شه يا نه.

مجازات شير

2005-10-28T20:43:00.000+03:30

بعد از محاكمه‌يي طولاني كه چهارده ماه طول كشيد، شير را به اعدام محكوم كردند. اما در آخرين لحظه، جانور وحشي با استفاده از اختيار تام مقام عالي رياست كشور مبني بر عفو محكومين عادي، از مرگ نجات پيدا كرد.
شير زنداني سياسي بود.
در باغ كاخ رياست جمهوري قفسي با ميله‌هاي نقره‌اندود كه دوستان ايشان به مناسبت جشن تولد هديه كرده‌بودند،برپ شد. خودشان مقرر كردند، كه شير در آن قفس بماند. شير در قفس جا خوش كرد. كنگر خورد و لنگر انداخت. با اشتهاي سيري‌ناپذير مثل اژدها مي‌خورد.
رييس پليس امنيتي كه مرد زيركي بود دريافت كه شير وسيله‌يي عالي براي مقر آوردن مظلومين سياسي است. دستور داد قفس كوچكي مجاور قفس شير بسازند. از آن به بعد زندانيان سياسي را در آن قفس مي‌انداختندو شير را گرسنه و تشنه كنار او رها مي‌كردند. زداني بخت برگشته شب و روز خودش را به ميله‌ها مي‌چسباند تا از شر پنجه‌هاي مرگبار شير در امان باشد.
يك شب يكي از زندانيان از شدت خستگي از پا افتاد و شير گرسنه او را دريد. معلوم نيست خبر چطور درز كرد و به گوش سازمان‌هاي حقوق بشر و عفو بين‌الملل رسيد. دواير حقوقي و سياسي با انتشار بيانيه خواستار رسيدگي به پرونده شدند. عالجناب رياست جمهوري از زير پا گذاشتن حقوق ابتدايي بشر و تمدن سخت برآشفتند و فرمان احضار مجدد شير را به دادگاه نظامي صادر كردند.اوضاع دادگاه نظامي بسيار پيچيده بود. شير سرنوشت ود را به دست وكيل مجربي سپرد كه آدم‌هاي خيرخواه و ملي براي دفاع از او انتخاب كرده بودند. اين افراد كه نمي‌خواستند نام‌شان فاش شود بهترين وكيل جنايي را براي دفاع شير اجير كردند. اما اين تمهيد هم به جايي نرسيد. شير را دوباره محكوم كردند. مي‌گويند در آخرين مهلت رياست جمهوري از سر تفقد و مهرباني زندگي شير را دوباره بازگرداندند اما قدغن كردند كه تا ابد از زندان بيرون بيايد.
با گذشت زمان موضوع از ياد رفت و شير اجازه يافت از زندان خارج شود، در ميان مردم بگردد و دست و پاي آنها را بليسد. اگر چيزي به او مي‌دادند خوشحال مي‌شد. در يكي از مرخصي‌هاي روزانه كه در شهر مي‌گشت، يكي از شهودي را كه در محكمه بر عليه او شهادت داده بود ديد. امان‌ش نداد و در چشم برهم زدني او را دريد.
مجددا دادگاه نظامي تشكيل شد و نيز...
از كتاب " تلخ عين عسل" ترجمه " اسدالله امرايي" از داستان‌‌هاي كوتاه طنز جهان
........
ديروز اين كتاب رو خريدم. با يه دوست قديمي رفته بوديم به كتاب‌‌فروشي، كه وسط كتاب‌‌هاي جيبي " تلخ عين عسل" رو ديدم. جلد يك طرف كتاب جدا شده بود فكر كردم مي‌‌خرم‌‌ش ولي تخفيف هم مي‌‌گيرم.
موقع حساب كردن فروشنده كتاب رو با 200 تومن عوض كرد.
چه حالي داد خريد كتاب به اين خوبي با اون قيمت.

افاده‌هاي بي‌طبق مانده!

2005-10-25T19:45:00.000+03:30

مامان خانوم كه مريض شده و افتاده كنار بخاري. من هم روزه و خسته و هلاك افتادم يه طرف ديگه حس حرف زدن هم نداريم چه برسه درست كردن غذا. آخر سر به اين نتيجه رسيديم كه يه ذره سوپ داريم براي مامان با يه بسته گوشت چرخ كرده كباب مختصري براي بقيه‌مون و كلك شام رو بكنيم. دوتايي خوابيديم تا اين كه سه ربع مونده به افطار با زنگ در فهميديم 5 نفر از فاميلها خودشون رو دعوت كردن خونه‌ي ما . من و مامان گيج خواب و بي‌حال رفتيم توي فكر كه چي درست كنيم و رسيديم به تك ماكارون پيچ پيچي. ماكاروني رو داشتم آبكش مي‌كردم كه خانوم مهمان آمد و خواست كمك كنه. تا ديد ماكاروني دارم درست ميكنم صورت‌ش گرفته شد و گفت:‹‹ بچه‌هاي من ماكاروني دوست ندارن! ›› بعد هم نگذاشت كه من چيز ديگه درست كنم رفت و بچه‌هاش رو بلند كرد و رفتن. هرچي هم ما اصرار كرديم كه بمونن فايده نداشت. جالب اينجا بود كه بچه‌ كوچيكه ميگفت:‹‹ مامان بمونيم من ماكاروني دوست دارم!!››
حالا كه يك ساعت از افطار گذشته هنوز داريم مي‌خنديم كه " اگه آدم بي‌خبر بره مهموني و انتظارش هم بالا باشه هيچي گيرش نمي‌اد"
....
پ.ن: مي‌دونم خاله زنكي شد ولي نتيجه‌گيري‌ش كه بد نبود.

بودن یا نبودن

2005-10-23T14:03:00.000+03:30

پاهام رو آروم می‌گذارم روی ترازو عددها بالا و بالاتر می‌رن. تا می‌رسن به من. به اون چند کیلویی که از من وجود داره و یه ذره کمتر از چند وقت قبل.
تازگی‌ها یاد گرفتم تا یواش پاهام رو از روی ترازو بردارم و به کم کم شدن تدریجی‌ام نگاه کنم با خودم می‌گم:« چه خوب می‌شد اگه این وزن بودم یا اون یکی...» بعد هم حساب می‌کنم که تا چند وقت دیگه به اون وزن می‌رسم.
امروز مهارتم خیلی بیشتر شده بود. ذره ذره از ترازو جدا شدم تا رسیدم به صفر. حالا هم نشستم و حساب می‌کنم که چه وقت به صفر می‌رسم. 100 سال؟ 50 سال؟ یا کمتر؟

دنیای وارونه

2005-10-21T14:18:00.000+03:30

دارم به این نتیجه می‌رسم که کار دنیا برعکس شده. چند تا مورد پیش اومده که الان تعریف می‌کنم:
1.از قدیم مادرها به دخترهاشون توصیه می‌کردن که:« بیا کار خونه انجام بده تا یاد بگیری وقتی رفتی خونه‌ی خودت مشکلی برات پیش نیاد» ولی کار من و مامان برعکسِ. از بس که مامان خونه نیست خبر نداره که کارهای خونه چطور انجام می‌شه و هر چیزی کجاست، حتی تازگی‌ها آشپزی هم داره فراموشش می‌شه. برای همین نگران شدم که مبادا من خونه نباشم و از پس کارها برنیاد. برای همین دیروز بهش گفتم:« بیا یه ذره کار کردن رو تمرین که وقتی من نبودم بدونی چی به چیه» مثلا اومد ثابت کنه که بلد هرچیزی کجاست من هم نصف روز خونه رو سپردم دستش ولی همچین کمد و کابینت رو به هم ریخته بود که عصبانی شدم و گفتم:« یه بار دیگه ریخت و پاش کنی زنگ می‌زنم مامان جون [ مادربزرگم] بیاد ببردت!»
2.گفتن برای دختر دم بخت خواستگار می‌آد ولی انگار توی این دوره جدید برعکس شده. از پریروز تا حالا دو تا خواستگار برای برادرم اومده. اولین مورد دختر همسایه قبلی بود که مادرش اومده به داداشم گفته:« تو نمی‌خوای زن بگیری؟ من یه مورد خوب برات سراغ دارم» بعد هم گفته:« بگو فاطمه [ دختر همسایه] رو دوست دارم تا بدمش بهت!] بعد از اون هم برادر دخترِ اومده و کلی اظهار خوشحالی کرده که:« آره، بیا داماد ما بشو خودم ماشین رو برات گل می‌زنم و...» البته شوخی هم نبود و جدی گفتن.
دیشب هم توی یک مهمانی یک آقای مسن و با شخصیت گیر داده به داداشم که:« تو چرا زن نمی‌گیری و من چند تا دختر خوب دارم و...» موقع رفتن هم به من و مامان شماره تلفن منزل‌ش رو داد که با خانوم‌ش صحبت کنیم و [ مثلا] با دوره مهمانی‌های اون‌ها و محافل‌شون آشنا بشیم.
خدا رو شکر داداشم هوایی نشده ولی من و مامان کلی با هم حرف زدیم و نقشه‌ها کشیدیم که مواظب‌ش باشیم که نکنه بدزدن‌ش! جالب اینجاست که داداشم هنوز 20 سال‌ش هم نشده. ولی قیافه‌ش بیشتر نشون می‌ده و مشغول به کار هست و سربازی هم نداره از نظر مسکن هم مشکلی نداره فقط دانشجوِ، برای همین هنوز هیچی نشده باید خواستگارها ش رو جواب کنیم!

زندگی شیرین می‌شود!

2005-10-20T13:46:00.000+03:30

بی‌حوصله شده بودم و کمی افسرده. مشکلات روزگار بود دیگه. حالا هم که به خواست خدا رفع شد.
ممنونم از دوستان عزیزی که احوالم رو پرسیدن و اون‌هایی که راهنمائی‌م کردن تا بتونم درست تصمیم بگیرم.

سبز خواهد شد، می‌دانم

2005-10-17T06:58:00.000+03:30

چهار چرخه در وسط خیابان یا دوران دوپایی در پیاده رو تمام شد (3)

2005-10-12T10:05:00.000+03:30

می‌خوام تعریف کنم امروز چی به سرم اومد ولی نخندید، دعوا هم نکنید، باشه؟
امروز جلسه هشتم تعلیم رانندگی‌ام بود. مامان برای اولین بار به عنوان همراه با من اومد. مربی هم از دو جلسه پیش همه چیز رو به خودم سپرده و فقط کمی توضیح می‌ده، همین باعث شده بود که توقع‌شون بالا بره.
امروز خیلی خوب شروع کردم و پارک و پارک دوبل و دنده معکوس و... خیلی عالی بود. آخرای ساعت گفت برو پارک کوچه. یک کوچه رو انتخاب کرد که سمت راست‌ش رو سه چهار متر برای ساختمان سازی گود کرده بودن راستش ترسیدم که نکنه برم بیفتم توش برای همین خیلی حواسم به پشت سرم بود که یه دفعه با فریاد مربی برگشتم و دیدم یه کامیون به چه گنده‌گی از رو به رو اومده من هم یه ذره کج هستم داره بهم می‌خوره.
ترسیده بودم هول هم که شدم نور علی نور شد، اولش نزدیک بود بیفتیم توی اون چاله بعد هم بزنم به کامیون.
البته تقصیر اون کامیون هم بود ولی ترس و کندی عمل [ به جای سرعت عمل] باعث شد که مربی‌ام به شدت عصبانی بشه و حسابی دعوا راه انداخت. هرچی دلش خواست بهم گفت :« تو راننده بشو نیستی و برای چی می‌خوای یاد بگیری وقتی انگیزه نداری و می‌ترسی و...» مامان هم عوض این‌که آرومم کنه بیشتر از مربی باهام دعوا کرد تا اون حد که مربی‌م عصبانیت خودش رو فراموش کرد و برای مامان توضیح داد که طبیعی‌ و مقصر من نبودم و...
من هم بعد از اون ترس و دستپاچه شدن با این دعوای آخری اعصابم به هم ریخت و حالا گریه نکن کی گریه کن.
الان هم که رسیدم خونه هنوز عصبی هستم.
دارم فکر می‌کنم اگه به قول مربی‌ام راننده هم نشم از دنیا چی کم می‌شه؟ من که نمی‌تونم حواسم رو به چند جهت متمرکز کنم ممکنه اتفاقات زیادی برام بیفته و همون بهتر که بی‌خیال‌ رانندگی بشم.

دوستی

2005-10-09T22:40:00.000+03:30

دل من دیر زمانی‌ست که می‌پندارد:
دوستی نیز گلی‌ست؛
مثل نیلوفر و ناز،
ساقه ترد ظریفی دارد.
بی‌گمان سنگ‌دل است آن‌که روا می‌دارد
جان این ساقه‌ی نازک را
-دانسته –
بیازارد!
در زمینی که ضمیر من و توست،
از نخستین دیدار،
هر سخن، هر رفتار،
دانه‌هایی‌ست که می‌افشانیم
برگ و باری‌ست که می‌رویانیم
آب و خورشید و نسیم‌ش« مهر» است
گر بدان گونه که بایست به بارآید؛
زندگی را به دل‌انگیز ترین چهره بیاراید.
آن‌چنان با تو در آمیزد این روح لطیف،
که تمنای وجودت همه او باشد و بس.
بی‌نیازت سازد، از همه چیز و همه کس.
زندگی، گرمی دل‌های به هم پیوسته‌ست
تا در آن دوست نباشد همه درها بسته‌ست.
با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد
با سلامی که در آن نور ببارد لبخند
دست یکدیگر را
بفشاریم به مهر جام دل‌هامان را
مالامال از یاری، غم‌خواری
بسپاریم به هم
بسراییم به آواز بلند:
- شادی روی تو!
ای دیده به دیدار تو شاد
باغ جان‌ت همه وقت از اثر صحبت دوست
تازه،
عطر افشان
گلباران باد.
" فریدون مشیری"
.....
برای عزیزترینم که بهترین دوست همه‌ی زندگیِ من بوده و هست.‌

چهار چرخه در وسط خیابان یا دوران دوپایی در پیاده رو تمام شد (2)

2005-10-08T19:34:00.000+03:30

کی گفت من ترسو هستم؟ قابل توجه همه که من یه ذره هم نترسیدم و خیلی راحت به مارپیچ رفتن توی بزرگراه هم ادامه دادم تا این‌که بعد از دو جلسه دیگه (یعنی دیروز) مارپیچ رفتن تمام شد و تونستم فرمان رو کنترل کنم.
دنده هم آسون بود. امروز هم خیلی خوب از پس پارک بر اومدم.
راستش قبلن فکر می‌کردم با 10 جلسه تمرین چیزی یاد نمی‌گیرم ولی حس می‌کنم که کاملا آمادگی دارم برای امتحان دادن.
دوتا نکته بود که خواستم توی نظرخواهی مطلب قبل بنویسم دیدم طولانی می‌شه.
اول این‌که با ترفندی که آموزشگاه زده من همون یک مرحله‌ای سابق گواهینامه می‌گیرم. چون ثبت نام رو اواخر مرداد انجام دادم ولی کلاس‌های تئوری یک ماه بعد برگزار شد و چون ثبت نام و آموزش آئین نامه در مهلت یک مرحله‌ای بوده پس گواهینامه ما هم همون 10 ساله است.
دوم این‌که: امروز داشتم به کامنتی که نوشته بود: « چه عادی دنبال کسی ميگردی که همراهي کنه. من هنوز نميدونم کسايی که عصيان ميکنن و ميگن به حضور برادر همراه نيازی نيست حق دارن يا اونايی که با حضور برادر همراه راحت ترند و اصلا هم به فکر عصيان نيستند ...» فکر می‌کردم، چون قرار بود خاله همراهم بیاد که کمی دیر کرد. به مربی که گفتم:« اگه همراه نداشته باشم ایرادی داره» گفت:« بله ایراد داره، همراه نداشته باشی این جلسه می‌افته به وقتی که همراهت بیاد»
من باید چه کار می‌کردم؟ ایستادیم تا خاله اومد و سوار شدیم. آئین نامه راهنمایی رانندگی برای تعیلم خانم‌ها توسط آقایان حضور شخص دیگری از محارم رو لازم دونسته وقتی قانون این رو گفته اعتراض کردن به مربی و آموزش‌گاه چه فایده‌ای داره؟
از طرفی تعداد مربی‌های خانم این‌قدر کم هست که من باید تا دوماه دیگه در نوبت می‌ایستادم تا بتونم بدون همراه به تعیلم رانندگی برم. عصیان به ضررم بود و صبر کردن برای مربی خانم هم همین‌طور.

چهار چرخه در وسط خیابان یا دوران دوپایی در پیاده رو تمام شد (1)

2005-10-05T18:52:00.000+03:30

تا حالا به دلایل زیادی از جمله تنبلی، بی‌حوصلگی، نبودن ماشین در خانه و خیلی چیزهای دیگه دنبال گرفتن گواهینامه رانندگی نبودم. بین خودمون باشه که تا حالا به فرمان دست هم نزده بودم، تا امروز عصر که اولین جلسه تعلیم عملی بود. سه هفته پیش جلسات آئین نامه و فنی را تمام کرم ولی کلاس‌های عملی ماند برای الان.
مربی‌ام آقای فوق‌العاده سخت‌گیر و مودبی بود که بعد از سلام و علیک گفت:« برو سوار شو» داداش بزرگه هم در اثر شب‌های برره دیشب زن ذلیل شده بید ( البته دوستان می‌دونن که این داداش ما هی از اول زن ذلیل بید) و جلوتر رفت و در رو برام باز کرد، فکر کردم مثل تعریف‌هایی دوستانم می‌کردند بدون حرف دیگری بگوید روشن کن و برو ولی آمد و کنار ماشین ایستاد و خیلی محکم گفت:« پیاده شو». ترسیدم که نکنه خطایی کرده باشم چون به نظر عصبانی می‌رسید. ولی دیدم که نه...شروع کرد به توضیح دادن که با دست چپ باید در را باز کنی و وقتی نشستی و خواستی پیاده بشی دستت را از داخل فرمان به دستگیره بگیری و... هزاران حرف دیگه. توضیح تئوری درمورد تنظیم صندلی و آیینه و کلی حرف زدن در مورد دنده و کلاچ ونکته کنکوری " صادرت" [ صندلی، آیینه،دنده، راهنما، ترمز دستی] و... یک ساعت طول کشید.
موقع روشن کردن و بعد از کلی جواب دادن به سوالات ش، فکر می‌کردم که خیلی خوب و راحت می‌تونم رانندگی کنم. ولی در همان ثانیه اول داد زد که:« کلاچ رو سریع ول کردی، آرام آرام، اگه این دفعه این‌طور کنی بهترِ بری یه مربی دیگه بگیری» من هم که ترسو با این داد زدن دست چپ و راستم رو قاطی کردم و نزدیک بود بزنم به چند تا عابر که خدا رحم کرد. راه افتادم و چند دقیقه با کمک مربی‌م فرمان را گرفتم تا رسیدیم به یک خیابان فرعی و خلوت. فرمان را رها کرد و رها کردن همانا و مثل مست‌ها کج و راست شدن ماشین همانا.
به جان خودم خیلی حال داد فقط داداش بزرگه که پشت سر نشسته بود رنگ‌ش مثل گچ شد و مربی‌م حسابی خندید و گفت:« فکر نکنم دیگه باهات بیاد خیلی تر سید!» یه عالمه مستقیم رفتم تا این‌که گفت بپیچ به چپ. دلم خوش بود راهنما زدم و باید بپیچم که مربی گفت:« آیینه رسید به کنار جدول بپیچ» گفتم:« یعنی چی؟» گفت:« وایسا» همون‌جا ایستادم حالا دو سه تا ماشین پشت سرما بوق و بوق. مربی ورق و خودکار درآورد و آیینه و جدول کشید و توضیح داد. بعد هم گفت:« این وسط نگه‌ت داشتم تا هیچ‌وقت فراموش نکنی»
مربی عجیب و خوبی دارم البته یه ذره هم عصبانی.
قرار شد فردا 6 صبح بریم توی بزرگراه کنار فرودگاه تا فرمان گرفتن من درست بشه. داداش بزرگه از الان گفته که همراهم نمی‌اد و این کو چیکه رو هم ترسونده که با من نیاد.
کی جرات داره با این تفاصیلی که گفتم با من بیاد؟

قصه‌ی قصه‌ها

2005-10-04T15:17:00.000+03:30

«همه چیز همان روز اول خلق شده. روزی که خدا آدم را خلق کرد، دید مخلوقش تنهاست. برای همین، زن را خلق کرد تا همدمش باشد. اما زن باعث شد تا هردوشان را از باغ بهشت برانند. خدا خیلی هم زن را مقصر نمی‌دانست. فهمید که زن و مرد هنوز هم تنهایند که خودشان را این‌طور به دردسر اندخته‌اند. برای همین قصه‌ها را خلق کرد تا زن و مرد دیگر احساس تنهایی نکنند...
- اما آدم‌ها قصه‌ها را می‌سازند.
- روزی که خدا قصه‌ها می‌آفرید، فهمید که اگر همه‌ی آن‌ها را یک جا به آدم بدهد، اگر همه‌ی آن‌ها را یک جا به آدم بدهد، همه را یک جا می‌خواند و باز دوباره تنها می‌ماند. پس ÷قصه‌ها را در کتابی جمع کرد و جایی پنهانش کرد. هر از گاهی، جای آن کتاب را به یک نفر نشان می‌دهد و او می‌تواند یک قصه از آن بردارد و برای مردم بگوید...
- قصه که مال گذشته‌هاست... آدم و حوا که گذشته‌ای نداشتند!
- خدا قصه‌ی هابیل و قابیل را به آن‌ها داد... دلیلی ندارد قصه مال گذشته باشد، می‌شود از آینده باشد. تازه، مگر ماجرای بهشت و ابلیس و ثمره‌ی ممنوع، گذشته نیست؟ مگر قصه نیست؟
تا حالا خیلی‌ها از آن کتاب قصه آورده‌اند... خیلی‌هاشان را می‌شناسی... فردوسی، نظامی، شکسپیر، هومر، همین بورخس که این روزها سرزبان است...نمی‌شود همه را گفت...
- اما پس چرا هیچ‌کس همه‌ی قصه‌ها نمی‌آورد؟
- چون راز کتاب این است که هرکس فقط می‌تواند قصه‌ی مخصوصِ خودش را بخواند. هر آدمی، دوتا سرگذشت دارد. یک سرگذشتش را زندگی می‌کند، و آن یکی سرگذشتش در کتاب است. هرکس آن کتاب را باز کند، قصه‌ی خودش را در آن می‌خواند.»
از کتاب " شاهدخت سرزمین ابدیت" نوشته " آرش حجازی"

دوست عزیز من

2005-10-03T20:17:00.000+03:30

بنویس! چه یک نامه، خاطرات روزانه یا یادداشتی موقع صحبت با تلفن- اما بنویس!
با نوشتن به خدا و به دیگران نزدیک‌تر می‌شویم.
اگر می‌خواهی نقش خودت را در دنیاا بفهمی، بنویس. سعی کن روحت را در نوشته‌ات بگذاری، حتی اگر هیچ‌کس کارت را نمی‌خواند- یا بدتر، حتی اگر کسی چیزی را بخواند که نمی‌خواهی خوانده شود.
همین نوشتن به ما کمک می‌کند افکارمان را تنظیم کنیم و پیرامون‌مان را واضح‌تر ببینیم. یک کاغذ و قلم معجزه می‌کند، درد را تسکین می‌دهد، رویاها را تحقق می‌بخشد و امیدهای از دست رفته را باز می‌گرداند.
کلمه قدرت است.
" پائولو کوئیلو"
...................................
مشغول کار بودم که داداش بزرگه وارد شد و گفت:« خانم ن... این کتاب‌ها رو برات فرستاد.» خانم ن...که در اینترنت به نام ساینا برای من و بقیه وبلاگ‌نویس‌ها پیغام می‌گذارن از دوستانی است که از طریق وبلاگم با ایشون آشنا شدم و در یکی از ادارات مشغول به کار هستند. سال گذشته دو تا کتاب ناقابل برای ایشون برده بودم و تا امسال فرصت پیش نیامد که دوباره برم و ایشون رو ببینم. یا من فرصت نداشتم یا ایشون پیغام‌های من رو ندیدن.
این بود که کتاب‌ها رو داده بودن به داداش بزرگه که برای من بیاره. چون بسته بندی شده بود و من فرصت نداشتم که باز کنم تا الان [ 8 شب] سراغ بسته نرفته‌بودم. الان که بازش کردم اون متن بالا با یک نامه، کتاب شازده کوچولو با ترجمه احمد شاملو، یک تقویم زیبا و یک روانویس سبز خوش‌رنگ رو دیدم که علاوه بر کتاب‌ها توی بسته بود.
ساینای مهربون خیلی ذوق کردم و واقعا خوشحال شدم. ممنونم
امیدوارم که در اولین فرصت بتونم حضورا تشکر کنم.

قحطی در بین آسمانیان

2005-10-01T17:13:00.000+03:30

روستا نامه

2005-09-30T11:50:00.000+03:30

یک هفته و چند روز پیش در تابستانی که حالا تمام شده با تینا و سمیرا راهی مسافرت 20 دقیقه‌ای شدیم به مقصد خوابگاه الزهرا نزدیکی‌های بیستون. کمی بعد از رسیدن به اتاق این دونفر، پاترول سفید دو دری متعلق به جنگ جهانی آمد که گفتند این سرویس است ما هم سوار شدیم و رفتیم و رفتیم تا بعد از 10 دقیقه رسیدیم به روستای " سنقرآباد". نمی‌دانم چرا اسمش سنقرآباد بود چون بنا به گفته بهیار خانه بهداشت از 350 خانوار این روستا همه غیر از 8 خانوار از ایل " بایروند" هستند که یک سوم به دامداری و بقیه کشاورزی مشغول بودند.
تعداد سگ‌های این روستا از شمارش خارج است. در رنگ‌ها و طرح‌های مختلف گوشه گوشه دیوارها و حیاط و کوچه‌ها کمین کرده بودند که مبادا غریبه‌ای وارد روستا شود ولی خوشبختانه سرویس بهداری را می‌شناختند و کاری به ما نداشتند.
بهداری دو اتاق داشت و چند پله، از آب لوله کشی هم خبری نبود[ فقط خانه بهداشت آب لوله کشی نداشت ولی بقیه ده لوله کشی بود]، که اگر بود باز هم اجازه آشامیدن نداشتیم چون سمیرا خانم فرمودند که این آب بهداشتی نیست و اصلا کلر ندارد. البته روز بعد که کلر آب را اندازه گرفتیم این موضوع کاملا اثبات شد. جالب است که آب بیستون و 9 روستای اطرافش بدون کلر است ولی معلوم نیست چرا حتی یک نفر هم وبا نگرفته!
یک آقا و یک خانم در خانه بهداشت بهیار بودند که هر دو از اهالی روستا و فامیل بودند. دختر بچه 5 ساله‌ای به اسم " شقایق" هم بود که از در و دیوار و میز و صندلی بالا می‌رفت و دختر آن خانم بود و خیلی روان و زیبا کردی حرف می‌زد. اوایل از من که به اصلاح مهمان بودم خجالت می‌کشید و کمی آرام بود من فکر کردم که این بچه خجالتی و خیلی آرام است ولی تینا گفت که مواظب باش خیلی شیطان است و احتمالن " بیش فعال" باشد. بعد از چند دقیقه حرف تینا به واقعیت پیوست و شقایق یک راست رفت روی میزی که میس سمیرا مشغول نوشتن بود نشست که با اخم با ابهت سمیرا از میز پایین آمد، یک میخ طویله از روی زمین پیدا کرد و فرو کرد توی دهانش بعد هم مقداری کاغذ به آن اضافه کرد. هر سه ترسیدیم که نکند اتفاقی برایش بیفتد. گفتم :« میخ رو می‌دی به من؟» نشست روی صندلی کنارم و میخ را داد دستم. مانده بودم که با این میخ چه کار کنم که هم شقایق آرام بگیرد و هم سرش گرم شود. یک تکه کاغذ هم دستش بود کاغذ را هم گرفتم و فرفره درست کردم و به زور میخ را فرو کردم به روی پره های فرفره. فوتش کردم و آرام چرخید. شقایق مثل بچه‌ی آدم نشسته بود نگاه می‌کرد. دوباره رفت و کاغذ آورد، یاد دوران مهدکودکم افتادم که چقدر از درست کردن قایق و قورباغه و پرنده و نمک پاش و... با کاغذ لذت می‌بردم فکر کردم اگر برای این بچه هم درست کنم حتما خوشش می‌آید. خلاصه... شدم مربی کودک و کلی قایق و قورباغه و... درست کردم در ابعاد مختلف و چقدر شقایق ذوق کرد و چند ساعت آرام نشست و نگاه کرد و حرف زد و شیرین زبانی کرد. تینا و سمیرا و مادر شقایق و آقای بهیار تعجب کرده بودند که چطور این بچه اینقدر آرام نشسته.
بازی‌های کاغذی که تمام شد گفتم:« اگه گفتی چند تا قایق برات درست کردم؟» شمرد و گفت:« 4تا» گفتم:« اگه یکی دیگه درست کنم چند تا می‌شه؟» اشتباه جواب داد، انگشت‌های یک دستم رو شمردم و از شقایق هم خواستم که تکرار کنه. بعد از چند بار اشتباه یاد گرفت و رفت سراغ بقیه که ببینه چند تا انگشت دارند!
شقایق و مادرش رفتند و ما هم منتظر بودیم که سرویس بیاید که دختری تقریبا 20 ساله با مادرش آمد و آقای بهیار گفت که اینها برای مشاوره آمده‌اند. دختر چند تا خواستگار داشت و نمی‌دانست با کدام یکی ازدواج کند. بعد از نیم ساعت حرف زدن متوجه شدیم که این دختر عاشق پسر عموی مادرش شده و آن پسر هم این دختر را می‌خواهد ولی چون برادر آن پسر به خواستگاری این دختر آمده و جواب رد شنیده حالا اگر برادر دیگر که عاشق این دختر است بیاید خواستگاری و جواب مثبت بگیرد آبروی برادر دیگر می‌رود و بین فامیل اختلاف می‌افتد. ما که برای حل این مشکل به نتیجه‌ای نرسیدیم، آقای بهیار می‌گفت که از این نوع مشکلات فراوان در روستا هست و ...
سرویس آمد و به خوابگاه برگشتیم. از خوابگاه تا کتیبه بیستون 10 دقیقه راه بود و ما هم بعد ازظهر از راه فرعی پشت خوابگاه رفتیم به طرف آثار باستانی بیستون. کنار خوابگاه یک محوطه نظامی بود و بعد از آن مرکز بازپروی معتادین قرار داشت که قبلا کاروانسرای عباسی [ یا شاه عباسی، دقیقا یادم نیست] و از آثار تاریخی بوده و الان مرکز بازپروری شده.
محوطه سراب بیستون و کوه خیلی شلوغ بود. خانواده‌های زیادی بساط عصرانه و قلیان و قابلمه‌های شام را آورده بودند، جوانان موتور سوار هم در آن اطراف زیاد بودند، ما زیاد نماندیم گشتی زدیم و برگشتیم به خوابگاه و شب خوب و آرامی داشتیم.
فردا صبح بیدار شدم و به ساعت نگاه کردم، پریدم و تینا را بیدار کردم که:« پاشو الان سرویس می‌اد» ولی تینا خوابالو گفت:« از امروز ساعت رو یک ساعت جلو کشیدن، بگیر بخواب» من که خوابم نبرد و بیدار ماندم تا تینا و سمیرا هم بلند شدند و صبحانه خوردیم و سرویس آمد و رفتیم به " سنقرآباد". شقایق در خانه بهداشت را بسته بود و از در بالا می‌رفت وقتی ما را دید، آمد و دستم را گرفت و گفت:« دیشب خوابتو دیدم، خواب دیدم همه قایقام غرق شدن. بیا بازم برام قایق درست کن» مادر شقایق هم آمد و قایق درست کردن را یاد گرفت تا "بچه سرگرم بشه و روزی ده بار کتک نخوره"
برای دیدن وضعیت بهداشتی و معیشتی مردمان روستا با آقای بهیار رفتیم سرکشی به چند تا از خانه‌ها. اصلا فکر نمی‌کردم خانه‌های روستایی از خیلی از خانه‌های شهری شیک‌تر و تمیزتر باشد. آشپزخانه‌های اپن، فرش و پشتی تازه و تمیز، تزئینات ساختمان و شیشه سکوریت، رنگ و کاشی و... البته تعداد کمی هم بودند که به جای کاشی از سیمان استفاده کرده‌بودند ولی در کل وضعیت اقتصادی و بهداشتی خیلی خوبی داشتند.
چند ساعتی به دیدن خانه‌ها و مغازه‌های ده مشغول بودیم و بعد به خانه بهداشت برگشتیم. سرویس آمد و به خوابگاه رفتیم که دیدیم پدر تینا آمده. وسایل را جمع کردیم و برگشتیم به کرمانشاه.
تجربه خوبی بود. برای اولین بار با یک بچه ارتباط خوبی داشتم. خانه‌ها و زندگی روستایی را از نزدیک دیدم و درکنار تینا و سمیرا خیلی خوش گذشت.

آخرین خبر

2005-09-25T12:45:00.000+03:30

اول مهر و نرفتن به مدرسه و دانشگاه، برای اولین بار.
خانه جدید، برای اولین بار.
خداحافظی از خانه قدیم. با همه خاطراتش. زندگی توش، برای آخرین بار.
نوشتن توی این وبلاگ از اینجا و این میز و صندلی و این محیط، برای آخرین بار.

و رسیدن پاییز 1348، برای اولین و آخرین بار.

دست کارگری با خاطرات خوش

2005-09-20T21:51:00.000+04:30

در حال مردن هستم از شدت خستگی. ولی خیلی امروز عالی بود و خوش گذشت. برای منزل جدید کلی کار انجام دادیم. از لوله کشی تا نقاشی و بنایی و سفارش کابینت و... با 8 نفر از اقوام و نیم دوجین کارگر و استاد کار از صبح تا حالا کلی کار انجام دادیم.
من فکر می‌کردم برای ساختن یک دیوار جدید همین که یک کارگر باشه تا دیوار رو بچینه کافیه ولی فهمیدم دیوار چیدن خیلی دردسر داره وقتی هم فهمیدم خیلی برام جالب بود، برای اینکه یاد بگیرم رفتم کمک استاد بنا کلی آجر جابه‌جا کردم و دستم داغون شد. ولی برای اولین بار لوس شدن رو کنار گذاشتم و بی غرغر و نق‌نق کار کردم. دایی و پسرخاله‌ها و برادرام کلی اذیت کردن و متلک پروندن ولی من یاد گرفتم که از شاقول و طراز استفاده کنم. حدود 200 تا آجر هم تنهایی چیدم. مچ دستم که واقعا درد گرفته ولی خوشحالم که کار یاد گرفتم. اوستا هم از دستم راضی بود گفت که من استعداد بنایی دارم! ( دلتون بسوزه)
تازه! بعد از رفتن کارگرها خودمون با سرپرستی دایی و دوتا نیمچه مهندس لوله کشی کردیم و یک دستشوی توی حیاط درست کردیم. کار کردن توی اون جو با شوخی و خنده توی تاریکی وفقط با نور گوشی موبایل‌ها و آتش خیلی حال داد.
آها داشت یادم می‌رفت، امروز بیل هم زدم ولی کلنگ رو دیگه نذاشتن دست بزنم. بوی خاک از زمین تازه کنده شده خیلی خوبه، دست زدن به خاک بعد از سال‌ها حس خیلی عالی داره ولی به دست آوردن تجربیات جدید از اون هم بهتره.( البته دست پوسته شده و تاول زده چندان جالب نیست)
فردا هم قراره که به این تجربیات جدید کلی اضافه بشه. با تینا و سمیرا که کارآموزی پزشکی توی یه روستا دارن می‌خوام برم و چند روزی توی خوابگاه و بهداری و روستا با دوستای قدیمی‌ام هستم. از الان می‌دونم که خیلی خوش می‌گذره. جای همه خالی ولی قول می‌دم از روستا که برگردم سفرنامه می‌نویسم در یک قسمت که مثل قبل نشه و خسته بشم و نتونم ادامه بدم.
مثل هروقت که به سفر می‌رم این وبلاگ رو به همسایه‌ی خوبم می‌سپرم.ممنون. ( وبلاگ هم نداری لینک بدم بقیه بفهمن)
امیدوارم همگی خوش باشید.

فصل کوچ

2005-09-15T21:10:00.000+04:30

پرندگان کوچ می‌کنند
به ماه
زمین تهی است.
زمین احمقانه عاشق است
به دانه‌ای که کاشت در دلش
پرنده‌ای که رفت، گرسنه بود
دانه در دل خاک مدفون شد
و پرنده بی‌توشه رفت
زمین، پوچ
احمق
و عاشق است
به دانه‌ای که زیر برف مُرد.

آسمانی شکست خورده

2005-09-15T16:00:00.000+04:30

و آسمان شکست
و...

نارسیس

2005-09-14T22:51:00.000+04:30

نارسیس جوان خیلی زیبایی بود. بسیار زیباتر از حد تصور. وقتی بقیه به او نگاه می‌کردند لذت می‌برد از جلب توجه بقیه.
ولی به هیچ‌کدام از عشاق دل‌خسته‌اش توجه نداشت. مغرور بود و مطمئن به خود و زیبایی ظاهری‌اش. تا این‌که روزی یکی از همین عشاق نفرین‌ش کرد که: به همین صورت گرفتار شود و به درد عشق دچار گردد.
یک روز به کنار رودخانه رفت و عکس جوان زیبایی را در آب دید. مشتی آب برداشت ولی تصویر به هم خورد. از کنار آب کمی دور شد و آن تصویر را دیگر ندید. دلتنگ شد و برگشت. طاقت دوری از عکس زیبای درون آب را نداشت و کنار رود نشست و نشست تا گلی زرد رنگ از او به جا ماند.

خاله سوسکه و آقا موشه به روایت خاله سوسکه‌ی میلیونر

2005-09-08T17:10:00.000+04:30

خاله سوسکه منتظر یه ایمیل از آقا موشه بود، آخه آقا موشه رفته بود سفر که کار گیر بیاره و بتونه با خاله سوسک ازدواج کنه واسه همین از خاله سوسکه دور شده بود و نمی‌تونست ببیندش فقط ایمیل می‌فرستاد یا تلفن می‌زد. خاله سوسکه ایمیلش رو باز کرد یه دونه ایمیل داشت ولی از آقا موشه نبود از یه شرکت معتبر خارجی بود با آدرس و شماره تلفن و دفتر لندن و...که نوشته بود خاله سوسکه توی لاتاری برنده شده و یک میلیون دلار برده. خاله سوسکه اولش باور نکرد ولی وقتی دید شماره حساب باید بنویسه تا پول رو براش واریز کنن از خوشحالی شاخک‌هاشو کشید و بال‌هاشو به هم زد و دور اتاق پرواز کرد.
خلاصه شماره حساب رو نوشت و به امید پولدار شدن چشماش رو هم گذاشت ولی "چو پول آید کجا خواب؟" تا صبح با خودش فکر می‌کرد که با این پول چه کارهایی می‌تونه انجام بده. دیگه لازم نبود آقا موشه ازش دور باشه و بره کار کنه و یه ذره پول دربیاره... می‌تونست خونه و ماشین بخره... هرچی دلش بخواد بخره...اوه چه کارهایی که نمی‌شد با این پول کرد...سفر دور دنیا، ویلا، جواهرات و...
صبح که شد رفت سراغ ایمیل‌ش که ببینه پول رو براش واریز کردن یا نه. دید که یه فرم رو باید پر کنه ولی هرکار کرد نتونست. آخر سر رفت بیرون از خونه و توی یه کافی نت فرم رو با 2 هزار تومن پرینت رنگی گرفت. همون‌جا نشست و فرم رو پر کرد و200 تومن داد و اسکن گرفت و به همون ایمیل فرستاد به امید پولدار شدن. تا رسید خونه زنگ زد به آقا موشه که:« موشی جونم برگرد پیشم. پولدار شدیم. خوشبخت شدیم، مثل فرشته‌ها توی نقاشی» آقا موشه هم کار و بار رو رها کرد و آماده برگشتن شد.
چند ساعت بعد خاله سوسکه آماده نوشتن یه ایمیل تشکرآمیز و زیبا برای اون شرکت بود که دید یه ایمیل دیگه براش فرستادن و ازش خواستن هزینه پست قبض رو بپردازه. یه چیزی حدود 3هزار دلار ناقابل. ولی خاله سوسکه که این‌قدرا پول نداشت رفت پیش آقای بقال تا از اون پول بگیره. جریان رو تعریف کرد و از آقای بقال خواست که پول رو بهش قرض بده. آقای بقال سیبیل‌هاش رو تاب داد و گفت:« حیف! حیف که زن آقا موشه شدی وگرنه الان با همین سنگ کیلو له‌ت می‌کردم، یعنی تو نشنیدی که این کار زیر سر کلاهبردارهای آفریقایی‌ِ اگه اون‌ها می‌خواستن یه میلیون دلار به تو جایزه بدن که پول پست براشون چیزی نبود.»
........
پ.ن: این قصه‌‌های خاله سوسکه و آقا موشه واقعی هستند. تعریف‌‌هایی است که از دوستانم می‌‌شنوم ولی کمی عجیب هستند و مناسب قالب داستان. ممنونم از دوستان خوبم.

کمی افاضات قبل از رسیدن آینده

2005-09-04T16:52:00.000+04:30

به شبنمی می‌‌ماند آدمی
و عمر چهل روایتش،
به لحظه رویت نور
بر سطح سبز برگی
می‌‌لغزد و بر زمین می‌‌چکد...
تا باری دیگر
وکِی؟
و چه‌‌گونه؟
و کجا...؟
"حسین پناهی"
12 سال چقدر سریع گذشته و انگار کمتر از یک سال پیش بوده که این خونه رو ساختیم. اتفاقات ریز و درشت و خوب و بدی رخ داده، گوشه گوشه‌ش پر از خاطره‌های ریز و دشتِ اون‌وقت با چند کلمه بحث و نتیجه‌گیری راضی شدیم که ازش دل بکنیم، بسپریمش به مستاجر و بریم یک جای جدید.
موقع تصمیم‌گیری هیچ نگرانی و دلتنگی نداشتم. بدون ذره‌ای تردید قبول کردم که محله‌ی جدید بهتر و باکلاس‌ترِ... خانه جدید باعث تنوع می‌شه و خیلی مناسب‌تر از این یکیِ...
ولی الان که رفتن جدی شده و تا یکی دو هفته آینده اسباب‌کشی می‌کنیم بدجور دلم گرفته. شب‌ها خوابم نمی‌بره و مدام اتفاقات گذشته رو توی ذهم مرور می‌کنم، سقف و دیوار و در رو طوری با حسرت برانداز می‌کنم انگار بار اول و آخریِ که می‌بینمشون. حضور بابا رو توی اتاق‌ها می‌تونم حس کنم، جایی که می‌نشست و چای می‌خورد یا اتاقش و جایی که دراز می‌کشید هنوز بوی خوش همون روزها رو داره... توی حیاط که می‌رم و فکر اینکه آخرین باریِ که انگورهای این درخت رو می‌چینم دلم رو پر از غصه می‌کنه.
دیروز رفتیم حسابی خونه‌ی جدید رو بررسی کردیم. قبل از رفتن خدا خدا می‌کردم که عیب و ایرادی داشته باشه و ما تا حالا ندیده باشیم تا شاید باعث بشه از نقل مکان منصرف بشیم ولی همه چیز همونطور بود که قبلا فکر می‌کردم. درخت گردو و درخت‌های توت توی حیاط هم باعث شد که حتی نتونم ایراد بگیرم که اینجا باغچه نداره.
کاش می‌شد نرفت ولی آخرش چی؟ بالاخره که باید یه روز از این خونه برم. یه روز به همین زودی‌ها از این شهر می‌رم چه فرقی داره چند ماه دیرتر یا زودتر. با خودم می‌گم: باید احساسات رو کنار گذاشت و به آینده فکر کرد.
معنی آینده هیچوقت نیست، یعنی چند روز دیگه و باید برای بهتر ساختنش آماده شد.

گله

2005-08-30T16:36:00.000+04:30

"گله" رو به عنوان تیتر نوشتم ولی با گاف فتحه دار خونده نمی‌شه. چون گَله ندارم. اینجا فقط یک وبلاگ دارم و به اندازه همین یک وبلاگ حق دارم که گِله داشته باشم ولی گله‌هام بیشتر از این حرف‌هاست. شکایتم از بی‌قانونی‌ِ. نه بی‌قانونی توی جامعه‌ای که از عوام مردم تشکیل شده. از نبودن قانون در این فضای مجازی که از تیپ خاصی از افراد جامعه تشکیل شده حرف می‌زنم. تیپ خاص از نظر فکری منظورم بود، افرادی که علاقه به نوشتن و خواندن و درمیان گذاشتن حرف‌ها باعث شده وبلاگ داشته باشن، ولی همین وبلاگ داشتن خیلی مصائب داره برای نویسنده‌اش و دردسرهای خاص داره برای خواننده‌هاش.
در نظر بگیرید یه روز صبح که از دنده راست بلند شدید تصمیم می‌گیرید تا خواب‌های خوشی که دیشب دیدید رو تعبیر کنید. یک نفر از همین افراد سحرخیز می‌آد و وبلاگ گروهی درست می‌کنه به اسم " میانبرهای سی ثانیه‌ای". کار جدید و زیبایی شروع می‌شه و این وبلاگ پیشرفت می‌کنه و جلو می‌ره ... تا یه روز ... پایان
بدون هیچ دلیل قانونی و غیر قانونی.
چون اصلا قانون وجود نداره.
یه روز دیگه یه آدم متفکر دیگه از خواب بیدار می‌شه و می‌بینه که توی شهر هیچ خبرگزاری وجود نداره. وبلاگستان که بلانسبت شهر هرت نیست، عظمتی برای خودش داره بایدلااقل یه خبرگزاری داشته باشه. خبرچین رو به عنوان خبرگزاری پایه‌ریزی می‌کنه ولی بعد از این‌که راه افتاد و خواندنش جیره‌ی روزانه وبلاگ نویس‌ها شد ...ترتق...درش رو تخته می‌کنن.
بدون توجه به خواست و احساس بقیه.
چون بلاگستان با هزاران نفر جمعیت به اندازه‌ی یک روستای 50 نفری قانون نداره. صد رحمت به کدخداهای قدیم و قوانین نوشته و ننوشته‌شون.
مورد سومی هم وجود داره.
این همشهری معظم ما، یه شبه دزد به وبلاگش زده. حتی وقت نکرده تخته به در و پنجره‌ها بکوبه. همه چیز رو درب و داغون کرده، نابود کرده و گذاشته رفته.
انگار نه انگار که اصلا یه روزی یک کرمانشاهی وجود داشته. حتی آرشیو "کیبور نوشته‌های یک سینمایی نویس" هم جان سالم به در نبرد.
به هیچ‌وجه هم به خواننده‌ها و همشهریاش فکر نکرد.
چون دلیلی وجود نداره...
عزیزان من! اگه شما برای دل خودتون می‌نویسین چرا بقیه رو به خواندن نوشته‌هاتون دعوت می‌کنید؟ لینک می‌دید، لینک می‌گذارید، عاشق آمار بازدید کننده‌هاتون می‌شید. زندگی وبلاگی پر شر و شوری رو آغاز می‌کنید و بعد با دلایلی خاص و بی‌توجه به همه‌ی گذشته زیبا و پرخاطره و خواننده‌هایی که دارید وبلاگ رو تعطیل می کنید.
اگر فکر می‌کنید که وبلاگ اختصاصیِ و جزو افرادی هستید که به " چهار دیواری اختیاری" اعتقاد دارن، حق دارید وبلاگ‌هاتون رو تعطیل کنید. خواننده‌ها رو هم داخل آدم حساب نکنید. ولی مطمئنم که شما اینطور فکر نمی کنید. وبلاگ محصور در یک چهار دیواری نیست. به غیر از صاحب یا صاحبانش خواننده‌هایی داره که متعلق به اون‌ها هم هست. دقیقا شبیه به یک بانک. در بانک رابطه دوجانبه بین مشتری و مسئولان وجود داره. اعتبار بانک به مشتری‌هاشِ و یک بانک تعطیل نمی‌شه مگر این‌که رضایت مشتری‌ها رو جلب کنه. ولی متاسفانه وبلاگ بسته می‌شه بدون توجه به خواننده‌ها و بازدیدکننده‌هاش.
اگر این وبلاگ‌هایی که تعطیل شدن از اکثریت معمولی بودن که بود و نبودشون تفاوت چندانی نداره، دلم نمی‌سوخت ولی تاثیری که میانبرها و خبرچین در اطلاع رسانی و ارتباط بین وبلاگی داشتن وحضور وبلاگ یک کرمانشاهی در جمع کرمانشاهی‌ها و بعضا در وبلاگستان بیشتر از اونِ که ساکت بشینم و ببینم تعداد وبلاگ‌ها مثل قارچ زیاد می‌شه در صورتی‌که ایده و طرح جدیدی ندارن ولی وبلاگ‌هایی به این خوبی بسته می‌شه.
حیف نیست تورو خدا؟
می‌دونم که داشتن قانون در وبلاگستان از محالاتِ ولی اگر قانون وجود داشت این وبلاگ‌ها به این روز درمی‌اومدن؟
...........................
پ.ن: کرمانشاه پاتوق وبلاگ گروهیِ مخصوصِ وبلاگ نویس‌های کرمانشاهیِ. یک کار جمعی. از پارسال که تاسیس شد فراز و نشیب داشت ولی تعطیل نشد. الان هم رونق گرفته با خاطراتی که بچه‌ها از کرمانشاه می‌نویسن.
خدا کنه به سرنوشت اون وبلاگ‌های گروهی دیگه گرفتار نشه.
انگار که کار گروهی توی ایران و وبلاگستان طلسم شده!

خاله سوسکه و آقا موشه به روایت خاله سوسکه‌ی محجبه

2005-08-28T10:08:00.000+04:30

آقا موشه کنار خاله سوسکه راه می‌رفت. خوشحال بود که خاله سوسکه از اون سوسک دخترهای خوبه و حتی یک تار از شاخک‌هاش_ موهاش_ بیرون از مقنعه‌اش نیست. ولی دلش می‌خواست بدونه موهای خاله سوسکه چه رنگیه، چه فرمیه، چه اندازه است. واسه همین فکر کرد و فکرکرد تا این‌که یه فکر بکر به اون مغز موشی‌ش رسید.
بعد از 6 ماه یه روز که داشت با خاله سوسکه حرف می‌زد رو کرد به خاله سوسکه و گفت:« سوسکی جونم، قربون دست‌های بلوری‌ت برم، می‌شه خواهش کنم هیچ‌وقت موهات رو رنگ نکنی؟ آخه خیلی خوش‌رنگ هستن.»
خاله سوسکه دهنش باز موند. گفت:« تو از کجا موهای من رو دیدی؟»
آقا موشه از جیب‌ش یک پاکت درآورد، توش یه دسته کوچیک از موهای خاله سوسکه بود.
اگه گفتید از کجا اومده بود؟
هر بار که خاله سوسکه با آقا موشه بیرون می‌رفت آقا موشه به مقنعه خاله سوسکه نگاه می‌کرد و اگه یه تار مو به مقنعه‌اش چسبیده بود آروم و بدون این‌که خاله سوسکه متوجه بشه اون رو برمی‌داشت. بعد از 6 ماه یه دسته کوچک از موهای خاله سوسکه داشت و به آرزوش رسید.

جای خالی را با کلمات مناسب پر نمائید: (20 نمره)

2005-08-24T22:47:00.000+04:30

گناه‌ش به گردن نویسنده خبر و " حیاتی" گوینده اخبار.
من که بعد از شنیدن دو ساعت نیش‌م باز بود.
به جای سه نقطه هرچی دلتون خواست بگذارید:
" از اهداف مهم می‌توان به ایجاد بستر مناسب جهت روابط پیشرفته بین... اشاره کرد."

ماه

2005-08-23T10:38:00.000+04:30

شب بود
ماه پشت ابر بود
...

فقط برای خالی نبودن عریضه

2005-08-18T14:35:00.000+04:30

اصلا چه ارتباطی به من داره؟
من که چند وقتِ برای دلِ خودم می‌نویسم و می‌خونم، چرا باید به کار بقیه کار داشته باشم؟
می‌تونم یه روز بشینم آرشیو یک دوست جدید رو بخونم و بعدش تا شب زار زار گریه کنم و گیج باشم که فلسفه زندگی چیه.
می‌تونم یه روز از دست آدم‌های بی‌ظرفیت و حرف‌هاشون حرص بخورم.
می‌تونم باری به هر جهت آپدیت کنم...یه روز کتاب و شعر یک روز تعریف و..
اصلا می‌تونم بی‌خیال باشم به من چه ربطی داره که چند تا وبلاگ به خاطر نوشتن یه ذره واقعیت فیلتر شدن یا بلاگرها از جاهای نامعلوم تهدید شدن.
و ابدا به من ربطی نداره که یک شعر زیبا از مولانا چند روزِ داره خاک می‌خوره و حتی یه نفر نرفته بگه « آقا دستت درد نکنه انتخابت خیلی زیباست»
همونطور که هیچ‌کدام از این‌ها به من دَخلی نداشت نوشتن از لگن و نوع مدفوع دوران کودکی و چند کیلومتر کامنت و یه خروار بازدید کننده‌اش هم به من ربطی نداره.
به هر حال من هم باید وبلاگم رو آپ‌دیت کنم. ولی حیف که بلد نیستم چطوری...
حالا که پربیننده‌ترین سایت فارسی زبان وبلاگ خاطرات یک فاحشه* است.
حالا که مهمترین حرفِ روز 900 و خرده‌ای آدم طرح مدفوع باشه.
بحث‌ها و حرف‌های دیگه چه ارتباطی به من و غیر از من داره؟
هی بکوبید توی سرخودتون و ما که : ابتذال در وبلاگ‌های فارسی و...، آی زبان و فرهنگ فارسی نابود شد، آی تاریخ وبلاگ نویسی اِل شد، آی فلان وبلاگ نویس و روزنامه نگار بِل شد
دلتون خوشِ به خدا...
.........
* دیروز در روزنامه ایران این خبر رو نوشته بود. هرچی گشتم لینکش رو پیدا نکردم.

چاقو

2005-08-17T12:07:00.000+04:30

هی چاقوی کند کهن سال
زیر باران این همه پر
ردِ گلوی چند پرنده را
پنهان خواهی کرد؟!
تو که تا ابد نمی‌توانی
تمام کبوترانِ آن همه پاییز را
دست آموز دلهره کنی
به آشپزخانه‌ات برگرد
هنوز چیزهای بسیاری هست
که به تساوی تقسیم نکرده‌اند

"سید علی صالحی"

کوئیلو و رولینگ در یک پست جای گرفتند

2005-08-15T15:57:00.000+04:30

از پائولو و کتاب ممنوع النشرش ( خواستم بنویسم ممنوع الچاپ دیدم این کلمه نه عربیِ نه فارسی) شروع کنم یا از فصل‌های ترجمه شده هری پاتر و شاهزاده دورگه؟
از بزرگ به کوچک ( پائولو کوئیلو از جی کی رولینگ بزرگترِ دیگه!) :
روحان توی وبلاگش ترجمه کتاب " یازده دقیقه" از کوئیلو که در ایران اجازه چاپ نگرفته رو گذاشته. امیدوارم علاقه‌مندان به کوئیلو لذت ببرند از این پرفروشترین کتاب سال 2003.
نوشته‌اي كه در وبلاگ واما زندگی به عنوان توضیح نوشته شده رو همین جا می‌گذارم تا با مضمون کتاب و دلیل ترجمه نشدنش آشنا بشیم:
"
تو ایران فرصت شد تا چند کتاب که دوست داشتم را بخونم. یکی از اونها زهیر نوشته ی نویسنده ی نام دار بود که از همه ی کتاب هاش بیشتر پسندیدم. اما هنوز هیچ ترجمه ای از کتاب یازده دقیقه ی اون در دست نبود . کتابی که خیلی مشتاق خوندن اون بودم و عنوان کتاب پر فروش سال دو هزار و سه را به خودش اختصاص داده بوده. بعد فهمیدم که امیدی به انتشار این کتاب نمی ره. این کتاب در مورد یک مساله ی ممنوعه است: سکس. این کتاب به سکس مثل امور عادی زندگی می پردازه و مسئله یی که ترجمه ی اون روحتی به صورت غیر مجاز به فارسی سخت کرده این است که کوئیلو صحنه های سکسی را خیلی باز و مانند فیلم های اورتیک بازگویی کرده که برای ترجمه ی آنها باید از کلمات نه چندان مناسب فارسی استفاده کرد. راستش وقتی می بینم این جا و همه جا توي هر کتابخانه‌ای این کتاب پیدا می شه احساس کردم که یه جوری به شعور مردم ما توهین شده وقتی انتشار این کتاب رو ممنوع کردن. اون هم کتابی که برای اهداف واهی نوشته نشده. هیچ دلیلی نمی بینم که این کتاب به فارسی ترجمه نشه. اون چه که اینه که کتابش یا ترجمه نشه یا اگر شد بدون تغییر. نمی دونم ترجمه ی دیگری از این کتاب در دست است یا نه. اما به هر حال چون در حال ترجمه ی کتاب هستم تصمیم گرفتم اون رو اینجا هم بگذارم. البته از همین الان بگم که این ترجمه بسیار ضعیفه چون من تجربه ای در این زمینه ها ندارم و تازه اول کارم. بعد این که اعلام می کنم چون نمی خوام تغییری تو کتاب بدم(یعنی تمام سعیم رو می کنم) بنابراین ممکن بعضی کلمات در فرهنگ و زبان ما ناخوشایند باشه که پیشاپیش معذرت می خوام . من فصل اول رو ترجمه نمی کنم که قبلا در مجله ی اینترنتی کاپوچینو ترجمه شده:و من با اجازه از نیما رسول زاده ی عزیز از استفاده می کنم. تصمیم دارم ترجمه ها رو کم کم بگذارم رو این صفحه. منتظر نظر اون دوستانی که اصل کتاب رو دارند و فکر می کند اشتباهی در ترجمه است، هستم.خوشحال می شم دوستان با لینک دادن حمایت کنند"

یک وبلاگ هم پیدا کردم که فعلا تا فصل 12 هری پاتر و شاهزاده دورگه رو گذاشته. هر دو روز یک بار آپ دیت می‌شه با ترجمه فصل جدید.
گرچه اون‌هایی که عاشق هری پاتر هستند متن انگلیسی رو دارند تمام می‌کنند ولی خواندن فارسی و هلو برو تو گلو خیلی راحت‌ترِ.

راستگو باش تا...

2005-08-13T20:20:00.000+04:30

لیر حاکم بریتانی را سه دختر بود. گانریل زن دوک آلبانی، ریگان زوجه کرنوال و کردلیا دوشیزه جوانی که دو تن از پادشاهان آن‌موقع- دوک برگاندی و پادشاه فرانسه- خواستار وی بودند.
لیر پیر بیش از هشتاد سال زیسته بود و بسی فرسوده و ناتوان گشته بود پس تصمیم گرفت چند صباحی که از عمرش باقی است از اداره امور مملکت کناره‌گیری کند و خود را برای مرگ آماده سازد، به همین جهت خواست تا دخترانش را بیازماید و محبتشان را نسبت به خود بسنجد و پس از آن به همان نسبت ملک خویش را بین‌شان قسمت کند.
گانریل که بزرگ‌ترین ایشان بود گفت:« ای پدر! من تو را بیش از آن‌چه به گفتار آید دوست دارم. تو از روشنی دیدگانم در نزدم عزیزتر می‌باشی. آزادی و زندگانی من در مقابل محبت ورزیدن به تو پشیزی ارزش ندارد و...»
لیر از شنیدن سخنان وی دلشاد شد و چون تصور کرد قلب و زبانش همراهند از سر مهر پدری یک سوم از ملک خود را بدو بخشید.
سپس دومین دختر خود را خواند و ریگان گفت:« سرور من! محبت من نسبت به تو به قدری است که اگر آن‌چه را که خواهر من به‌خدمت عرض کرد تکرار کنم یکی از هزار و کمی از بسیار آن‌ها را گفته!ام و در حقیقت دل من آغشته به مهر تو که شاه و پدر عزیز من هستی است و جز شادی تو آرزویی ندارم و...»
لیر ثلثی دیگر از کشور خود را بخشید و به جوان‌ترین دختر خود رو کرد و گفت:« شادی من تو چه می‌گویی؟» و گمان داشت که وی همچون خواهرانش با سخنان نرم و محبت‌آمیز او را محظوظ خواهد کرد، لیکن کردلیا از چاپلوسی خواهرانش نفرت داشت و می‌دانست که دل ایشان از زبان‌شان بسی دور است این بود که جواب داد:« من شما را به اندازه‌ای که وظیفه به من حکم می‌کند دوست دارم نه کمتر و نه بیشتر» لیر متحیر شد و به کردلیا گفت که توضیح دهد که مبادا با دست خود روزگارش را تباه سازد. و کردلیا حرف خود را تکرار کرد.
کردلیا پدرش را خالصانه و بیش از سخنان تملق‌آمیز خواهرانش دوست داشت ولی شاه لیر دخترش را مغرور و سنگدل خواند و کردلیا بدون ارث و جهیز به عقد پادشاه فرانسه درآمد.
..................
امروز ناچار شدم که مثل کردلیا حرف‌های دلم را در چند کلمه سرد و عاقلانه خلاصه کنم.
خدا کند که منظورم را متوجه شوند.

فیکزا

2005-08-10T22:39:00.000+04:30

مامان از در اومد تو، یک خانم که دولا دولا راه می‌رفت کنارش بود. اول نشناختیمش آخه خاله نیمتاج خیلی پیر شده بود، خاله نیمتاج خاله راستکی نیست قبلا خدمتکار خونه مادربزرگم بوده ما بهش می‌گیم خاله، پیرزن مهربون و خوش زبونیِ خیلی دوستش داریم مثل یک خاله یا مادربزرگ.
سفره رو انداختم چشماشو بالا پائین می‌کرد ببینِ چی دارم می‌آرم. پیتزا رو گذاشتم جلوش. گفت:« دخمرکم این چیه؟ چه خوش رنگِ چه گرد در آوردیش مثل سوهان قمِ»
گفتم:« خاله جان این پیتزا است.» یک تک پیتزا رو برداشت و با خودش تکرار کرد:« فیکزا، این فیکزا است» با نوک انگشتش آرام و مشکوک مخلفات پیتزا رو زیر و رو می کرد. آخر سر یه حلقه سوسیس برداشت و گفت:« این چیه؟» تا خواستم بگم سوسیس گفت:« آها ‌روده‌ی گربه است، شما هم از اینا می‌خورین؟! هر وقت توی خیابان می‌بینم مردم روده‌ی گربه می‌خرن خنده‌ام می‌گیره» پیتزا رو تا جایی که تونست گذاشت کنار و گفت:« برای من ماست بیار با نان بخورم، از این آشغال‌ها به عمرم نخورم و نمی‌خورم»
‌روده‌ی گربه کار خودش رو کرد. هرچقدر سعی کردیم که پیتزای خوش آب و رنگ رو بخوریم نشد که نشد. کلی پیتزا روی دستمون مونده.
هرکی حاضرِ ‌روده‌ی گربه بخوره بیاد که فیکزاهای ما دست نخورده رفت توی یخچال.

خاله سوسکه و آقا موشه به روایت چت

2005-08-09T13:40:00.000+04:30

خاله سوسکه و آقا موشه 4 ماه بود که با هم دوست بودن. خاله سوسکه خیلی خوب بود، آقا موشه هم خوب بود.خاله سوسکه فکر می‌کرد که آقا موشه خیلی عاقل و باهوشه.
یه روز که داشتن با یاهو مسنجر چت می کردن آقا موشه یه imviroment که بارون قلب بود رو فعال کرد.
به خاله سوسکه گفت:« خاله سوسکه می‌شه ctrl+g رو با هم بگیری؟ من دستم بنده نمی‌تونم»
خاله سوسکه ctrl+g رو گرفت و یه هو یه صدای ماچ محکم و یه لب گنده قرمزی توی صفحه معلوم شد.
خاله سوسکه عصبانی شد که آقا موشه کلک زده. به آقا موشه گفت:« ناراحت شدم. اصلا ازت انتظار این کارهای بچه‌گانه رو نداشتم...»
آقا موشه خندید و گفت:« ولی من خوشحالم، چون فهمیدم تو تا حالا با هیچ‌کس اینطور رابطه‌ای نداشتی، چون بدون حرف ctrl+g رو فشار دادی، من به دوستی با تو افتخار می‌کنم!»

برای مظلومیت

2005-08-07T13:19:00.000+04:30

هم‌بستگی با مردم کردستان ایران
گزارش مستقیم شراگیم از کردستان

آوازهای سرزمین مادری

2005-08-05T20:44:00.000+04:30

مه‌لوچِ کشمشی ( با لهجه کرماشانی)
ای ملوچ کشمشی
لو بانِم نَنیشی
باران میات خیس می‌شی
برف میات گنوله می‌شی
می‌فتی تو حوض نقاشی
داد می‌زنی فراش‌باشی
فراش‌باشی یار منه
دسبن طلاش دس منه
سلیمان، سلیمان
قالی یه بکش تو ایوان
گوشه قالی کبوده
اسم دای دای محموده
محمود بالا بالا
بد نه‌وینی ایشالا
اون شعر بالا و این شعر پایین که در یک بازی مثل " تاب تاب خمیر" خوانده می‌‌شه تنها اشعار کردی هستن که از دوران کودکی کوتاهم در کرمانشاه به یادم مانده.
چرم گو چرمین گو
نِیامی ئاو نَخیسیا
کِردِمَه‌‌ی کِلاش نَدِریا
بِردِمَه‌‌ی بازار نَفروتیا
دَس کی وَ بان، دَس کی وَ بان؟
خیلی شیرین بود دیدن این دو شعر و کلی داستان و شعر و بازی دیگه در کتاب " افسانه‌‌ها و متل‌‌های کردی" اثر " علی اشرف درویشیان".
......
پ.ن: حالا که حس کرد بودن‌م گل کرده خوبه که در این حرکت گروهی از طرف وبلاگ‌ها برای محکوميت سرکوب اکراد در ایران در
روز یکشنبه انجام می‌‌شه شرکت کنم.

امروز

2005-08-03T22:41:00.000+04:30

دسته گل‌ها و حاضر جوابی‌های امروزم اونقدر زیاد بود که دیدم می‌تونم یک پست وبلاگی باهاشون بنویسم:
صبح پای تلفن:
اون: «اصلا می‌دونی امروز چند شنبه است؟»
من: «معلومه که می‌دونم، چهارشنبه است. از دیشب فهمیدم که امروز چهارشنبه است!»
..........
عصر در حال خواندن وبلاگ نسرین:
برادرم وارد خونه شد داشتم می‌خوندم: «من با رئیس جمهوری که سلاماش نکردم،مُسَلمن خداحافظی هم نخواهم کرد »
داداشم بلند گفت سلام منم خیلی خونسرد و طبیعی گفتم خداحافظ!
........
شب در حال دیدن مراسم تنفیذ:
مامان:« بیا ببینیم بقیه رقبای احمدی‌نژاد در این جمع حاضر هستن.»
من:« این رضایی که هست قالیباف هم بودش؟»
مامان: « نه، اون که معلوم نیست چی شده. ولی لاریجانی هست انگار قرارِ چیزی بشه»
من:« آره، ترشی نخوره یه چیزی می‌شه!»
........
شب در ادامه مراسم تنفیذ:
...:« و با رای اکثر مردم ...»
من:« و اکثرهم لایعقلون...»

گربه‌ای به نام دمکراسی

2005-08-02T13:14:00.000+04:30

«نمی‌دانستم بزرگترها چه‌شان شده بود. مدام درباره‌ی وخامت اوضاع حرف می‌زدند. هر روز عصر، به محض این‌که بابا پایش را توی خانه می‌گذاشت، پدربزرگ از او می‌پرسید:
- چه خبر؟
و بابا هم جواب می‌داد:
- اوضاع خیلی نومید‌کننده است.
بعد پدربزرگ می‌پرسید:
- به نظر تو دیکتاتوری پیروز می‌شود؟
و بابا جواب می‌داد:
- اوضاع وخیم است.
آن‌وقت عمه بزرگه دسپینا خودش را می‌انداخت وسط و با قاطعیت می‌گفت:
- شاه اجازه نمی‌دهد اوضاع خراب بشود.
و دوباره همه جر و بحث را از سر می‌گرفتند. وقتی از پدربزرگ پرسیدیم:
- «اوضاع وخیم» است یعنی چه؟
گفت: یعنی این‌که دمکراسی مرده. منظورم دمکراسی عصر طلایی پریکلس نیست، دمکراسی عصر خود ماست.
بعد یک ضرب‌المثل باستانی برایمان گفت. اما کلمات ضرب‌المثل به قدری باستانی بود که ما یک کلمه‌اش را هم نفهمیدیم. و برای همین، وقتی که گربه‌ی ما دو تا بچه زایید، که یکیش مثل زغال سیاه بود و یکیش مثل برف سفید، من و میرتو اسم آنها را گذاشتیم زغالی و دمکراسی. و بعد که جریان را به پدربزرگ گفتیم، با صدای بلند زد زیر خنده، حالا نخند و کی بخند. اما عمه بزرگه دسپینا با ناراحتی گفت: تقصیر ماست، نمی‌بایست جلو بچه‌ها این حرف‌ها را می‌زدیم...
وقتی در چهارم اوت سال 1936 دیکتاتوری بر یونان، یعنی کشور ما، حاکم شد خیلی چیزها تغییر کرد. حتی بچه گربه را که اسمش دمکراسی بود دیگر دمکراسی صدا نمی‌زدیم. اسمش را مخفف کرده بودیم و دمی صدایش می‌کردیم...»
" گربه وحشی در قفس شیشه‌ای" اسم کتابی بود که چند جمله‌اش را نوشتم. نوشته‌ی آلکی زه‌یی از نویسندگان یونانی است بر ضد حکومت فاشیستی دوران جنگ جهانی در یونان داستان می‌نوشته. خانم آلکی زه‌یی در سال 1967، نامزد دریافت جایزه جهانی هانس کریستین آندرسن برای کودکان و نوجوانان شد.
خلاصه‌ی کتاب این است که:
درباره‌ی گربه‌ی وحشی خشک شده‌ای در اتاق مهمان‌خانه داستان‌هایی عجیب گفت می‌شده و محبوبیت خاصی در میان افراد خانواده داشته. در یونان حکومتی فاشیستی بر سر کار آمد و همه چیز در خانه ملیا و جزیره‌ای که او در آن زندگی می‌کرد، در هم ریخت. نیکو پسر عموی ملیا علیه فاشیسم، که در حال بلعیدن اروپا بود، به مبارزه برخاست. کتاب‌های پدربزرگ جزو کتاب‌های ضاله در میدان شهر سوزانده شد و گربه وحشی که پس از برقراری فاشیسم، مبدل به نماد آزادی‌خواهی شده بود از هم دریده شد.

گنج

2005-07-31T08:03:00.000+04:30

آمد و رفت آقا موشه باعث شد که یک خانه تکانی عمیق انجام بدیم. مخصوصن خالی و تمیز کردن انباری؛ در جریان همین کارها یک کارتن دربسته و سالم پیدا کردیم پر از کتاب که مال پدربزرگم بودند و خیلی سال پیش به مامانم داده بوده والان بعد از سال‌ها فراموشی پیدا شدند. من که چند ساعت با زیر و رو کردن این کارتن سرگرم بودم. 5 جلد کتاب خیلی قدیمی پیدا کردم.
دو تا از این کتاب‌ها جلد چرمی دارند و یکی جلد پارچه مانند، دو تای دیگه جلد ندارند ولی خیلی قدیمی هستند.
بزرگترین کتاب با قطع 20×40 جلد چرمی خیلی محکمی دارد و خراش‌های عمقی که به گفته مامان جای قلم تراش پدربزرگمِ و یادآور شبهایی است که بچه‌ها قلم‌ها را به پدر می‌دادند تا به نوبت بتراشد. اسم کتاب معلوم نیست و چاپ گراوری با خط رقاع خواندنش را فوق‌العاده سخت کرده در 2069 صفحه و در دو فصل و هر فصل به بخش‌هایی تقسیم شده به نام " مقصد" درباره‌ی تاریخ انبیا و امامان با معجزات آنها که احتمالا تالیف ابن خالویه...( ادامه اسم مولف ناخواناست). از تاریخ چاپ و انتشار تا جایی که من دیدم خبری نیست ولی پدرپدربزرگم تاریخ تولد و وفات‌ها در پشت جلد کتاب نوشته که قدیمی‌ترین تاریخ مربوط به 1255 هجری قمری (170 سال پیش) است.
کتاب بعدی به اسم " شرعیات نبوی مخصوص کلاس چهارم مدارس ابتدایی" تالیف جلال الدین طهرانی است چاپ جمادی‌الثانی 1343 ه.ق ( 83 سال پیش) درباره اصول دین و مذهب نوشته و احکام و...
سومین کتاب جلد چرمی نسبتا سالمی دارد در قطع 15×17 که شامل ادعیه و چند سوره از قرآن است. تالیف "محمد حسین تبریزی" به سال 1293 ه.ق ( 133 سال پیش). به جای شماره‌ی صفحه کلمات عربی در گوشه پائین هر صفحه نوشته شده که هنوز نفهمیدم چه ارتباطی با هم دارند. دعاهای خاصی در میان ادعیه دیدم مثل دعاهایی برای درد در هر نقطه بدن ( از چشم گرفته تا کف پا و...) [ هنوز نفهمیدم که ادعیه درسته یا دعاها؟]
چهارمین کتاب جلد خاصی ندارد ولی در صفحه اول‌ش کلیه مشخصات کتاب اعم از نویسنده و چاپ و تاریخ و.. ذکر شده. " منازل الاخره و مطالب الفاخره" تالیف " حاج شیخ عباس قمی" ( مولف مفاتیح الجنان) چاپ 1367 ه.ق ( 59 سال پیش) با چاپ گراور.
و آخرین کتاب فرهنگ لغات انگلیسی به فارسی " خیام" با جلد مقوا و پارچه مربوط به 60 سال پیش است در قطع جیبی.
از پیدا کردن این کتاب‌ها خیلی خوشحالم. دیدن دست‌خط اجدادم که حاشیه کتاب‌ها نوشته شده و پیدا کردن تاریخ تولد و فوت فامیل ( حتی تاریخ تولد خودم) حس ارتباط و ریشه‌ای را به داد.حالا به دنبال مطالبی هستم برای طریقه نگهداری و حفاظت از کتاب‌های قدیمی و شرایط نور و گردگیری و...

بهانه

2005-07-27T18:51:00.000+04:30

مناسبت و تولد و روز و شب فقط بهانه است.
تقویم و تاریخ فقط وسیله سنجش هستند.
آدمها چیزی را به یاد می‌آورند که دیده باشند.
محبت و فداکاری از قلب به دست می‌رسند و می‌تابند.
بدون این‌که در تقویم ثبت شده باشند یا در روزنامه‌های کثیرالاانتشار ویژه نامه داشته باشند.
........
من می‌دانم کتابی که خریدم و چند جمله اضافه کردم و به مامان هدیه دادم ارزش مادی نداره ولی وقتی مامان بغلم کرد و گفت که «یک دنیا براش ارزش داره» حاضر نبودم این یک جمله را با تمام طلاهای دنیا عوض کنم.
البته حرفی که یک دوست گفت و من برای مامان تعریف کردم باعث که اون حرف رو بزنه. گفت: «مامانت چون فکر کرده دخترش بیشتر از خرید یک کتاب عقلش نمی‌رسیده تشکر کرده و چیزی نگفته». می‌دونستم که شوخی می‌کنه ولی رفتم از مامان پرسیدم که« مامان خانوم شما هم همین فکر رو کردی؟» ولی مامان گفت اون کتاب رو می‌خواسته تهیه کنه و خیلی هم خوشحال شده که من فهمیدم و بهش هدیه دادم. کلی خوش به حالم شد.
.......
انگار امروز تولد یک نفر دیگه هم هست که از بس خجالتی بوده! نتونسته بگه و نخواسته بقیه رو به زحمت بندازه! ( الهی...)
البته بنا به گفته خودش این تاریخ در شناسنامه‌اش ثبت نشده ولی تاریخ دقیق تولدش امروزِ. تولدت مبارک.

ذره‌ای در چرخه‌ی ابدیت

2005-07-27T16:46:00.000+04:30

هر انسانی چرخه‌ی ویژه‌ی خود را دارد؛ چرخه‌ای که از درختان، حیوانات،آدم‌ها و اندیشه‌ها تشکیل شده‌است،
و او وظیفه دارد این چرخه را برهاند. او، و نه کسی دیگر.
" نیکوس کازانتزاکیس"
....
دیروز می‌پنداشتم که ذره‌ای بیش نیستم؛ ذره‌ای که سرگشته و بی‌هدف در چرخه‌ی زندگی در فراز و فرود است.
اما امروز به یقین می‌دانم که آن چرخه، خودِ منم و زندگی، سراسر در دوره‌های منظم در جریان است.
"جبران خلیل جبران"
....
هر چیزی یک تخم است که در آن نطفه‌ی خداوند، بی‌وقفه و بی‌تاب، در تکاپوست.
نیروهایی بی‌شمار در درون و بیرون این تخم، برای دفاع از آن، به حالت آماده باش درآمده‌اند.
" نیکوس کازانتزاکیس"
....
نه آسمان، نه ستاره، نه کهکشان، نه زمان
تو چهره‌‌ساز جهانی، تو چهره‌‌ساز جهان
هر آنچه می‌‌طلبی از وجود خویش بخواه
چگونه با تو بگوید؟
مگر زبان دارد؟
" فریدون مشیری"

فعلا سه فصل اول

2005-07-25T12:59:00.000+04:30

فصل اول کتاب "هری پاتر وشاهزاده دو رگه" ترجمه از سمیه گنجی
فصل دوم
فصل سوم

با Adobe reader 6 به بالا باز کنید.

سفر(2)

2005-07-19T16:56:00.000+04:30

مادر و مادربزرگم آمدند ولی رفت و آمد سیاهی‌ها هنوز ادامه اشت. تا این‌که راننده عصبانی شد و داد زد:« خانم‌ها بشینین، نیم ساعت تاخیر داریم باید حرکت کنیم.»
اتوبوس که راه افتاد کوله‌پشتی‌ام را باز کردم . مانده‌بودم که خاطرات یک مغ را بردارم یا سفر کازانتزاکیس را. سفر را انتخاب کردم و در صندلی فرو رفتم." به کجا می‌روی؟ چگونه می‌خواهی با مرگ، زندگی، فضیلت و هراس مواجه شوی؟"... " ما همه مستقیما به جلو نظر می‌کنیم. تاریکی سنگدلانه، ما را به سوی خود می‌کشد؛ با نیرویی عظیم و لغزش ناپذیر در پشت سرمان."... " دلت را چنان تربیت کن که تا می‌تواند عرصه‌های فراخ‌تری را دربرگیرد...با صبوری، با عشق و بی طرفی مطلق، در مکاشفه غوطه‌ور شو ، تا آنکه جهان در تو نفس بکشد، آن محاصره‌شدگانِ درون به روشنایی برسند، در دل تو متحد شوند و خود را برادر بخوانند."
به مقصد فکر کردم و به هم‌سفرهایی که سفر را با دلخوری از آنها شروع کرده‌بودیم. با وجود تفاوت‌هایی که داشتیم ولی مقصد یکی بود... می‌توانستم چند ساعت صبور باشم و چیزهای جدید یادبگیرم.
از اطرافم صدای ورق‌زدن می‌آمد. دیدم دو نفری که پشت سرم در ردیف دیگر نشسته‌اند مجله‌ای را آرام ورق می‌زنند. ندیدم اسم مجله چه بود ولی عکس پارسا پیروزفر و امین حیایی را می‌شد تشخیص داد. سرهای‌شان را نزدیک هم برده بودند و با اشتیاق می‌خواندند... این هم از معنای معنویت!
در دفترچه‌ام می‌نوشتم و گاه‌گاهی بازی رنگ و منظره و نور را نگاه می‌کردم و ماشین می‌رفت و می‌رفت تا رسید به گردنه اسدآباد. علاقه‌ی زیادی به این گردنه سرسخت دارم. امامزاده‌ای با گنبد کوچک و نقره‌ای بالای یکی از تپه‌های اطراف گردنه قرار دارد، پدربزرگم طبق وصیتی که کرده‌بود بعد از شهادتش در کنار امامزاده دفن شد. سال‌ها است که بر سرمزارش نرفته‌ایم ولی هربار که از این مسیر عبور می‌کنیم فاتحه‌ای می‌خوانیم.
خنکی کولر و پرده‌های کشیده‌شده، گرما و نور را برده بود و تاریکی و رخوت همه را خواب کرده‌بود. مهدی بیدار شد و پرسید که چرا فیلم پخش نمی‌کنند و به سراغ راننده رفت. برگشت و آرام گفت:« راننده‌ی بیچاره! کلافه شده. نه اجازه داره نوار بگذاره نه فیلم. تازه می‌گه امشب که شب جمعه است دعای کمیل هم برگزار کنن.»
عجب مکافاتی! این بچه‌ها که حوصله‌شان سررفته بود چه گناهی دارند؟ فیلم و موسیقی مجاز که مشکلی ندارند.
تا رسیدن به مشهد آنها ما را تحمل کردند و ما آنها را. اگر بخواهم همه‌ی جزئیات را بنویسم خیلی طولانی می‌شود، پس برسیم به مشهد.
مشهد گرم بود و حرم امام رضا مثل همیشه شلوغ. و شاید بیشتر از همیشه. زائران عرب از عراق آمده‌بودند تا بعد از ده‌ها سال به زیارت امام غریب بروند. اکثرا فارسی بلد نبودند ولی با چنان اشتیاقی اشک می‌ریختند و دعا می‌خواندند که زود فراموشت می‌شد هم وطنت نیستند. جالب بود که همین عراقی‌ها با صدای بلند در حرم امام رضا زیارت عاشورا برای امام حسین می‌خواندند! و به "لعنت به اول و دوم و سوم و یزید و معاویه و..." که می‌رسیدند بلندتر فریاد می‌زدند انگار لذت می‌بردند که کسی نیست جلوی‌شان را بگیرد.
پیرزن عربی کیسه بزرگی پر از مهر ریز و درشت جمع کرده‌بود می‌گفت که 20 سال است مهر جمع می‌کند، مهر تربت، که بیاورد برای تقدیم به حرم امام رضا و ایرانی‌ها. با من و مامان صمیمی شد و از همان مهرها به ما هدیه داد.
ادامه دارد...

سفر(1)

2005-07-18T11:46:00.000+04:30

خیلی دوست دارم که ماجرای این چند روز سفر رو بنویسم ولی قبل از اون لازمِ که درباره چند چیز توضیح بدم. سفر رفتن برای خیلی‌ها پیش می‌آد و زیارت رفتن هم همینطور. اکثر آدما از مقصد می‌نویسن ولی من ترجیح می‌دم از راه بنویسم، مسیر درونی و بیرونی برام لذت بخش‌تر از اینِ که بنویسم کجا رفتم و چه‌ها دیدم.
1. بچه که بودم 8 سال تمام سالی ده‌ها بار مسیر کرمانشاه به اصفهان رو با اتوبوس طی می‌کردیم، از همون دوران عاشق تصاویری بودم که جلوی چشمم جابه‌جا می‌شن. کوه و درخت و گردنه و ستاره و ماه و خورشید و روز و... با عوض شدن مناظر و نور رویاهام تغییر می‌کرد. هنوز هم که هنوزِ عاشق جاده هستم و هرچه بیشتر در راه باشیم بیشتر لذت می‌برم. درستِ که سفر با هواپیما زمان در راه بودن رو کم می‌کنه ولی لذت بردن از جاده ارزش زمان طولانی رو داره. حالا که به نظر می‌اد بزرگتر شدم علاوه بر جاده رفتار هم‌سفرها و چند ساعتی که با غریبه‌ها مبدا و مقصد مشترک دارم به لذت بردن از جاده اضافه شده.
2. من به خدا اعتقاد دارم و به مذهب هم. ولی از کارهای عجیب و غریبی که به اسم مذهب انجام می‌دن بیزارم. به معنویت علاقه دارم و دنبالش هستم ولی از تظاهر و دورنگی متنفرم.
3. چند جلد کتاب و یک دفترچه و مداد و خودکار توی کوله‌ام گذاشته‌بودم و هر از گاهی می‌نوشتم و می‌خوندم. بیشتر چیزهایی که الان می‌نویسم رو از دفترچه یادداشتم برمی‌دارم. بدون کم و زیاد و شاخ و برگ.
راننده که رسید به پلیس راه سرش را از پنجره برد بیرون و گفت:« سلام علیکم، خسته نباشید، این اتوبوس دربست مخصوص کاروان خانواده شهداست به مقصد مشهد.» پلیس علامت ایست را کنار زد و اتوبوس رد شد. من و محسن( داداش کوچکم) سرهایمان را نزدیک هم بردیم و خندیدیم. دو دختری که پشت سر ما در ردیف دیگر نشسته بودند متوجه حنده ما شدند و با صدای بلند به هم گفتند:« یادمان باشد به راننده تذکر بدهیم.» بدون برگرداندن سرم می‌توانستم از زیر چشم حرکاتشان را ببینم. چادر را پیچیده بودند دورشان و کفش از پا درآورده و چهارزانو روی صندلی اتوبوس نشسته بودند.
با سی نفر از این مدل بانوان طلبه هم‌سفر بودیم.به غیر از خانواده 5 نفری ما فقط یک پسر جوان از کاروان شهدا نبود و تنها زن بدون چادر ماشین من بودم. تکه‌ای رنگی بین چادرهای سیاه و صورت‌های بی‌آرایش و پیرایش. شیطنت‌های محسن برای مقایسه من با آنها تفاوت‌هایم را بیشتر یادآوری می‌کرد:« خیلی ضایعی به خدا، اگه جای تو بودم یواشکی آرایشمو پاک می‌کردم» و...
آرایشم خیلی کم و نامحسوس بود. گرچه ناهمگونی را حس می‌کردم ولی راضی به هم‌رنگ شدن با جماعت نبودم. مهدی ( داداش بزرگم) هم مثل من فکر می‌کرد. هدفون به گوشش بود و با چشمان بسته به پشتی صندلی تکیه داده بود و هرازگاهی سرش را تکان می‌داد.
اول که دیدم چند زن جوان چادری با روی گرفته وارد اتوبوس شدند خدا رو شکر کردم که مردان سیگاری و پسران پر سروصدا و بچه‌های نوزاد وق وقو هم‌سفرم نیستند ولی بعد از این‌که اتوبوس پر از سیاهی شد خیلی تعجب کردم بعد هم متوجه شدم محسن و مهدی سرشان را پائین انداختند و معذب شدند بیشتر حالم گرفته شد. چند نفر از دخترهای طلبه با دیدن برادران من و یک پسر دیگر فورا به روحانی که مسئولشان بود با صدای بلند اعتراض کردند که:« این پسرا چرا با ما هستن؟ مگه کاروان ما فقط مخصوص حوزه ... خواهران نیست؟» شاگرد راننده زودتر از روحانی گفت:« نه خانما، برای کاروان شما 30 بلیط گرفتن و ما هم بقیه را به این خانواده و این آقا فروختیم.» بعد که دید قیافه‌ی خانم‌ها ناراضی است رو کرد به پسرا و گفت:« می‌شه شماها برین بوفه بشینین؟» بیچاره‌ها کپ زده بودن و بی‌حرف بلند شدند، من که تا حالا ساکت نگاه می‌کردم گفتم:« آقا ما یک خانواده هستیم، مادر و مادربزگم الان می‌رسن. بلیط داریم و پول صندلی اتوبوس رو دادیم برادر من باید پیش خانواده‌اش باشه. اگه بقیه ناراضی هستن جاشون رو عوض کنن» شاگرد راننده که اعتراض و قیافه حق به جانب من رو دید گفت:« خب عیبی نداره همین جا بشینن پس این آقا هم بیاد کنار برادر شما بشینه.» و برای خانم‌های معترض توضیح داد که این‌ها بلیط دارند و نمی‌شود جایشان را با بوفه عوض کرد.
نگاه سی جفت چشم به من بود که باعث نارضایتی شده‌بودم و حجابم کامل نبود و آرایش هم داشتم. یک وصله ناجور...
دعا کردم که تا 24 ساعت آینده که تا مشهد با آنها هم‌سفر بودم مشکل دیگری پیش نیاید.
ادامه دارد...

واجب و مستحب

2005-07-17T15:33:00.000+04:30

سرگذشت

2005-07-12T11:02:00.000+04:30

چهار نفر بودند. اسمشان اين ها بود:‌ همه کس، يک کسی، هرکسی، هيچ کس.
کار مهمی در پيش داشتند و همه مطمئن بودند که يک کسی اين کار را به انجام می رساند. هرکسی می توانست اين کار را بکند،‌ اما هيچ کس اين کار را نکرد. يک کسی عصبانی شد، چرا که اين کار، کار همه کس بود، اما هيچ کس متوجه نبود که همه کس اين کار را نخواهد کرد. سرانجام داستان اين طوری تمام شد که هرکسی يک کسی را سرزنش کرد که چرا هيچ کس کاری را نکرد که همه کس می توانست انجام بدهد.
" آرش حجازی"

نجار

2005-07-10T20:50:00.000+04:30

نجار پیری بود که می‌خواست بازنشسته شود. او به کارفرمایش گفت که می‌خواهد ساختن خانه را رها کند و از زندگی بی‌دغدغه در کنار همسرش ببرد.
کارفرما از اینکه دید کارگر خوبش می‌خواهد کار را ترک کند ناراحت شد. او از نجار پیر خواست که به عنوان آخرین کار، تنها یک خانه‌ی دیگر بسازد.
نجار پیر قبول کرد، اما کاملا مشخص بود که دلش راضی به این کار نیست. او برای ساختن این خانه، از مصالح نامرغوبی استفاده کرد و با بی‌حوصلگی به ساختن خانه ادامه داد.
وقتی کار به پایان رسید، کارفرما برای وارسی خانه آمد. او کلید را به نجار داد و گفت:« این خانه متعلق به توست. این هدیه‌ای است از طرف من برای تو.»
نجار یکه خورد. مایه‌ی تاسف بود!
اگر می‌دانست که خانه‌ای برای خودش می‌سازد، حتما کارش را به گونه‌ای دیگر انجام می‌داد...

زیبایی

2005-07-08T16:44:00.000+04:30

در عالم وجود، دو عنصر هستند که سومی ندارند:
زیبایی و حقیقت.
زیبایی در دل‌های شیفتگان جای دارد،
و حقیقت در بازوان دهقانان
...
زیباییِ بزرگ، مرا به بند می‌کشد،
اما زیباییِ بزرگ‌تر، مرا از آن بند نخستین نیز رها می‌کند.
...
زیبایی، در دل آرزومند، درخشش بیشتری دارد
تا در دیده‌ی بیننده.

" جبران خلیل جبران"

آلبالویی برای همه‌ی فصول

2005-07-06T12:25:00.000+04:30

آدم- حوا
خوش به حال آدم
که تنها عاشق روی زمين بود
بی هراس از ترس از دست دادن معشوقش
نه کسی بود که وقت نبودنش , سد راه حوا شود و متلکی به او بگويد
نه تلفن داشت که نيمه شب , مزاحمی زنگ بزند و فوت کندو بعد او برود توی فکر که نکند اين , فلانی باشد که چشمش دنبال حوا بود
نه پول داشت , که بترسد حوا , هر روز از او مدهای جديد لباس زير و رو را بخواهد
نه دختر ديگری بود که با ديدنش , دلش يک جوری بشود
نه مرد ديگری که با ديدنش , به حوا بگويد : روسريتو درس کن !
نه آن موفع لوازم آرايشی بود که وقت بوسيدن حوا , صورتش چرب و رنگی شود و رويش نشود به حوا بگويد :- نمی شه اينقد خودتو چسان فسان نکنی , بابا تو رو همينطوری ساده بيشتر می خواستمت .
نه ماهواره بود , که بترسد حوا با ديدن فيلم هايش هوايی شود
خوش به حال حوا
که معشوق ترين , معشوق آدم بود
نه ترسی از آمدن هوو داشت
نه ترسی از بالا زدن رگ تعصب همسر
برگ مویی کفايتش می کرد و گاهی شايد گردن بندی از صدف , تنها زينتش بود
نه حسود بود که چيزی نمی ديد برای حسادت , که حس لاينفک زنانه استنه غمی داشت ,
که چرا زن فلانی نشدم , که بچه پولدار بود
مردش , تمامی دارايی اش بود , و عشقش .که بی گمان حتی اگر يک نفر مرد ديگر روی زمين بود ,
خدا را چه ديدی ؟
شايد ... چه ميدانم !
غصه اندامش را نمی خورد , که مبادا دور کمرم فلان سانت از دور کمر فلانی بيشتر شود
که فلانی ای نبود برای مقايسه اش
نه آينه ای بود که دماغش را ببيند در آن و دلش هوس کند برای سربالا کردنش برود جراحی پلاستيک
و نه دانشگاهی بود که دانشجو شود و اونتو از راه بدرش کنند !
تنها مردی که ديده بود , آدم بود و بالاجبار , آدم , تنها کسی بود که ديده بود..
بيچاره من که گاهی گم می شوم بين اينهمه آدم ,
يادم می رود هويتم يادم می رود آدم بودنم بماند بقيه چيزهایش
بيچاره تو که مانده ای دودل
که من يا فلانی يا فلانی ديگر و .... هزاران نقطه
تازه اخرش , من گم می شوم و تو يکنفر ديگر را ,عوضی جای من پيدا می کنی
و بعد من , يکنفر ديگر را جای تو
و بعد از طی مسير ها و مسيرهاو روزها و سالها
و عوض کردن های پی در پیباز هم را که می يابيمتازه می فهميم که
آنطور که بايد , همديگر را دوست نداريم و بايد ,از هم جدا شويم و بعد تو بين اينهمه آدم ؟؟!!
ميگردی دنبال يک آدم ؟؟!!و من بين اينهمه حوا ؟؟!! دنبال يک هوا !!مسخره اس نه ؟
گوشم را می گيرمو چشمم را و آرام می روم يک گوشه
يواشکی زمزمه می کنم :- کاشکی من آدم بودم ,تو هم حوا
هيشکی بين ما نبود ,
به جز
خدا...
..........

همینه دیگه!
چشماتو باز ميکنی
توی يه اتاق تاريکی با ديوارای قرمز تيره
دور تا دورتو خون گرفته از در و ديوار قطره های خون ميپاشه روی سر و صورتت
بوش اذيتت ميکنه
صدا مياد
انگار يکی مدام داره ميکوبه به ديوار اتاق
گوپ گوپ گوپ
گرمته , دستتو ميکشی روی ديوار تا در خروجی رو پيدا کنی
مايع سرخ و لزج روی ديوار کف دستتو سرخ ميکنه
حس ميکنی ديگه تحمل نداری
تا زانو فرو ميری توی خون داغ و تازه
تسليم ميشی
خودتو ول ميکنی و ولو ميشی
تو راه , قبل از ولو شدن توی چشمه خون , صدات می زنم بر ميگردی
از اين بالا برات دست تکون ميدم و ميگم :
نترس عزيزم , اينجا دل منه ,
مگه خودت نخواسته بودی ؟
.................
این نوشته‌های زیبا و رمانتیک از کارهای آقای آلبالو بود که از وبلاگ این چند نفر بر داشتم.
وبلاگ آلبالو رو از چند سال پیش می‌شناسم. از قبل از اینکه بخوام خودم بنویسم. حسی که بعد از خواندن نوشته‌هاش برای من به جا می‌ماند فوق‌العاده دوست‌داشتنی و دلچسب است. سبک نوشتن و موضوعات این چند سال نوشته‌های آلبالو عشق و مرگ و دوست‌داشتن و نفرت بوده و همه رو با جملات کوتاه و حسی توصیف می‌کنه. از طرفی عکس‌هایی که برای مطالب انتخاب می‌شوند بی‌نهایت مرتبط با موضوع نوشته هستند و در رساندن مفهوم و حس نوشته یاری‌گر خوبی محسوب می‌شوند. آهنگ متن وبلاگ آلبالو برخلاف سایر وبلاگ‌های دارای موسیقی متن آن‌قدر مترنم و دلنشین است که به بارها و بارها شنیدن می‌ارزد.
تا حالا که مزه‌ی هیچ آلبالو و شربت و پلو و سایر مشتقات آلبالویی به اندازه نوشته‌های آلبالو به مذاقم سازگار نبوده. ممنونم از آقای آلبالو

پیامی به بهار از تابستان

2005-07-05T22:45:00.000+04:30

به بهاران بگو
دیگر نیازی به او نیست
خودکفا شده‌ایم
باران می‌خندیم
درخت می‌پوشیم
و ناودان‌ها را
دزدان آلومینیوم
قرض گرفته‌اند

"موسی بیدج"

2 سال شد

2005-07-03T22:11:00.000+04:30

اواخر تیرماه امسال دوسال از روزی که من شروع به وبلاگ نویسی کردم می‌گذره. امروز کیک درست کردم و با کمک و زحمت‌هایی که دوستان وبلاگ نویس و بچه‌های ان جی او پارسه کشیدند دور هم جمع شدیم.
جای همه خالی.
راستی... داشتم فراموش می‌کردم، در ضمیمه کلیک روزنامه جام جم امروز پوستر همایش وبلاگ نویس های کرمانشاه چاپ شده بود.
امروز که بعد از مدت‌ها با دوستان وبلاگ نویس کرمانشه دور هم جمع بودیم دیدن این پوستر در کلیک خیلی چسبید.
اون عکس‌های بالا هم از کیک‌هایی است که درست کردم برای وبلاگم. تقدیم به همه‌ی وبلاگ نویسان کرمانشاهی که حضور نداشتند، مخصوصن نسرین عزیز.
بايد نشان می‌دادم همان‌قدر که به فکر کتاب( غذای روح) هستم از غذای جسم هم غافل نیستم!
پ.ن:
1.گزارش مراسم دیروز از یک نفوذی سازمان
2.یک عکس نمای نزدیک از کیک طفلکی من
3. عکس‌های بچه‌ها رو آپ لود کردم ولینک رو به آی دی های یاهو فرستادم. اگر کسی از قلم افتاده خبرم کنه.
4.خامه روی کیک رو نمی‌دونستم چطور درست کنم. از یک وبلاگ آشپزی که واقعا عالی و کامل توضیح داده سوال کردم. وبلاگ چنچنه

من زنبوری هستم که در کوهستان کندو دارد

2005-07-03T07:56:00.000+04:30

یکی از بهترین نوشته‌هایی که درباره‌ی وبلاگ، نوع نوشته‌ها و در نهایت جایگاه وبلاگ در جامعه نوشته شده چند صفه‌ی آخر کتاب "خبرنویسی مدرن" از " دکتر یونس شکرخواه" است.
دیدم حالا که وبلاگم به قول یکی از دوستان تبدیل شده به " کتاب‌هایی که امروز خواندم"، خلاصه‌ای از این مطلب سه صفحه‌ای را هم ینویسم. گرچه دکتر شکرخواه وبلاگ دارند و احتمالا این مطلب را در وبلاگشان نوشته‌اند ولی من خلاصه‌ای برداشتم و تایپ کردم تا دوستانی که این مطلب را نخوانده‌اند استفاده کنند.
و این است همان:
« هر وبلاگ یک فضای اینترنتی است که آمیزه‌ای است از خاطرات، خبرها و خبرهایی درباره‌ی خبرها.
به نظر من نویسندگان وبلاگ‌ها، حکم راهنماها را در مناطق کوهستانی اینترنت دارند، درست است که آنها هر روز تجارب شخصی و یا خاطرات خود را برای دیگران بازگو می‌کنند اما همین که به لینک‌دهی رو می‌آورند، تبدیل به راهنما می‌شوند و به قول کوهنوردها تبدیل به شِرپا می‌شوند.
بلاگرها در واقع دیدگاه‌های آلترناتیو و متقابل هستند در برابر دیدگاه‌های رسانه‌های حاکم و بنابراین می‌توان گفت که وبلاگ‌ها این کندوهای فکری و متکی به تعامل، عملا وارد جدال بر سر تغییر دستور جلسه و یا تغییر برجسته‌سازی رسانه‌های حاکم نیز شده‌اند. این جدال چه خواسته و چه ناخواسته اکنون ادامه دارد. نه رسانه‌های سنتی پارادایم، دل‌خوشی از وبلاگ‌ها دارند و نه وبلاگ‌ها هیچ علاقه‌ای به رسانه‌های سنتی دارند.
به نظر می‌رسد توجه وبلاگ‌ها به رسانه‌های نوشتاری و غیردیجیتال فقط برای افشاگری و یا مچ‌گرفتن از آنهاست.
من همین جا می‌خواهم با طرح نکته‌ای یک نتیجه بگیرم:
وبلاگ‌ها فضایی را که رسانه‌های حاکم می‌خواهند مخاطبان را در آن محصور سازند، تغییر می‌دهند و در واقع نوک تقابل وبلاگ‌ها و رسانه‌های چاپی در جایی قرار می‌گیرد که به آن گستره یا فضای حاکم یا بافت حاکم می‌گوییم. این بافت حاکم عملا یک گفتمان نوشتاری است. گفتمانی که رسانه‌های حاکم آن‌را حفظ می‌کنند و با ادبیاتی که به کار می‌گیرند عملا هر وضع موجودی را مطلوب جلوه داده و باعث می‌شوند تا روایت رسمی هر رویداد و تحول بر اندیشه مخاطبان غلبه کند. پس نقطه ستیز وبلاگ‌ها و رسانه‌های چاپی در همین گفتمان نوشتاری قرار دارد.
تمایز گفتمان‌ها
هنوز برای پرداختن تفصیلی به گفتمان روایتی وبلاگ‌ها بسیار زود است. در عرصه‌ی گفتمان روایتی وبلاگ‌ها اصلا چیزی وجود ندارد و علت آن به نظر من کاملا روشن است: هنوز مفاهیم، سازه‌ها و داده‌های عملیاتی در حوزه‌ی تولیدات مضمونی وبلاگی شکل نگرفته است. بلاگرها عمدتا جوان هستند و تجربه‌ی بررسی و تحقیق متولوژیک تولیدات خودشان را ندارند و محققان و پژوهشگران حرفه‌ای نیز با وبلاگ‌ها آشنا نیستند.
پس به چند نکته براساس تجارب شخصی و افق‌های موجود گذرا اشاره می‌کنم:
1. به نظر می‌رسد که یک جابجایی بزرگ در عرصه‌ی روایت گفتمانی وجود دارد. در گفتمان روایتی رسانه‌های چاپی راوی عمدتا از زاویه سوم شخص مفرد دست به روایت می‌زند و استفاده از" من " ممنوع است. اما بلاگرها اساسا به صورت اول شخص به روایت می‌پردازند و به عبارت بهتر بازی آنها با تحلیل و اعلام نظر شروع می‌شود. آنها در هر روایتی دیدگاه‌های شخصی خودشان را مطرح می‌کنند و این همان نقطه‌ای است که مخالفان وبلاگ‌ها به آن به عنوان پاشنه آشیل وبلاگ‌ها می‌تازند. روزنامه‌نگاران رسانه‌های چاپی به همین دلیل به بلاگرهی می‌گویند شما خودشیفته و خودارجاع هستید.[!]
2.بلاگرها به هنگام روایت از لحنی خودمانی و غیر رسمی بهره می‌گیرند، حال آن‌که گفتمان رسانه‌های چاپی به طرزی کلاسیک، رسمی و جدی است.
3. قدرت رسانه‌های چاپی در عرصه سخت خبرها بسیار بالاست، حال آن‌که وبلاگ‌ها در این زمینه بسیار ضعیف هستند و علت این امر نیز میل شدید بلاگرها به اعلام نظرات شخصی خودشان است.
4.گفتمان رسانه‌های چاپی اساسا با آنچه که در محافل آکادمیک به آن نقد رسانه‌ای می‌گویند در ستیز است و این در حالی است که گفتمان تولیدی وبلاگ‌ها را می‌توان تا حدودی ادامه‌ی مباحث مطروحه در نقد رسانه‌ای به حساب آورد.
5.مجهول‌نویسی و معلوم‌نویسی نکته آخر است. مجهول‌نویسی برای گفتمان چاپی یک نقطه قدرت و نشانه حرفه‌ای بودن است . چند نمونه:
- محافل آگاه براین باورد که:
- تردید وجود دارد که: ...
اما مجهول نویسی در وبلاگ‌ها اصلا وجود ندارد و اساسا یکی از سرگرمی‌های وبلاگ‌های پرقدرت مچ‌گرفتن از مجهول‌نویسی‌های نشریات بزرگ مثل واشنگتن‌پست و نیویورک‌تایمز است. محور گفتمان وبلاگ، روحیه صراحت و معلوم بودن است.
و یک پرسش[ سافت نیوز نوشتن یعنی این!]:
آیا این دو گفتمان به هم نزدیک خواهند شد یا این‌که شکاف موجود گسترش می‌یابد؟
دانشگاه کالیفرنیا و در واقع مدرسه روزنامه‌نگاری برکلی، اولین کلاس وبلاگ‌نویسی قرن 21 را دایر کرده‌است. آیا این علامت تسلیم گفتمان رسانه‌های چاپی به گفتمان وبلاگ‌هاست یا این‌که علامت شروع یک حمله بزرگ از سوی گفتمان اول برای بلعیدن گفتمان دوم؟»

پ.ن:

خیلی ذوق کردم لینکم رو در وبلاگ دات دیدم. ممنون

چند نوع خط؟

2005-07-01T11:43:00.000+04:30

با خواندن رمان و داستان کوتاه و شعر خیلی از مطالب رو غیر مستقیم یاد می‌گیرم، مثل خوردن دارو با غذا!، ولی می‌دونم که برای بیشتر دانستن باید مطالعه‌ی کتاب‌های غیر ادبی و داستانی رو شروع کنم.
کتاب جدیدی که می خوانم بخشی داره به اسم " سیر تحول کتابخانه‌های ایران" که از تحول خط در قدیم شروع کرده و به کتاب و اسناد و کتابخانه رسیده. خیلی تعجب کردم از دیدن این مطلبی که پائین نوشتم. مخصوصن خط « ویش دبیریه» که مثل نت موسیقی بوده و برای نوشتن تعبیر خواب و صدای پرندگان هم کاربرد داشته. ای کاش الان هم بود... شاید محدود بودن این خط به افراد خاص باعث نابودی‌اش شده.
چه نام‌های زیبایی هم دارند فقط موقع خواندن باید صدای دکتر کزازی رو به یاد بیاری تا بدونی تلفظ درست چیه!

« در ایران باستان رایج‌ترین خط، خط میخی بودکه منشا آن را به سومری‌ها و بابلی‌ها نسبت می‌دهند. پس از خط میخی مادی یا هخامنشی باید از خط دین دبیریه یا خط دینی نام برد. "ابن ندیم" در " الفهرست" و به نقل قول از " ابن مقفع فارسی( روزبه فارسی) می‌نویسد که ایرانیان هفت نوع خط داشتند:
1. « دیم دبیریه» که اوستا را با آن می‌نوشتند؛
2. « ویش دبیریه» که با آن اصوات و آهنگ‌ها و اشارت و علایم صورت و تعبیر خواب را ثبت می‌کردند و به جای نت موسیقی به کار می‌رفت و حتی می‌توانستند با آن نوای آبشار و نغمه‌ی پرندگان را ضبط کنند؛
3. « گشنگ دبیریه» که با آن عهدنامه و نامه‌ها و رموز را بر انگشتری‌ها و سکه‌ها می‌نوشتند؛
4. « پاره گشنگ» یا« نیم گشنگ» که 28 حرف داشت و طب و فلسفه را با آن می‌نوشتد؛
5. « شاه دبیریه» که اختصاص به پادشاهان داشت؛
6. « راز سهریه» که پادشاهان نامه‌هایی را که برای پادشاهان ملل دیگر می‌نوشتند با این خط بوده‌اشت؛
7. « راس سهریه» این خط نقطه دار بود و برای بیان مطالب منطقی و فلسفی به کار می‌رفت و 24 حرف داشت.
جز این هفت خط چهار خط دیگر نیز در ایران باستان رایج بود که عبارتند از: هزوارش، پیرآموز یا فیرآموز، خط مانوی و خط پارتی یا اشکانی.
در ایران باستان مواد و رسانه‌هایی که برای ثبت و ضبط به کار می‌رفت عبارت بودند از: سنگ، الواح گلی، الواح زرین و سیمین، پوست دباغی شده‌ی گاو و توز که از پوست درخت خدنگ یا توز ساخته می‌شد که در واقع نوعی کاغذ نرم و مقاوم بود.»

پ.ن: این اصلاح " هفت خط" فکر کنم از همان موقع باب شده. به معنای کسی که هر هفت نوع خط را می‌تونسته بنویسه و بخونه و خیلی زیرک بوده.

تفسیر عملی

2005-06-30T14:36:00.000+04:30

دیشب کتاب" زهیر" را ورق می‌زدم. در ابتدایش نوشته بود:
« در میا شما کیست که صد گوسفند داشته باشد و یکی از آنها گم شود، که آن نود و نه را در صحرا وانگذارد و از پی آن گم شده نرود تا آنرا بیابد؟»
" انجیل لوقا، باب 15، آیه‌ی 4"
پیش خودم فکر می‌کردم:« مطمئنن هیچ آدم عاقلی این کار را نمی‌کنه، اگر من بودم نود و نه گوسفند را می‌سپردم به کسی یا می‌رساندم به جای امنی و بعد دنبال آن یکی می‌رفتم.
مگر نه این که خیلی از نوشته‌های انجیل تحریف شده، شاید این آیه هم از همین تحریفات باشد چون با عقل جور در نمی‌آد.»
امروز ظهر در حال سرخ کردن یک ماهی تابه پر از خلال سیب زمینی بودم که یک خلال کوچک و باریک روی اجاق گاز افتاد.
بدون توجه به سوختن دستم و ماهی تابه‌ی پر از سیب زمینی و حتی لحظه‌ای فکر کردن انگشتم را به زیر میله‌ی داغ روی اجاق گاز بردم که آن یکی را بردارم!
اگر به شکمو بودن من توجه نکنیم- که واقعن در آن لحظه به فکر خوردن نبودم- دلیل واقعی این حرکت غیر عقلانی چیست؟
اثبات اصیل بودن و توجه آن جمله‌ی انجیل به ذات آدم است یا... چیز دیگر؟

یک نوشیدنی

2005-06-29T12:30:00.000+04:30

« رمان "طلا" به روایت چند سطر!»

گفت:« خسته‌ام، خیلی خسته‌ام!»
برای خسته شدن خیلی جوان بود؛ اما به‌راستی خسته بود. به چشمانش که می‌گفت« خسته‌ام» نگریستم: سیاه بود که با موهای بورش هماهنگی نداشت. روز اول که آمده بود گفت:« مادرم به من میگه طلا، چون که موهام رنگ طلاس». اما حالا، موهایش کم‌پشت و کدر شده بود که با چهره بی‌رنگش هم‌آهنگی داشت. فکر کردم:« داره می‌میره؟» به من چیزی نگفت.
به من گفت:« تنها به خاطر شما است که دانشگاه می‌آیم.»
به چشمانش که نگریستم خیس شده بود.
سر کلاس بغل دستی‌اش آینه کوچکی را که در مشت داشت، توی کیفش گذاشت و به آدامسش دندان زد. باران خودش را به پنجره کوبید و چشمان طلا خیس شد.
**************
« دو رهگذر در خیابان و قطاری که به رمه‌ی گوسفند زده بود»

قطار وسط بیابان ولو شده بود، انگاری هزارپای مرده، زده بود به رمه. گوسفندهای زخمی روی ریل دست و پا می‌زدند، بقیه هم اطراف ریل نشسته بودند و نشخوار می‌کردند. بزهای رمه دورتر روی تپه جست و خیز داشتند.
و دو رهگذر روی آسفالت خیابان راه می‌رفتند؛ با گام‌های موزون و هم‌آهنگ: چپ، راست، چپ، راست، چپ...
رهگذر دومی- از سمت چپ- گفت:
- چقدر زیاد!
رهگذر اول- از سمت راست پرسید:
-چی؟
رهگذر دومی- از سمت چپ- گفت:
- قصابی.
رهگذر اولی- از سمت راست- گفت:
- یارو زنه رو قطعه قطعه کرده‌بود، بعدش بسته بندی کرده‌بود و مثل سوپر مارکت روش اتیکت زده بود:« سینه، مغز ران، فیله...» و گذاشته بود توی فریزر.
دومی- از سمت چپ- عق زد روی آسفالت خیابان.
اولی- از سمت راست - پرسید:
- حالت بده؟
دومی- از سمت چپ- گفت:
- نه، تهوع داشتم!
و تیتر درشت روزنامه را با صدای بلند خواند:« محکومین به اعدام حق دارند نوع اعدامشان را خودشان انتخاب کنند.»
مردی که خوره لب‌هایش را خورده بود، پرسید:« آقا! ساعت چنده؟» دومی- از سمت چپ- فکر کرد:« ساعت چنده؟» و بعد هر سه تیغه‌ی آفتاب را روی دیوار نگریستند.
دو رهگذر روی آسفالت خیابان راه می‌رفتند، با گام‌های موزون و هم‌آهنگ: راست، چپ، راست، چپ، راست...
...............
از کتاب: "یک نوشیدنی در خیابانی که بار دیگر از آن نخواهی گذشت"

مجموعه چند داستان کوتاه و نمایشنامه از " دکتر ایرج نوبخت"

این 5 نفر

2005-06-27T19:06:00.000+04:30

از دیشب تصمیم داشتم که امروز باز هم درباره ارتباط کتابخانه و نشریات بنویسم ولی چیزی که دیدم مهم‌تر از بحث فرهنگ و سیاست و... بود.
کوچه‌ای در خیابان ما هست که تقریبا تمام کرمانشاهی‌ها می‌شناسندش. یک بیمارستان به اسم پرندیان و هنرستانی به نام فدک و وجود خانقاه و کوچه‌های باریک و متعددی که میان‌بر چند خیابان است باعث شهرت این کوچه شده. صبح که از همین کوچه رد می‌شدم جلوی در هنرستان یک مرد و زن و سه بچه با وضع فلاکت بار نشسته بودند. توجه نکردم و رد شدم. همین چند دقیقه‌ پیش هم از این کوچه عبور می‌کردم که دیدم چند زن پارچ آب و میوه برای کو‌چه‌نشینان می‌برند. از کنارشان رد شدم و از حرفهای زنان آن محل متوجه شدم این خانواده در این شهر غریبند و برای رفتن به دکتر آمده‌اند حالا پول کمی که همراه داشتند تمام شده و شناسنامه‌هایشان در مسافرخانه گرو است و سه شب است که در مقابل هنرستان فدک می‌خوابند. نه پول برگشت دارند و نه پول ماندن.
رفتم روزنامه خریدم ولی همه‌ی حواسم پی این بود که راه حل در راه مانده را از کجا باید پیدا کرد؛ می‌دانستم که خمس و زکات را به دست حاکم شهر و روحانیون مورد اعتماد می‌دهند.
سلام و علیک و ... و گفتم:« شما چرا به خانه‌ی حاج آقا ن... مراجعه نمی‌کنید؟ خمس و زکات مردم دست ایشان است و بزرگ شهر هستند...»
که فهمیدم دیروز مراجعه کرده و حاج آقا حرف‌هایش را باور نکرده. شاید اگر کس دیگری هم بود باور نمی‌کرد ولی خانه‌های این محل که می‌دانند این خانواده سه شب در این کوچه خوابیده‌اند و روز به روز وضعشان بدتر می‌شود... شاید تحقیقات محلی لازم بوده... نمی دانم...
فقط می‌دانم که یک خانواده بدبخت و بیچاره در کوچه مانده‌اند و هیچ کمکی از من بر نمی‌آید غیر از خبر دادن به چند نفر از بازاریان آشنا که همیشه دستی در راه خدا دارند تا لااقل امشب این خانواده در کوچه نخوابند و همین کار را انجام دادم، گفتند که تا شب به سراغشان می‌رویم.
قصدم تعریف کردن موضوعی نیست که برای همه ملت ایران از سریال‌های تلویزیون هم تکراری‌تر شده، باید می‌نوشتم تا دردی که چند لحظه دیدنش صدها چرا را برایم تکرار کرد از ذهنم بیرون رود.
و این خانواده 5 نفری هنوز هم در آن کوچه هستند تا شب.
..........
طرحی برای ترقی و پیشرفت در وبلاگستان از ساده‌تر از آب:
آقای حکیمی خواسته‌اند که دوستان( تمام کسانی که وبلاگهای چند خواننده‌ای دارند. یعنی به جز خودشان چندنفر دیگر هم وبلاگشان را می‌خواند) وبلاگهایی رو که روزانه بهشان برخورد می‌کنند، یا مرتباً می‌خوانند و معتقدند به عنوان یک وبلاگ مثبت و موثر در وبلاگستان می‌تواند شناخته شود ولی خواننده کم دارد را به ایشان معرفی ‌کنند، و ایشان هم در یک صفحه‌ی اختصاصی به ترتیب شروع به نقل مطالب آنها خواهند کرد ( به‌صورت اتوماتیک و استفاده ازrss ) ... ادامه‌ی مطلب

تنها صدا نیست که ماندگار است

2005-06-26T20:03:00.000+04:30

رانگاناتان، پدر کتابداری هند فلسفه‌ی اصلی کتابخانه را خدمت، تلاش در پیشرفت فکری و ایجاد تحول فرهنگی در جامعه می‌داند، باید دید که کتابخانه‌های عمومی چقدر به این هدف نزدیک هستند و جامعه به عنوان صاحب اصلی کتابخانه چه کمکی برای رسیدن به این هدف انجام می‌دهد.
از میان انگشت شمار کتابخانه‌های شهر من، کرمانشاه، تنها دو کتابخانه‌ی قدیمی و مشهور هستند که مراجعان عمومی فراوانی دارند. در طی 12 سالی که عضو این کتابخانه‌ها بوده‌ام بخش روزنامه و نشریات را قسمتی بسیار کوچک و فقیر دیده‌ام که چند روزنامه‌ی صبح و عصر کثیرالانتشار و یک روزنامه محلی برای عرضه در آن وجود دارد. در حالی‌که بنابر برگه‌ی معرفی که در غرفه نشریات کرمانشاه در نمایشگاه مطبوعات عرضه شده بود 21 نشریه‌ی محلی شهر کرمانشاه، فعالیتی پویا و گسترده در کرمانشاه و استان‌های اطراف دارند.
در صحبت‌های دوستانه‌ای که با کتابداران و مسئولان کتابخانه‌ها داشتم متوجه شدم که چون بودجه‌ای برای خرید بیشتر ندارند فقط یک روزنامه را از میان نشریات استان انتخاب کرده‌اند و سال‌هاست که در این گزینش تغییری نداده‌اند و البته دلیلی هم برای تغییر رویه نمی‌بینند چون با پیش‌زمینه نسبتا نادرست عقیده دارند که:« روزنامه‌های محلی ما مربوط به دوران ژورنالیستی قرن 18 است و تفاوتی در بود و نبودشان نیست!»
بعد از چند ساعت بحث به پیشنهادی عملی و مفید رسیدیم. این که:
نشریات استان اشتراک رایگان در اختیار این دو کتابخانه، مرکزی آوینی و امیرکبیر، قرار دهند.
و البته فواید این کار:
1. فرض کنیم هر کتابخانه در هر روز حدود 100 مراجعه کننده داشته باشد- که معمولا بیشتر از 100 نفر است و در تابستان به 200 نفر هم می‌رسد- از این تعداد حداقل هفتاد درصد، تیترها یا صفحات اول روزنامه‌ها را که روی پیشخوان بخش امانت قرار دارند مطالعه می‌کنند. حالا محاسبه کنید که با دیدن مطالب جدید و نشریاتی که تا به حال از وجودشان بی‌اطلاع بودند چند نفر به خواننده‌های دائمی و غیر دائم و خریداران نشریات محلی اضافه می‌شود؛ و این نوع تبلیغ با چه هزینه اندک و بدون تغییر در نوشتار و گرافیک و تبلیغات پرهزینه باعث جذب مردم می‌شود.
2.مطمئنا عادت به مطالعه‌ی روزنامه و در جریان امور قرار داشتن باعث رشد فرهنگی و اجتماعی یک جامعه می‌شود. اگر هدف مشترک کتابخانه و نشریات را در بالا بردن سطح فرهنگ و سواد اجتماعی بدانیم این هدف مشترک سبب همکاری و رونق هر دو بخش فرهنگی اجتماع و بالا رفتن کیفیت کار هر دو ارگان می‌گردد.
3.ماندگاری تمام پیایندها مثل روزنامه و مجله در آرشیو و بخش مخزن کتابخانه شاید مهم‌ترین دلیل برای این کار باشد.
تصور کنید سال‌های بعد که نشریه یا روزنامه‌ای از گردونه خارج شد یا تغییر ماهیت داد، وجود آن در آرشیو کتابخانه تنها یادآور روزگار چاپ آن محسوب می‌شود و برای آیندگان هم یادگاری از قدیم باقی می‌ماند.
باعث تاسف نیست در شهری که بیش از 20 عنوان نشریه در حال چاپ وجود دارد تنها یکی در کتابخانه باقی بماند و از سایرین هیچ اثری برای آینده وجود نداشته باشد؟
گنجینه فرهنگی یادگاری‌ است از مردمان بافرهنگ و هوشمند گذشته به ما.
سهم ما در افزودن به این افتخارات چیست؟

از یک ایمیل

2005-06-25T21:11:00.000+04:30

از انسانی معلوم الحال و مجهول الهویه

متاسفم

2005-06-25T02:23:00.000+04:30

تا حالا پیش نیامده بود ده بار بنویسم و پاک کنم و از نوشتن منصرف بشم.
اصلا حرفی هم هست که فایده داشته باشه؟
به گزارش خبرنگاران فارس از ستاد انتخابات كشور، با شمارش بيش از يك سوم آرا و با توجه با اختلاف بيش از حد احمدي نژاد از رقيب خود، اكبر هاشمي رفسنجاني، پيروزي وي در انتخابات محرز گرديد. پيش بيني مي‌شود احمدي نژاد دستكم 55 درصد كل آرا را به خود اختصاص دهد.
.........

4/4/ 84

یک روز در سال همیشه سه عدد مثل هم داره. درست در همین روز ستاره‌های اقبال برای یک نفر طلوع کردند. و البته یک 4 دیگه هم هست. نه برای او که برای ما:

چطور 4 سال باید تحمل کنیم؟

پنجاه فيلم پرمخاطب تاريخ سينماي جهان: « بربادرفته » پس از 66 سال همچنان در صدر

2005-06-24T20:49:00.000+04:30

سال‌ها از زماني كه « بر باد رفته » با بازي ويوين لي و كلارگ گيبل انبوهي از علاقمندان رابه سالنهاي سينما كشاند مي گذرد؛ 66 سال است كه « بر باد رفته » در صدر جدول پرمخاطب ترين فيلم هاي تاريخ سينما ايستاده و گويا قصد ندارد جايش را به فيلم ديگري بدهد.
به گزارش ايران اكتور، « تايتانيك » كه نزديك به هشت سال است عنوان پرفروشترين فيلم تاريخ سينما را يدك مي كشد در جدول پرمخاطب ها در رده ششم قرار دارد.
پنجاه فيلم پرمخاطب تاريخ سينما كه رقم فروش كل آنها (در آمريكاي شمالي) با احتساب بهاي بليط و نرخ تورم هم در جدول آمده است بصورت زير مي باشند:
در جدول زير تنها چهار فيلم از قرن 21 حضور دارند و اين نشان دهنده كاهش بينندگان فيلم هاست: دو فيلم از سال 2004: « شرك2 » و « مرد عنكبوتي2 »، يك فيلم از سال 2002: « مرد عنكبوتي1 » و يك فيلم از سال 2003: « ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه ». بيشترين حجم استقبال هم مربوط به دهه هاي شصت و هفتاد است كه مجموعا بيست و يك فيلم از پنجاه فيلم حاضر در جدول را به خود اختصاص داده است.
از دهه نود هم تنها هفت فيلم حضور دارند: « تايتانيك » (1997)، « پارك ژوراسيك » (1993)، « جنگ هاي ستاره اي: تهديد شبح » (1999)، « فارست گامپ » (1994)، « شير شاه » (1994)، « روز استقلال » (1996) و « تنها در خانه » (1990)
قديمي ترين فيلم حاضر در جدول پنجاه تايي هاي تاريخ سينما، « سفيد برفي و هفت كوتوله » است كه در سال 1937 (دو سال قبل از « بر باد رفته ») به نمايش در آمد و در حال حاضر در رده دهم جدول قرار دارد.

ادامه...

.......................

با تشکرات فراوان از بلاگر و گوگل عزیز که امکان آپلود تصاویر را در وبلاگ فراهم کردند و باعث شدند که اولین عکسی که در وبلاگ بلاگرم قرار دادم از محبوب‌ترین فیلمم باشه.

باز هم عقل ملتی گم شد

2005-06-24T15:26:00.000+04:30

باز هم عقل ملتی گم شد
قاتلی قهرمان مردم شد
ملتی را فریب چون بدهند
منتی نیز بر سرش بنهند!
« بهتره شکر حق کنی رو راست»
«که نصیبت رئیس قاتل هاست!»
***
بار دیگر، شگرد استبداد
بازی لوس دوم خرداد!
***دختری کم حجاب و زیبارو
عینک دودی اش سر گیسو
هست نام مبارکش لیدا
زده بر سینه عکس کاندیدا
پسری نشئه ، لهجه اش لاتی
با پلاکارد انتخاباتی
هست نام مبارکش منصور
عازم رأی بر رئیس جمهور
دورشان دوستان ِ هم پیمان
«همه قربونشون برم ؛ مامان!»
مادری آمده لب بالکن
با شعاری حریف رسوا کن:
« آخ بمیرم برات اکبرجون »
« مرگ بر دشمنات اکبرجون »
« کي داره جنگ تو میاد اکبر»
« اگه مَرده بگو بیاد اکبر »
همه با هم: « بیاد اگه مَرده »
مشت ها در هوا گره کرده
مادره « هاشمی دوس إت داریم »
« هرکیِ دیگه بیاد نمیذاریم »
بچه ها: « پس وری ول اکبرجون »
« غیر تو ایمپاسیبل اکبرجون »
هلهله ، بوق بوق ، قال و مقال
مثل شب های شادی فوتبال
« آی زری ، آی پری ، آهای لیلا»
« آخ چه لب هائی داره ، واویلا !»
« بچه ها تخمه ، بچه ها پسته»
« همینه کاندیدای برجسته»

...ادامه از شراگیم

2005-06-22T21:24:00.000+04:30

اصلا به من چه

درد

2005-06-20T23:26:00.000+04:30

همسایه‌ام
هر شب
درد خود را
به تاقچه می‌بخشد
و آرام می‌خوابد.

درد من اما
بیدار می‌ماند
برای درد همسایه
لالایی می‌خواند!
..........

از کتاب" دنیا چقدر دیر است" سروده " موسی بیدج".
با تشکر از همسایه‌ای بیدار که دوباره خواندن این کتاب را به یادم آورد.

از کویر روشن

2005-06-19T23:49:00.000+04:30

از دانسته‌هایش گفت و آموخته‌هایش:
«تا حال حرف زدن زبان را می‌شنیدم، حرف زدن قلم را می‌خواندم، حرف زدن اندیشه را، حرف زدن خیال را و حرف زدن تپش‌های دل را، حرف زدن بیتابی‌های دردناک روح را، حرف زدن نبض در آن هنگام که صدایش از خشم در شقیقه‌ها می‌کوبد و نیز حرف زدن سکوت را می‌فهمیدم، ببین که چند زبان می‌دانم! با چند زبان حرف می‌زنم! من می‌دانم که چه حرف‌هایی را با چه زبانی باید زد، من می‌دانم که هر یک از این زبان‌ها برای گفتن چه حرف‌هایی است... حرف‌هایی است که باید زد، با زبان گوشتی نصب شده در دهان و حرف‌هایی که باید زد اما نه به کسی، حرف‌های بی‌مخاطب و حرف‌هایی که باید به کسی زد اما نباید بشنود...»
و خاموش شد چون شنیدند حرف‌هایش را آنها که نباید می‌شنیدند و آنها که با گوش جان شنیدند.
از نفرت گفت و از مرگ و دفاع:
« من از دو کار نفرت دارم: یکی درد دل کردن که کار شبه مردهاست، و یکی هم از خود دفاع کردن، برای تبرئه‌ی خود جوش زدن که کار مستضعفین است. آدم شجاع را به هم‌درد نیاز نیست، از ناله شرم دارد. مرد پاک را نیز زندگی و زمان تنها نمی‌گذارند. زمان تبرئه‌اش می‌کند، پلیدان هرگز پاکدامنی را نمی‌توانند آلود. هرچند سنگ‌ها بسته و سگ‌ها را رها کرده‌باشند...»
اگر امروز بود به نوشته‌های چندین سال پیشش اشاره می‌کرد و می‌گفت:
«من سطح اندیشه و فرهنگ را در جامعه‌ی خودم دقیقا می‌دانم و می‌دانم تا کجا است. در اینجا اکثریت، یا اُمُل‌اند و یا قرتی، و هر دو مقلد کور و سر و ته یک کرباس و هر دو در یک سطح و هر دو تنگ نظر و کوته اندیش و پست و احساس و هر دو در جنین خفه و تاریک تعصب مذهبی یا ضد مذهبی خویش، خون می‌خورند و یکی به آنچه نمی‌داند و نمی‌شناسد مومن و دیگری به آنچه نمی‌داند و نمی‌فهمد کافر و هر دو در آنچه باور دارند و یا ندانند همسطح، که آنان را کتاب " جنات خلود" و " طوفان البکا" سیر می‌کند و اینان را هرچه از " آنجا" برسد و هرچه " آنها" تعیین فرمایند.»
« خدایا! مرا از همه‌‌ی فضائلی که به کار مردم نیاید محروم ساز! و به جهالت وحشی معارف لطیفی مبتلا مکن که، در جذبه‌‌ی احساس‌‌های بلند، و اوج معراج‌‌های ماورا، برق گرسنگی را در عمق چشمی، و خط کبود تازیانه را پشتی، نتوانم دید!»
.........
قطعاتی از " کویر" و "نیایش"

زمین جای مناسبی نیست

2005-06-19T13:50:00.000+04:30

شاید تعجب بکنید
وقتی که بدانید، با این که مدت زیادی است مرا می‌شناسید،
با آهنگ‌هایم شما را فریب داده‌ام
و با شعرهایم شما را دست انداخته‌ام.
حالا دیگر ماموریت من تمام شده
برای این که جماعت آدمی‌زاد را دیده‌ام
حالا دیگر اشکالی ندارد که همه بدانند
من از سیاره‌ی دیگر آمده‌ام

اسم واقعی من گیلپیج است
قدم 84 سانتی متر است
وقتی که تصور می‌کنی با من دست دادی
در واقع درِ گوشم زدی.
من پسر زرب هفتم هستم
از نژادی قدیمی و در شزف انقراض
مرا به اینجا فرستادند تا ببینم
آیا سیاره‌ی شما برای زندگی کردن جای امنی هست یا نه.

صبح فردا
من با یک کیو-الکترا-بلو از اینجا می‌روم
همچنان که از ماه دور می‌شوم
به سمت راست می‌پیچم، به طرف سیاره‌ی مشتری
و به خدمت ریش سفیدها می‌رسم
و آنها درباره‌ی این مکان، یعنی زمین،
که آیا می‌تواند جایی مناسب برای زندگی مردمِ سیاره‌ی من باشد
از من سوال می‌کنند.

خواهم گفت که شما تا چه حد
به جنگ و جدال علاقه دارید
و این‌که هیچ‌گاه نمی‌خواهید
از اشتباه‌تان درس بگیرید
خواهم گفت که با پیرها چگوه رفتار می‌کنید
و به جوانان چه چیزها یاد می‌دهید
و گاوآهن‌تان را چگونه ذوب می‌کنید
تا از آن تفنگ بسازید

از این‌که با شما آشنا شدم، خوشحالم
اما به زودی به هم‌نژادهایم خواهم پیوست
و دیر یا زود
سیاره‌ی شما را ترک خواهم کرد
شاید بار دیگر با هم ملاقات کنیم
در زمانی دیگر و جایی دیگر
برای این‌که هوای اینجا
برای مردمی که از سیاره‌ی دیگر می‌آیند، سازگار نیست.

من با یک کیو-الکترا-بلو از اینجا می‌روم
فردا صبح
همچنان که از ماه دور می‌شوم
به سمت راست می‌پیچم، به طرف سیاره‌ی مشتری
و به خدمت ریش سفیدها می‌رسم
وقتی که از من درباره‌ی اینجا سوال کنند
خواهم گفت که اینجا
برای مردمی که از سیاره‌ی دیگر می‌آیند، جای مناسبی نیست.

آخرین نتیجه

2005-06-18T22:08:00.000+04:30

تا به حال نازک نارنجی تر از این شیخ، فردی در سیاست ایران بوده؟ باز هم قهر کرد. خدا را شکر که قرار نیست رییس جمهور شود. صبح که مطلب قبلی را نوشتم واقعا عصبی شده بودم.
شریف نیوز نوشته احمدی نژاد اول هاشمی دوم
شرق هم گفته هاشمی اول احمدی نژاد دوم
کی به کیه؟
آها اخبار اعلام کرد که هاشمی اول شده.
دلم برای بچه‌های ستاد معین می‌سوزه. خیلی‌ها حذف ترم کردند و امتحان ندادند حالا هم معین رای نیاورد. دختر 8 ساله ابطحی هم در جمع طرفداران معین بوده، آخی...

این که نتیجه نیست نبیره و ندیده است

2005-06-18T06:59:00.000+04:30

شرق آنلاين :
اولين آمار رسمى ستاد انتخابات كشور
كروبى-۲۷ درصد
احمدى نژاد-۱۸ درصد
هاشمى-۱۶ درصد
معين-۱۵ درصد
قاليباف-۱۳ درصد
.............
اين هم شد نتيجه انتخابات؟
کدوم نظرسنجی و آمارگیری می‌گفت کروبی اول می‌شه؟
چقدر مردم زود گول می‌خورند؟ آخه بیچاره وقتی همه سوبسیدها برداشته بشه با 50 هزار تومن یک سنگک هم نمی‌تونی بخری!

گریز از امتحان

2005-06-17T19:26:00.000+04:30

0. چند خط که می‌شه نوشت؟
1. عجب بگیر و ببندی بود. از رای دادن پشیمان شدم. 4 نفر اسلحه به دست ایستاده بودند جلوی در حوزه رای گیری. یکیشون کیفم رو کشید و گفت:« خانوم توی کیفت چی داری؟» همه‌ی کیفم رو زیر و رو کرد تا رفتم داخل. تا حالا از این خبرا نبود. به دهان آمریکا مشت نزدیم به قول داداشم کف گرگی زدیم چون خون آمریکا هنوز روی انگشتمون هست و پاک هم نمی‌شه!
2. فوت مادربزرگم باعث شد که دیدار با اقوام دور تازه بشه. دیشب یکی از دختر عموها از پسرش می‌گفت که داره از اورست برمی‌گرده. اول باور نکردیم ولی بعد که عکسها رو نشون داد فهمیدیم این رضا بهادرانی که از مربیان تیم بانوان ایران در صعود به قله اورست بوده از اقوام ماست. مادرش خیلی خوشحال بود که سالم برگشته ولی می‌گفت استاندار برای رضا سمند خریده ولی الان دیدم در ایسنا نوشته پراید!
3. معنی معجزه این نیست که چیزی رو اصلا تصور نمی‌کردی اتفاق بیفته، جلوی چشمت ببینی؟
4.نمی‌گم به کی رای دادم چون دو تا شاخ روی کله خودم سبز شد با این کارم؛ ولی فکرهامو که کردم دیدم نمی‌تونم به مدیریت و توانایی های معین اعتماد کنم ویژه نامه پریروز شرق رو زیر رو کردم تا بعد از چند ساعت فکر کردن به یکی غیر از معین رای دادم.
5. اوضاع درس بد نیست.

تعطیل تا بعد از امتحان

2005-06-13T17:38:00.000+04:30

با قلبی پاک و خاطری آسوده همه را به خدا می‌سپارم و

شما را توصیه می‌کنم به درس خواندن و مشروط نشدن.

فراخوان عمومي برای نقض حقوق زنان در قانون اساسی

2005-06-12T12:23:00.000+04:30

قانون عادلانه، آگاهي زنانه، راه رهايي ماست

قوانين ضدزن، منشاء استبداد است

عدالت حقوقي، كف مطالبات است

قانون نابرابر، حقوق ضد بشر، ملغا بايد گردد

ما زنيم، انسانيم، شهروند اين دياريم، اما حقي نداريم

قوانين زن‎ستيز، منشاء اختناق است

حقوق نوع بشر، آزادي ايران است

ادامه...

...............

قيمت یک زن:

مهريه چيست؟ از كجا آمده است؟ آيا يك رسم قديمي و مطمئن و به قول برخي شيوه‌اي براي تحكيم زناشويي بوده است؟ با كمي دقت در مسائل جامعه‌شناسي مردمي در مي‌بايم كه مهريه در بسياري اقوام و ملل از ديرباز به شكل‌هاي مختلف وجود داشته است. ريشه‌ي اصلي آن به ««خريد و فروش زن» برمي‌گردد و هيچ ارتباطي به سنت‌ها و توجيهات امروز نداشته است. براي ريشه‌يابي اين موضوع اول بايد بدانيم ازدواج چيست و در تمدن‌هاي اوليه به چه صورت بوده است. «ويل دورانت» پاسخ اين سوال را با دقت و كلام شيوايش مي‌دهد. وي پس از توضيحاتي در مورد غريزه جنسي و اجتماعات اوليه انساني كه چيزي به نام ازدواج در آن نبود و نوعي چندهمسري و در حقيقت در كمون اوليه يك «كمونيسم جنسي» وجود داشت كه پس از سير تكاملي تمدن به سمت ازدواج فردي پيش رفت. وي پس از توضيحات مفصلي در اين مورد و با آوردن شواهد و اسناد تاريخي، در مورد علت ازدواج فردي بحثي شيرين و جالب توجه را مي‌گشايد كه در آن به علت اوليه و به اصطلاح «كهن‌الگو»ي بحث مهريه مي‌رسيم كه كل اين ديدگاه دورانت به دليل اهميت آن آورده مي‌شود...

به ریوار کَس نیاد

2005-06-11T22:43:00.000+04:30

آدمها چقدر زود تمام می شن. رفت زیر خاک. وقتی برگشتیم انگار که هیچوقت بیرون از خاک نبوده. گرچه یادش همیشه هست.
چقدر طبیعیه که یه نفر رو ببرن زیر دو متر خاک بگذارند. یه نفر رو خیلی دوست داری حتی بیشتر از خودت، ولی وقتی که مرد در اولین فرصت باید ببری پسش بدی به چرخه طبیعت. حتی یک روز هم نمی تونی نگهش داری. گفتنش آسونه و تجربه کردنش عجیب ولی به قول مامان: «آخر و عاقبت همه اینه»
دیروز نتونستم تنها بمونم، خیلی حالم بد بود. بغضم سنگین تر از اونی بود که بتونم نفس بکشم.
رفتم پیش بقیه. نفهمیدم چطور شد که دیدم دارم گریه می کنم. شاید دیدن جای خالی شاید هم اطمینان از همدردی و آغوش گرم مامان بود که بغضم رو ترکوند. اون موقع که بابا فوت شد هیچکس نبود که بتونم سرمو روی شونه هاش بذارم. مامان که بیمارستان بود و بقیه هم فکر خودشون بودن. ولی دیشب خیلی گریه کردم خیلی خیلی بهتر شدم.
دلم برای مردها می سوزه که اشکهاشونو مخفی می کنن.
حس راحتی بعد از چند ساعت بغض مثل خواب در روز بعد از کنکور بود. انگار سم توی خون و رگ هام بود...
خدا نصیب هیچکس نکنه. به قول کرمانشاهی ها « به ریوار کَس نیاد»
........
ممنونم از همه.
امیدوارم قدر این دوستی ها و محبت ها رو بدونم.
ممکن است کسی را که با او خندیده ای فراموش کنی ولی هرگز کسی را که با گریسته ای فراموش نخواهی کرد.
" جبران خلیل جبران"

دریغ از یک قطره اشک

2005-06-10T18:39:00.000+04:30

وقتی کوچیک بودم جلوی بچه ها پز می دادم که سه تا مادربزرگ دارم. بعدش توضیح می دادم: مامان مامانم ، مامان بابام و مادربزرگ مامانم. بعد از سالها اون که از همه پیرتر بود زودتر رفت و امروز نوبت به دومی رسید. قابل پیش بینی بود ولی باورکردنی نه.
همه رفتن و من تنها موندم توی خونه. خودم خواستم.
نمی دونم چه کار باید بکنم.
از همون چند سال پیش وقتی که ناگهان خبر فوت بابا رو دادن برای هیچ مرده ای نتونستم گریه کنم. سیلی، داد و هوار، اشک بقیه و دیدن مرده ... هیچکدوم نتونستن از اون شوک بیرونم بیارن. هنوز هم همونطورم. فقط یه گوشه نشستم و دارم به اون قدیما فکر می کنم.
نرفتم چون نمی تونستم تحمل کنم... چون مثل بقیه نبودم.
بقیه غمشونو خالی می کنن، حرف می زنن جیغ می زنن گریه می کنن همدیگه رو بغل می گیرن ولی من کر و لال و خشک فقط نگاهشون می کنم.
درد بدیه گریه نکردن.
سعی می کنم یادم بیاد وقتی بچه بودم مادر ( مادر پدرم) چطور بود. مهربونی هایی که خاص یه مادربزرگه رو به یاد بیارم. آلبوم عکسمو گذاشتم روی پام و نگاهش می کنم. گذشته یادم می اد ولی محبت خالصانه نه. شاید درست نباشه اینا رو بگم ولی...
هیچوقت به چشم فرزندِ پسرش به من نگاه نکرد. همیشه برای اون دختر عروسش بودم، مگه نمی گن دل به دل راه داره؟ منم اون رو مادر پدرم نمی دیدم همیشه مثل مادرشوهر مامانم بود که جای خالی مادربزرگ رو پر کرده بود. رابطه ما حتی در روبوسی های عادی و سلام و احوالپرسی شبیه مادربزرگ و نوه نبود. نه اینکه دوستم نداشته باشه فقط یاد نگرفته بود چطور محبتش رو نشون بده . فقط همین یک ماهی که بیمارستان بود و هوشیاری چندانی نداشت خیلی ها رو به اسم من صدا می زد. در همون لحظات هوشیاری کم وقتی متوجه می شد که کنارش هستم می خواست بغلم کنه اگه نمی تونست با گوشه آستینم یا روسریم بازی می کرد مثل بچه هایی که برای جلب محبت به بقیه آویزون می شن. یه شب به عمه ام گفته بود هیچکدوم از بچه ها و نوه ها برام مثل این دختر نمی شین. چرا حتی یه بار به خودم اینو نگفت؟
دلم براش می سوخت. هرکاری که تونستم انجام دادم. موقع بیهوشی باهاش حرف زدم ، دست و روشو شستم از تینا خواستم بیاد پرونده اش رو نگاه کنه و براش دعا خوندم. یه بار اینقدر ناراحت بودم که دعای سمات رو به خیال اینکه روز جمعه است شروع کردم و وقتی به انتها رسیدم فهمیدم شنبه بوده!
همه آدمها وقتی به این روزها می رسن تصمیم می گیرن خوب باشن و به همه اونهایی که دوستشون دارن بگن که چقدر براشون مهم هستن ولی باز فراموش می کنن...
چقدر نوشتم
نه اشکی برام مونده و نه حرفی.
به خدا سنگ دل نیستم شاید بیشتر از بقیه هم ناراحت باشم ولی چرا؟...
خوبه که می تونم تایپ کنم. تازه مثل هلن کلر شدم.
یادم می اد وقتی بابا فوت شد روز بعدش تولد داداش کوچیکه بود خیلی عجیبه ولی دیروز تولد داداش بزرگه بود امروز مادربزرگم فوت شد. اگه قراره تا سه بریم نوبت منه که روز قبل یا یعد از تولدم یکی از نزدیکانم فوت بشه. یعنی اینها تصادفیه؟
گریه کردن چه فایده ای داره؟ اصلا مردم از کجا اینهمه اشک می آرن که برای مرده ها چند شبانه روز گریه می کنن؟
آدرسش رو بدین... محتاج یه قطره اش هستم
دارم خفه می شم

دو مکالمه‌ی کاملن بی‌ربط

2005-06-10T15:31:00.000+04:30

محض خالی نبودن عریضه و بیرون آمدن از حال و هوای فوتبال و سیاست و امتحان
یک
گفت:« از پس این همه سال
چه مانده
جز پاکت سیگاری و یک قوری چای
و خروار خروار یاد.»
گفتم:« آه، لحظه‌ی شگرف تعبیر زندگی»
گفت:« اکنون
مرگ را بگو
تا چگونه بنویسم.»
گفتم:« همین چند قدم مانده تا سر فصل مهربانی فردا»
گفت:« فردا را با چه ببینم؟
من قرض داده‌ام نگاهم را
به یک آقای پیر سنگی
شاید غروب یادهایش را گریه کند.»
با کمی تخلیص از کتاب " سرم را به شب تکیه دادم" سروده‌ی " بابک صحرا نورد"
.........
دو
دختر 5 ساله‌ی همسایه یک بشقاب حلوا گرفته بود دستش و هراسان وارد آشپزخانه شد.
گفت:« وای خاله جون یه زنبور گنده دنبالم کرده بود، الان هم پشت در وایساده، از اون زنبور گنده‌ها که وحشی‌ن، مامانم گفته اگه نیشم بزنن می‌میرم.»
یک لیوان آب بهش دادم تا نفسش جا اومد.
گفت:« حالا چطور برگردم؟ زنبورِ هنوز پشت درِ»
گفتم:« نمی‌دونم... بزار فکر کنم... من که از زنبور می‌ترسم بیا زنگ بزنیم 110 اونا بیان نجاتمون بدن.»
یه وجبی دهنش رو کج کرد و لپ‌هاشو باد کرده می‌گه:« سوسولی!»
ادای کامبیز خان سریال " جایزه بزرگ" رو درمی‌آورد.

آلمان! آلمان! ما داریم می‌آییم

2005-06-08T21:24:00.000+04:30

1. با پاس زندی و گل نصرتی رسیدیم به جام جهانی.
2.خاتمی چه بامزه فوتبال نگاه می‌کرد.
3. عجب تبلیغی شد برای مهرعلیزاده، کنار خاتمی نشسته بود. جا داره که بقیه کاندیداها شکایت کنن.
4. باز هم تبریک

5. چند عکس از شادمانی مردم ( وندالیسم) در کرمانشاه به همراه حواشی.

6. گل نصرتی با گل خداداد قابل مقایسه بود؟

سانسور

2005-06-07T15:49:00.000+04:30

تعریف سانسور:
در دایره المعارف بزرگ علوم اجتماعی سانسور چنین تعریف شده است:« سانسور اصولا عبارت است از سیاست محدود کردن وسایل بیان افکار و عقاید و مقررات و محرک‌هایی که واقعا یا احتمالا توانایی دارند قدرت حاکم یا نظم اخلاقی را که قدرت حاکم خود را موظف به حفظ و حمایت از آن می‌داند زیر و رو کند»
در دایره المعارف فارسی، سانسور چنین تعریف شده است:« تفتیش پیش از انتشار کتاب‌ها، جراید، نمایشنامه‌ها و امثال آنها و نیز تفتیش نامه‌های خصوصی و جز آنها قبل از رسیدن به مقصد یا تفتیش نطق و بیان، قبل از ایراد آنها، به منظور حصول اطمینان از اینکه مندرجات آنها مضر به اخلاق عمومی یا منافع دولت یا دستگاه حاکمه نیست.»
تاریخچه‌ی سانسور:
سانسور از دوران‌های بسیار قدیم وجود داشته است. در تورات آمده که ارمیای نبی کتابی نوشته بود و تصمیم داشت آن‌را به باروخ تقدیم کند، ولی چون سلطان وقت با آن مخالف بود آن‌را از بین برد.
در یونان و روم باستان نیز اعمال سانسور مرسوم بوده است و برخی از فلاسفه نظیر افلاطون با آن موافق ولی برخی دیگر نظیر ارسطو با آن مخالف بوده و اعتقاد داشتند که آزادی انسان منوط به آزادی او در انتخاب است. در آن دوران سانسور بیشتر جنبه اخلاقی و مذهبی داشته و حتی سانسور سیاسی نیز به بهانه دفاع از اخلاق و تربیت اعمال می‌شده است. چنان‌که حکومت آتن سقراط را به اتهام ترویج بی‌دینی و فاسد کردن عقاید در سال 399 ق.م به مرگ محکوم کرد.
قسمتی از مسائل و بحث‌ها در باب سانسور:
کسی که به سانسور معتقد است باور ندارد مردم قوه قضاوت و تمیز داشته باشند و تشخیص افکار نادرست و گمراه کننده را تنها منحصر به خود می‌داند و به این ترتیب سلامت عقل و نیک نفسی و رشد فکری افراد جامعه را انکار می‌کند.
در حالی که مخالفان سانسور معتقدند آزادی افکار و عقاید و آگاهی افراد از انواع طرز فکرها سبب رشد اجتماعی آنها و تحکیم مبانی جامعه خواهد شد.

قسمت‌هایی از کتاب " مجموعه سازی در کتابخانه‌ها"
تالیف: علی سینایی
................
درخواست کمک از وبلاگ نویسان و خوانندگان وبلاگ و سایت در کرمانشاه برای جمع آوری دارو و لباس
از : کرمانشاه دیار شیرین
فكر كنم اين كار كوچک از ما بربیاد، نه؟

اتوبوس اصلاحات

2005-06-05T22:31:00.000+04:30

كتاب "زندگی من " که خاطرات هیلاری کلینتون از بدو تولد تا سناتوری نیویورک بود را می‌خواندم در قسمتی از کتاب که مربوط به تبلیغات ریاست جمهوری بیل کلینتون بود به طرح جالبی برای تبلیغات ریاست جمهوری اشاره شده بود.
گفته بود که اتوبوسی را کرایه کرده‌اند و به همراه ال گور ( معاون اول کلینتون) و همسر ال گور برای تبلیغات و سخنرانی دور آمریکا را گشته‌اند. در بین راه علاوه بر شهرهای بزرگ هر گروه کشاورز و شهرک نشین سر راهی که از اتوبوس تبلیغات استقبال می‌کرد در برنامه پیش‌بینی نشده تبلیغات و سخنرانی و صحبت رو در رو قرار می‌گرفت.
مسئولان آمار گیری این صحبت رو در رو و اتوبوس انتخابات را بهترین نوع تبلیغ دانستند که باعث بالا رفتن تعداد رای‌ها شده.
امروز که دکتر معین برای دومین بار به کرمانشاه آمده بود از همین روش اتوبوسی الهام گرفته بود.
" اتوبوس اصلاحات" از استان خوزستان به ایلام و به کرمانشاه آمده بود. در بین راه شهرهای کوچک بین راه و عشایر استقبال گرمی از دکتر معین داشتند و بارها در جاده ایستاده بودند و دکتر معین با همه صحبت و احوالپرسی کرده بود.
ای کاش
ای کاش از دومین برگ برنده در رای گیری هم می‌توانست استفاده کند. در همین کتاب خاطرات هیلاری کلینتون از سخنرانی‌های موثر همسر کاندیداها و تاثیر بالای آن بر بقیه مردم مخصوصا زنان خیلی صحبت شده.
چه می‌شد اگر ما هم بانوی اول داشتیم ( یکی نیست بگه وزیر زن هم نداریم چه رسد به...)
خانواده کاندیداها مخصوصا همسران و فرزندان با تایید و همراهی شوهر و پدرشان باعث بالا رفتن اعتماد عمومی و رای بیشتر می‌شوند.
حالا این ریاست جمهوری آمریکا به کنار
اگر در صدر اسلام هم نگاه کنیم فاطمه زهرا (س) برای دفاع از حضرت علی (ع) خطبه‌های کوبنده‌ای داشتند یا عایشه برای

خون‌خواهی عثمان و جنگ جمل و... چه رفتار و گفتاری داشته. مگر ما در جمهوری اسلامی که پیرو اسلام است زندگی نمی‌کنیم؟

به نظر من فردی که قرار است یک جامعه را اداره کند برای اولین تبلیغاتش باید نشان دهد که چقدر در خانواده‌ی خودش به همسر و

فرزندانش بها می‌دهد در ضمن ارتباط خانوادگی با جامعه‌ای که از خانواده‌های متعدد تشکیل شده حس نزدیکی را القا می‌کند که باعث اعتماد مردمی می‌شود. صدها میتینگ و سخنرانی و پوستر قادر به برابری با این قدرت نیست.
چرا در کشور ما رییس جمهور فردی است بی‌همسر و بی‌فرزند؟
از غیرت مردان ایرانی است که همسرانشان در جامعه شرکت نداشته باشند؟
تمام کاندیداهایی که درباره حقوق برابر زن و مرد و شرکت بیشتر زنان در جامعه و حتی حضور زنان در هیئت دولت دم می‌زنند چرا از صحبت‌های همسرانشان ( که اغلب تحصیل کرده هستند و اهل فرهنگ) استفاده نمی‌کنند؟

هدیه‌ای از عزیزترین

2005-06-05T10:03:00.000+04:30

نمی‌توانم بگویم
نمی‌توانم ...
آری این چه نگاهیست؟
که هر صبح با یاد تو خویشتن می‌آلاید
و پلکان نمورش با سرمه ارغوانی بوی تو سو می‌زند
پگاه که حالتی از سردی صبحگاه بر پیکرم می‌نشیند را
گرمای تو می‌زداید رخ
نمی‌توانم گذر خیرگی نفسهایت رابر ژرفاژرف انتهای آرزوهایم فریاد نکشم
نمی‌توانم ... گفت نهایت خواست خویش را
که قصور کلام است و قطع حضور حافظه...
نه...
این خود کلام است که ساری است
می‌کاود ، می‌ستاید تو را ...
و فریاد می‌کشد مرا
در حضور گام‌های سبز تو
در من حاضر باش
حتی کنون که دستانت برای لمس انگشتانم
فسانه ای ست دیرگاه...

شعار هفته

2005-06-03T20:38:00.000+04:30

مردم جهان به دو دسته تقسیم می‌شوند:

آنهایی که تیم فوتبال‌شان به جام جهانی صعود می‌کند و

ملت‌هایی که تیمی در جام جهانی فوتبال ندارند.

پاسخ کامل مهدی طباطبایی به تعریف من از کتاب " من از تو شادترم چون .."

2005-06-02T12:57:00.000+04:30

سلام عزيزم ، نقد دوستانه و کمی تلخت رو خوندم ، حق دارم به عنوان نويسند کتاب در مورد نقدت نظر بدم ؟حالا که تو لطف کردی و نظرت رو در مورد کتابم گفتی ، من هم به خودم حق می دم نقد خوب و کمی تلخت رو کمی نقد کنم.کاستيهای اثرم رو با جون دل می پذيرم و خالصانه و صميمانه بخاطر نقدت ازت تشکر می کنم. ولی کاش می دونستی وقتی يه اثر رو يه نويسنده ی ايرانی آماده می کنه و برای ناشر می بره با چه مشکلاتی رو برو هست. کاش می دونستی وقتی يه اثر رو به وزارت ارشاد می فرستيم تا مجوز بگيره چه بلاهايی که سر اثر نمياد. چه تعبيرهايی از اثر نمی شه .جملاتی از اثر حذف می شن که به کلی مفهوم و هدف متن رو از بين می برن و بعد ناشر برای سريعتر گرفتن مجوز فورأ و سر خود تصميم می گيره يه جمله رو از خودش بنويسه. گاهی اوقا ت اين تغييرات اونقدر بی دقت و بی رحمانه انجام می شه که نويسنده بعد از چاپ اثرش دوست داره فقط گريه کنه.من قلم قوی ندارم اين رو دوستانه و صميمانه می پذيرم ، چون هنوز جوانم (26سال دارم) وهرگز خودم رو با نويسنده شجاع وبا تجربه ای مثل آقای سيلور استاين (عمو شلبی عزيز) مقايسه نمی کنم و در هيچ يادداشت و مقاله ای هم ننوشتم که مايل هستم مثل او بنويسم يا باشم. نگاه او معمولا تلخ و طنزه و ايشون کمتر راه حلی برای مشکلات ارائه کردن ولی من سعی کردم نگاهم رو مثبت و واقعگرايانه کنم.اثر من يک اثر تک جلدی بود به اسم " من ازتوبهترم،چون..." که به پيشنهاد ناشر ( برای بازگشت سرمايه) تبديل به دو اثر " من ازتوبهترم ،چون ... " و " من از توشادترم،چون..." شد .که بعد از وارد شدن به وزارت ارشاد خطوطی از کتاب سانسور شد ( مطالب عاشقانه و گاه سکسی (!)) که برخی از خطوط سانسور شده رو خود ناشر تکميل کرده وبرخی هم به کلی حذف شدن و جريان متن رو به طور ناگهانی تغيير می دن.به هر روی با وجود کاستيهای زياد بخشهايی هم وجود داشتن که مقبول برخی خواننده ها شدن و که می تونيد باجستجوی اين دو نقل قول"من-از-تو-بهترم" يا "من-از-تو-شادترم" اونها رو بخونيد.اشکالاتی رو که اينجا عنوان کرديد ، حتمأ در چاپ سوم لحاظ می کنم و سعی می کنم وسواس و مسئوليت بيشتری نسبت به سانسورها و رفتار ناشر داشته باشم. دوست خوبم ، تاکيد می کنم من هرگز تصميم نداشتم عمو شلبی باشم.

باز هم از نقدت ممنونم بااحترام مهدی

.....................

جواب من :
آقای طباطبایی مطلبی که من نوشتم در حد نقد نبود. نقد یک اثر ادبی جنبه‌ها و مراحل گوناگونی داره که من فاقد صلاحیت لازم برای این کار هستم فقط برداشتی بود که از کتاب شما داشتم. ولی جنبه نقد پذیری شما بالا بود، تبریک.
شاید قلم آزاد و بدون دخالت و نظارتی که در وبلاگ نویسی به آن عادت کردم باعث شده فراموش کنم چاپ کتاب و نوشتن در خارج از عرصه اینترنت چه مشکلات و خون‌دل‌هایی دارد. قیچی‌های بی‌خرد که ترجمه و شعر و داستان و انواع و اقسام نوشته‌ها را زخمی می‌کند و پراکنده‌گی در کتاب به وجود می‌آورد را از یاد برده بودم.
امیدوارم آثار بعدی شما قدرت و کیفیت بهتری داشته باشد تا در آینده عمو شلبی ایرانی خوبی داشته باشیم!

سیگار نکشید، حتی وینستن

2005-06-01T18:16:00.000+04:30

نداشتن فن کلام و تسلط نداشتن بر سخنرانی یک بحث است و بی‌ادبی و سخنِ درشت گفتن بحث دیگر. با وجودی که چند ساعت از جلسه پرسش و پاسخ با فاطمه رفسنجانی می‌گذرد هنوز در عجبم. پدرشان که افتخار نمی‌دهند در جمع مردم حضور داشته باشند و فرستاده این‌چنینی برای تبلیغات می‌‌فرستند.
تقریبا در تمام بحث و نشست‌هایی که امسال در دانشگاه برگزار می‌شد شرکت کرده‌ام از جلسه دکتر معین تا روز دانشجو و جشنواره داستان و... ولی جلسه امروز کمی تا قسمتی غیر عادی بود. قرار بود ساعت 13 تا 15 برگزار شود که سرکار خانم با تاخیر یک ساعت و بیست دقیقه‌ای تشریف‌فرما شدند. از ابتدا تعداد دانشجوها خیلی کم بود شاید به یک چهارم جلسات پرسش و پاسخ قبل هم نمی‌رسید ولی به مرور سالن پر شد.
توضیحات مختصری درباره برنامه رفسنجانی خواند که از دیروز در روزنامه‌‌ها به چاپ رسیده و بعد سوالات شروع شد. اکثر سوالات درباره‌ی ثروت‌های کلان و اندوخته‌های پدر و برادران فاطمه هاشمی در داخل و خارج کشور بود که به همه‌ی سوالات جواب یکسان می‌داد. می‌گفت:« هرکس که مدرک و سندی داره که ما این ثروت‌ها را داریم بیاورد تا همان ملک و املاک را به خودش بدهیم.» در آخر در جواب یکی از دختران دانشجو که زندگی و عدالت حضرت علی(ع) را برای رییس جمهوری مثال زد و اشاره به ثروت‌های کلان خانواده هاشمی کرد، عصبانی شد و گفت:« ندارن چرا نمی فهمین!»
می‌گفت:« وقتی پدرم برای ریاست جمهوری کاندید شد گریه کردم چون نمی‌خواستم بیش از این رنج بکشد و اتهامات را
تحمل کند. من خیلی خوشحال می‌شم که پدرم رای نیاورد.» حرف جالب دیگری هم زد:« پدر من ستاد انتخاباتی تشکیل نداده و حتی یک ریال از پول خودش در این زمینه خرج نکرده. این ستادهایی که می‌بینید مردمی و خودجوش هستند. مردم خودشان می‌خواهند که هاشمی رفسنجانی رای بیاورد.»
برای تایید این حرف آقای مسنی که بعدا فهمیدیم از نامزدهای نمایندگی مجلس در دوره‌‌های گذشته در کرمانشاه بودند توضیح داد که ستاد انتخاباتی هاشمی رفسنجانی در کرمانشاه را با سرمایه شخصی و حقوق معلمی! خودش به راه انداخته و هیچ کمکی از تهران نشده.
یکی از کارکنان دانشگاه برای سوال شفاهی بلند شد و با لحن نصیحت مابانه گفت:« تبلیغات منفی سیاست خوبی است ولی شما فکر نمی‌کنید که باید به جای گفتن به پدرم رای ندهید باید برای بابات دفاع کنی؟ کار شما شبیه به تبلیغات سیگار وینستون است که می گفتند" سیگار نکشید، حتی وینستن" و فروش سیگار وینستن صد برابر بیشتر شد. تبلیغات کم پدر شما خیلی خوب اشت. مثل آن آقای کروبی نیست که 12 متر مکعب! طول پوسترش باشد...» تا اینکه بچه‌‌ها با خنده و سوت و دست و مجری با گرفتن بازوان این آقا از پشت تریبون پائینش آوردند.
گرچه همین یک بار سروصدا از سالن بلند شد و نسبت به جلسات سخنرانی و پرسش پاسخ با دکتر معین و اساتید و جلسات صنفی و... دانشجوها خیلی مودب‌‌تر بودند ولی در آخر جلسه به جای تشکر و خداحافظی از این همه دانشجو که در فرجه‌‌های امتحانی وقت گذاشتند و تاخیر طولانی ایشان را تحمل کردند، جواب سوالاتشان را نشنیدند ( خیلی از سوالات ما از قبیل ادامه فعالیت NGO ها ، وضعیت کار و فقر و ... با وجود بارها و بارها نوشتن و رساندن به دست مجری ندیده گرفته شد.) و خیلی کاستی‌‌های دیگر فرمودند:
« من خیلی خوشحالم که رییس دانشکده شما نیستم ، شماها دانشجویید؟ باید از خودتون خجالت بکشید که اینطور برخوردی دارید و سطحی به مسائل نگاه می‌کنید.»
و بلند شد و رفت.
بعد از جلسه همهمه‌‌ی بچه‌‌ها شروع شد. همه عصبانی بودند از این توهین و رفتار ناشایست محافظ شخصی که یکی از دانشجوها را بدجور هل داده بود و تلف شدن وقتشان. می‌‌گفتند:« اگر در این دانشگاه دو نفر هم قرار بود به هاشمی رای بدند با دیدن این سخنران و این جلسه منصرف شدند.»
................
ما رو چه به سیاست. به همان کتاب خواندن ادامه بدهیم بهتره. لیستی از 50 کتاب برگزیده قرن بیستم در روزنامه شرق دیروز چاپ شده.
۱- آلبركامو، بيگانه۲- مارسل پروست، در جست وجوى زمان از دست رفته۳- فرانتس كافكا، محاكمه۴- آنتوان دوسنت اگزوپرى، شازده كوچولو۵- آندره مالرو، انسان اين طور زندگى مى كند۶- لويى فردينان سلين، سفر به انتهاى شب۷- جان اشتاين بك، خوشه هاى خشم۸- ارنست همينگوى، زنگ ها براى كه به صدا درمى آيد۹- هنرى آلن فورنير، مائولنس بزرگ۱۰- بوريس ويان، كف روز ها۱۱- سيمون دوبووآر، جنس دوم۱۲- ساموئل بكت، در انتظار گودو۱۳- ژان پل سارتر، هستى و نيستى۱۴- اومبرتو اكو، نام گل سرخ۱۵- الكساندر سولژنيتسين، مجمع الجزاير گولاگ۱۶- ژاك پرور، پاروله۱۷- گيوم آپولينر، الكل ها۱۸- هرژه، گل آبى۱۹- آنه فرانك، دفترچه خاطرات۲۰- كلود لوى اشتراوس، مدارگان غمگين۲۱- آلدوس هاكسلى، دنياى قشنگ نو۲۲- جورج اورول، ۱۹۸۴۲۳- گوسينى و اودرسو، آستريكس فرانسوى۲۴- اوژن يونسكو، آوازخوان طاس۲۵- زيگموند فرويد، سه رساله در مورد تئورى جنسى۲۶- مارگارت يورسنار، شعله سياه۲۷- ولاديمير ناباكوف، لوليتا۲۸- جيمز جويس، اوليس۲۹- دينو بوتزاتى، صحراى تاتار ها۳۰- آندره ژيد، سكه تقلبى۳۱- ژان گيونو، سرباز روى بام۳۲- آلبرت كوهن، زيبايى مرد۳۳- گابريل گارسيا ماركز، صد سال تنهايى۳۴- ويليام فاكنر، خشم و هياهو۳۵- فرانسوا مورياك، ترز دسكوئرو۳۶- ريمون كنو، زازى در مترو۳۷- اشتفان تسوايگ، آشفتگى احساسات۳۸- مارگارت ميچل، برباد رفته۳۹- دى اچ لارنس، عاشق خانم چترلى۴۰- توماس مان، كوه جادو۴۱- فرانسواز ساگان، صبح به خير تريستس۴۲- وركور، خاموشى دريا۴۳- ژرژ پرك، زندگى _ دستورالعمل۴۴- آرتور كانن دويل، درنده باسكرويل۴۵- جورج برنانو، خورشيد سلطان۴۶- فرانسيس اسكات فيتس جرالد، گتسبى بزرگ۴۷- ميلان كوندرا، شوخى۴۸- آلبرتو موراويا، تنفر۴۹- آگاتا كريستى، شاهد۵۰- آندره برتون، ناديا
من که از 50 اثر 12تا را خوانده‌‌ام. شما چطور؟

وقتی عمو شلبی ایرانی می‌شود

2005-05-30T12:03:00.000+04:30

برای اولین بار با شعرهای " شل سیلور استاین" از طریق کتاب‌هایی با قطع جیبی و دو زبانه که طراحی جلد و گرافیک زیبایی داشتند آشنا شدم. این مجموعه کتاب‌ها به اسم دردانه‌های جیبی چاپ شده بود و بعد از استقبال فراوان تا چاپ پانزدهم و چه بسا بیشتر هم رسید.
بعد از اشعار عمو شلبی، گزیده‌هایی از آثار " جبران خلیل جبران "، " نیکوس کازانتزاکیس" و " داستان‌های خیلی کوتاه از نویسنده‌های بزرگ دنیا" در همین قطع و البته با قیمت کمی بیشتر چاپ شدند و به همان میزان مورد پسند خریداران واقع شدند.
در نمایشگاه کتاب علاوه بر انتشارات خورشید ناشران دیگر از این قطع و طراحی تقلید کرده بودند و مجموعه اشعار و داستان و... را عرضه می‌کردند. قیمت این قطع کتاب‌ها از 400 تا 1000 تومان بود که با توجه به تخفیف نمایشگاه و تخفیف‌های ویژه هر غرفه به 200 تا 700 تومان می‌رسید. بعد از خرید کتاب‌های بزرگ و اصلی مشغول بررسی اوضاع مالی شدم. چیزی حدود ده هزار تومن 200 و 500 تومانی برایم مانده بود که همه را برای خریدن کتاب‌های کوچک و ارزان صرف کردم. نزدیک به تعطیلی نمایشگاه بود که " من از تو شادترم چون ..." را فقط به دلیل شباهتش به دردانه‌های جیبی و قیمت مناسبش انتخاب کردم.
بعد از چند هفته برای اولین بار " من از تو شادترم چون ..." را ورق زدم. شعر یا داستان بودن این کتاب چندان مشخص نیست. مثل ترجمه‌هایی است که از شعرهای انگلیسی عمو شلبی شده. " مهدی طبابایی " جملات پیش پا افتاده و ساده‌ای که بیشتر در کتاب‌های آبکیِ اعتماد به نفس و شادی بخشِ بازاری به چشم می‌خورد را به صورت جملات کمی موزون و شکسته درآورده و به چاپ رسانده.
به عنوان مثال:
« وقتی کسی رو صدا می‌زنی می‌گن داری صدا می‌کنی
وقتی دوست داری چیزی رو حس کنی یعنی داری لمس می‌شی
من معتقدم رفتار ما مثل داد و ستد می‌مونه
داد و ستد اگه توش انصاف رعایت بشه کار مقدسیه ... »
یا:
« با عشق ثروتمند می‌شم و اون رو فقط در ازای عشق می‌فروشم.
و می‌دونم عشق بزرگترین گنج دنیاست.
و به من ثابت شده هر چیزی رو به عشق آغشته کنم، اون مال من می‌شه...»

می‌‌بینید که فقط تقلید ضعیفی از کارهای ترجمه شده سیلور استاین را ارائه داده. با خواندن این کتاب به یاد آن شاعر آمریکایی افتادم که ادعا کرده بود در خواب حافظ را دیده و به تقلید از حافظ دیوان اشعاری سروده بود و در همین وبلاگستان کلی سر و صدا به پا شد و حتی در نمایشگاه کتاب به ناشر خارجی که این دیوان اشعار را چاپ کرده بود اجازه ندادند که حضور داشته باشد فقط به این دلیل که ارزش حافظ را پائین آورده بود.
مثل اینکه در دنیا فقط ما نیستیم که به سبک و جملات ادبی شاعران بزرگمان توهین می‌‌شود.
......................
به جمع وبلاگ نویسان کرمانشاه دو خانم فعال و هنرمند اضافه شده. روشنایی که درباره دین و فرهنگ اقوام کرد می‌‌نویسد و خاک خاموش که نوشته‌‌هایی زیبا و اجتماعی دارد.
..................
این هم بمب گوگلی من:
Human Rights
بقیه جریانات را از خورشید خانم و هاله‌ی عزیز بپرسید.
Human Rights Human Rights Human Rights
Human Rights Human Rights
Human Rights

ماهیگیری و ماهی‌خوری ادامه داره

2005-05-27T18:25:00.000+04:30

نوشته‌ی قبلی رو در حالی نوشتم که فکر می‌کردم آخرین بایت‌هایی باشه که به این دنیای مجازی اضافه می‌کنم. نمی‌‌خواستم دیگه وبلاگ بنویسم. تصمیم داشتم بی‌‌خبر وبلاگم و بلوط رو بگذارم و برم. خسته بودم و هنوز هم خسته‌ام. وقتی کاری انجام می‌دی و هیچ نتیجه‌ای ازش نمی‌بینی تنها درآمدت خستگی‌ِ و قرض سنگینی‌ِ که به خودت باید بپردازی.
ماه‌ها قبل وقتی پرشین بلاگ چند روز فیلتر شد باروبندیلم رو جمع کردم و اومدم اینجا، تا اسباب و وسایلم رو چیدم و جاافتادم فیلتر مثل سگ تازی پیداش شد.
می‌دونستم که دیر یا زود سگ‌ها برمی‌گردن به لونه‌شون. ولی تا اون وقت من برگشتم به غار قدیمی... به همون کاغذ و قلمی که همیشه بوده و هست و خواهد بود.
هیچ‌چیز نمی‌تونه جلوی کاغذ و مداد رو بگیره که ننویسن ولی دامنه‌‌ی خواننده‌‌های وبلاگ خیلی خیلی بیشتر از دفتر خاطراتی بود که تنها خواننده‌‌اش نویسنده بوده. با این وجود حس می‌‌کردم دردسرهای وبلاگ داشتن به نوشتنش نمی‌‌ارزه ( خورد ماهی به گند ماهی نمی‌‌ارزه!)
یه بار به یکی از دوستام که وبلاگش رو تعطیل کرده بود گفتم وبلاگ نوشتن مثل زندگی کردن‌ِ، ننوشتن معنی نداره. همین حرف رو برای خودم تکرار کردم و با ناامیدی ادامه‌‌اش دادم که: زندگی هم یه روز تموم می‌‌شه، مثل همه‌‌ی چیزهای خوب و بد دیگه.
امروز تصمیم گرفته بودم که چند خط به عنوان اختتامیه بنویسم و برم، قبل از نوشتن رفتم آرشیو وبلاگم رو از اول خوندم بعد هم آرشیو چند تا از بچه‌‌ها رو. حمید و پروین و سجاد و رسول و وبلاگ همایش و چند جای دیگه.
نتونستم از وبلاگم و نوشتن و دوستام جدا بشم. شیرینی خاطرات گذشته تلخی این تعقیب و گریز رو از بین برد.
حالا که دوباره نوشتم باز هم می‌نویسم و تصمیم دارم به چیزهایی که مانع از نوشتنم می‌شن اهمیت ندم.
و
لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها، دروغ‌‌ها
لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها، دروغ‌‌ها
یه آواز می‌‌خونم و بعد می‌‌رم
با لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها و دروغ‌‌ها

شاید ناراحتتون کنم، شاید شاد
شاید هم اشکتونو در بیارم
شاید هیچ‌‌تغییری اجاد نکنم
اما همین که رفتم می‌‌گین کاش اینجا بود
با لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها و دروغ‌‌ها

حالا که اینطوره گیتارو بدین به من
به چشای من نگا کنین
شما رو به جاهایی می‌‌برم که تا حالا نرفتین
با لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها و دروغ‌‌ها

لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها، دروغ‌‌ها
لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها، دروغ‌‌ها
یه آواز می‌‌خونم و بعد می‌‌رم
با لالایی‌‌ها، افسانه‌‌ها و دروغ‌‌ها

قصه‌ی ما

2005-05-24T14:52:00.000+04:30

یکی بود یکی نبود،
غیر از خدا هیچ‌کس نبود
ثبت نام نامزدهای ریاست جمهوری شروع شد.
بلاگر فیلتر شد.
معین رد صلاحیت شد.
نمایندگان مجلس تحصن کردند.
دانشجوها سرو صدا به راه انداختند.
فیلتر بلاگر رفع شد.
رهبر درخواست بازنگری داد.
صلاحیت معین و مهرعلیزاده تایید شد.
قصه‌ی ما به سر رسید
کلاغه به خونه‌اش نرسید
بالا رفتیم ماست بود
پائین اومدیم دوغ بود
قصه‌ی ما
راست و دروغش به خودمون مربوط بود